Κριτική για την ταινία «Ταξίδι στην Ελλάδα (Trip to Greece)» του Μάικλ Γουιντερμπότομ με τους Στιβ Κούγκαν, Ρομπ Μπράιντον
Το 2010 ξεκίνησαν να μοιράζονται γαστριμαργικές και ταξιδιωτικές εμπειρίες σύμφωνα με την αποστολή που τους ανέθεσε ο Observer. Η αρχή για τους Στιβ Κούγκαν και Ρομπ Μπράιντον έγινε από την ανακάλυψη της βρετανικής ενδοχώρας, όπου μέσα σε έξι μέρες δοκίμαζαν τις σπεσιαλιτέ αντίστοιχων αναγνωρισμένων και βραβευμένων εστιατορίων. Το πρώτο «Trip» ακολούθησαν άλλες δύο εξορμήσεις του κωμικού διδύμου σε Ιταλία και Ισπανία, για να έρθει τώρα η τέταρτη φορά που σηματοδοτεί την επίσκεψή τους στη χώρα μας.
Η πιο γλυκιά και ώριμη κατάληξη ενός ιδιαίτερου franchise που μας κέρδισε από την πρώτη στιγμή. Τότε δηλαδή που οι δύο φίλοι και συνεργάτες επιχειρούσαν το πρώτα δειλά βήματα στη Βόρεια Αγγλία σε μια εμπειρία που δεν ήξεραν πώς να την «πιάσουν», σε μια διαδρομή που δεν μπορούσαν να φανταστούν πού θα τους βγάλει. Τελικά ο δρόμος τούς έφερε ως τα μέρη μας, με μια περίεργη αφετηρία για τη νέα –και τελευταία σύμφωνα με τον σκηνοθέτη– περιπλάνηση: την Τουρκία. «Δεν είναι παράξενο που ξεκινάμε το ταξίδι μας από την Τουρκία κι ενώ η ταινία μας λέγεται «Ταξίδι στην Ελλάδα», αναρωτιέται ο Ρομπ για να δώσει την εξήγηση ο Στιβ: «Ο Observer ήθελε να ακολουθήσουμε τα βήματα του Οδυσσέα στην “Οδύσσεια” για αυτό και ξεκινάμε από την Τροία». Η διαδρομή και οι αναγκαστικές στάσεις σε Δελφούς, Αθήνα, Επίδαυρο, Ύδρα, Σπήλαιο Δυρού, Πύλο, Στάγιρα, Χαλκιδική κ.ά. προσφέρουν πλουραλισμό θεμάτων για ατέρμονες συζητήσεις μεταξύ Μπράιντον και Κούγκαν όχι μόνο γύρω από τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό (αίσθηση θα προκαλέσουν οι αναφορές στον «σφαγέα Μέγα Αλέξανδρο») αλλά και για το σήμερα. Το παράδειγμα της Μυτιλήνης όπου αντικρίζουν άφωνοι –από τις ελάχιστες φορές που δεν έχουν κάτι να πουν οι δύο ήρωες– τον προσφυγικό καταυλισμό, η αναφορά στην πολύβουη και αχανή Αθήνα όσο τρώνε στο Βαρούλκο τα καταπληκτικά θαλασσινά του Λαζάρου, η εικόνα της βόρειας Ελλάδας που την περίμεναν πιο άγρια και όχι «καταπράσινη και κάπως… μαλακή». Οι διαφορετικές ματιές των δύο ταξιδιωτών –περισσότερο γνώστης της Ιστορίας ο Κούγκαν, πιο χαλαρός και λάτρης του κουτσουμπολιού, του «Grease» και του «Mamma Mia» ο Μπράιντον – προσφέρουν ένα απολαυστικά διασκεδαστικό παιχνίδι όπου ο μύθος συναντά το σινεμά και η μουσική τη χαλαρότητα της στιγμής. Η αγαπημένη συνήθεια της μίμησης διάσημων σταρ (Μπράντο, Χόφμαν κ.ά.) που λειτουργεί ως πεδίο ανταγωνισμού αλλά και ως αφορμή για αναφορά στην αριστοτέλεια σκέψη, το μπέρδεμα πραγματικής ζωής και μυθοπλασίας –η αγωνία του Κούγκαν να παίξει στη νέα ταινία του ΝτάμιενΣαζέλ δεν έχει ρεαλιστική βάση– το ανακάτεμα ποπ κουλτούρας και Ιστορίας, η ανάγκη να συμβιβαστούν οι ήρωες με το μεγάλωμά τους και το πέρασμα του χρόνου είναι στοιχεία που ο Γουιντερμπότομ διαχειρίζεται άψογα στην κορύφωση της 10ετούς περιπλάνησης (άλλη μια σημειολογική ομοιότητα με την «Οδύσσεια») των δύο φίλων. Επιπλέον ο σκηνοθέτης επιλέγει να κλείσει τον κύκλο της περιπλάνησης, με ένα ιδιαίτερο εύρημα από την προσωπική ζωή του Κούγκαν που συνδέεται με την αυθεντική Οδύσσεια –η επιστροφή του ήρωα στην Ιθάκη του όπου θα ενωθεί και πάλι με τον γιο του– με αφορμή ένα τραγικό και απέραντα συγκινητικό γεγονός.
17°
