Κριτική ταινίας: Ντούλιτλ (Dolittle)

Επτά χρόνια μετά τον χαμό της συζύγου του, ο εκκεντρικός Δόκτορ Ντούλιτλ έχει απομονωθεί στην κατοικία του, με μοναδική συντροφιά τα εξωτικά του ζώα. Όμως θα αναγκαστεί να ταξιδέψει σε ένα άγνωστο νησί για να βρει το αντίδοτο στην αρρώστια που απειλεί τη βασίλισσα Βικτώρια. 

Το κομμάτι της φαντασίας που θέλει τον ήρωα να επικοινωνεί με τα ζώα χάρη στο μοναδικό χάρισμά του αξιοποιείται κατάλληλα χάρη στην πειστική κοινή παράσταση που δίνει ο… «Ironman» Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ πλάι στα πανέξυπνα κατοικίδιά του, με όπλο τα ειδικά ψηφιακά εφέ. Επίσης το κατά διαστήματα εύστοχο κράμα της δράσης με το χιούμορ οδηγούν τον νέο «Ντούλιτλ» (το 1967 ο Ρεξ Χάρισον στον πρώτο ρόλο που επανέλαβε στα 00s ο Έντι Μέρφι) καθιστούν το φιλμ, αν μη τι άλλο, ευχάριστο ακόμη κι αν η ιστορία δεν γίνεται να κριθεί με όρους λογικής. Ας πούμε ότι είναι ένα παραμυθάκι για όλες τις ηλικίες και κυρίως για φιλόζωους. Οι τελευταίοι ίσως να εκτιμήσουν περισσότερο τη σκιαγράφηση του χαρακτήρα του κάθε ζώου. Η δική μας αδυναμία πάντως είναι ο απολαυστικός γορίλας που απεχθάνεται τη βία.

Σκηνοθεσία: Στίβεν Γκέιγκαν
Πρωταγωνιστούν: Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Αντόνιο Μπαντέρας, Μάικλ Σιν, Τζιμ Μπρόουντμεντ