Κριτική ταινίας: Βαβέλ, από τη σιωπή στην έκρηξη

Αθήνα, Φεβρουάριος 1981. Μια παρέα ανθρώπων μαθαίνουν στο ελληνικό κοινό ότι τα κόμικς δεν είναι μόνο για παιδιά, έχοντας για μοναδικό κίνητρο την αγάπη για την ένατη Τέχνη. Αυτή είναι η ιστορία της Βαβέλ, του θρυλικού περιοδικού κόμικς (και όχι μόνο), και των διεθνών φεστιβάλ που διοργάνωνε. 

[[{"fid":"919073","view_mode":"default","fields":{"format":"default","alignment":""},"type":"media","field_deltas":{"1":{"format":"default","alignment":""}},"link_text":null,"attributes":{"class":"media-element file-default","data-delta":"1"}}]]

Ένα ντοκιμαντέρ που δεν αφορά μόνο στην ιστορία ενός περιοδικού κόμικς, αλλά κυρίως στην επιρροή του στις γενιές που μεγάλωσαν μαζί του και στο αποτύπωμα που άφησε στη διαμόρφωση νέων αρχών που εγκατέλειπαν τις παρωχημένες ιδέες του κατεστημένου, προκειμένου να αναδειχτεί το μοντέρνο προφίλ ενός φρέσκου πολιτιστικού χάρτη. Η ταινία παρουσιάζει τις αφηγήσεις των ανθρώπων που έζησαν από κοντά τη γέννηση και την αλματώδη εκτίναξη του θρυλικού περιοδικού. Ξεχωρίζουμε φυσικά την παρουσία του δικού μας Γιάννη Νένε, που υπογραμμίζει τη σημασία των συλλογικών και συντροφικών σχέσεων που διαμόρφωσαν για εκείνον «μια ολόκληρη νέα οικογένεια» και οδήγησαν τη Βαβέλ στην απόλυτη καταξίωση.