Αγαπώντας τον Πάμπλο

Ο μαδριλένος Φερνάντο Λεόν ντε Αρανόα δεν είναι τυχαίος σκηνοθέτης. Το 2002 έφτιαξε μια ταινία προφητική αλλά και ουσιαστική μαζί γύρω από το φάντασμα της επερχόμενης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης (στο «Δευτέρες με λιακάδα» όπου πρωταγωνιστούσε ο Χαβιέ Μπαρδέμ), ενώ στη συνέχεια τα ανθρωποκεντρικά σενάριά του αφορούσαν είτε κάποιες μικρές αλλά ζόρικες σχέσεις («Οι πριγκίπισσες των δρόμων», «Η ζωή που θα έρθει») είτε το διεθνές πολιτικό σκηνικό και την παράνοια που το συνοδεύει (η θαυμάσια ειρωνική «Μια υπέροχη μέρα» με τους Τιμ Ρόμπινς, Μπενίτσιο ντελ Τόρο και ΌλγκαΚουριλένκο μεταφέρει ιλαροτραγικά επεισόδια από την εμπόλεμη Βοσνία μέσω της ιστορίας μιας ομάδας εθελοντών ΜΚΟ). Η ίδια παράνοια χαρακτηρίζει και τη ζωή του Πάμπλο Εσκομπάρ, τον οποίο υποδύεται με θανατηφόρα κόμμωση ο Μπαρδέμ θυμίζοντας κάπως το χαρακτήρα του στο «Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους». Μπρουτάλ, κτηνώδης, αδίστακτος, ευφυής, αστείος, συγκινητικός, τρομακτικός, ο πιο διάσημος ναρκέμπορος της Λατινικής Αμερικής είναι ο ορισμός του τέρατος που όχι μόνο έχει γνώση της δύναμής του αλλά και τη χρησιμοποιεί κατά βούληση. Το «Αγαπώντας τον Πάμπλο» πετυχαίνει να είναι ταυτόχρονα αστείο και σοκαριστικό. Με αφηγήτρια τη Βαγιέχο, που δανείζει φράσεις από το αυτοβιογραφικό βιβλίο της που έγραψε γύρω από «τον Πάμπλο που αγάπησε αλλά και τον Εσκομπάρ που μίσησε», η ταινία διαθέτει σκηνές που παγώνουν το αίμα –οι σεκάνς με τα αλυσοπρίονα που έσφαζε τα θύματά του– αλλά και κάποια κωμικά στιγμιότυπα, όπως η σκηνή που τρέχει τσίτσιδος ο ήρωας στη ζούγκλα για να ξεφύγει από τους διώκτες του, που σε κάνουν να πέφτεις κάτω από τα γέλια. Η άποψη όμως του Φερνάντο Λεόν ντε Αρανόα γύρω από το «φαινόμενο Εσκομπάρ» δεν μπορεί να σταθεί ως μια εμπεριστατωμένη μελέτη που λαμβάνει υπόψη όλες τις πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που το γέννησαν. Αρκείται σε μια γραφή που άλλοτε θυμίζει σαπουνόπερα κι άλλοτε θρίλερ (μακράν οι πιο δυνατές σεκάνς εκείνες που απεικονίζουν την αιματοβαμμένη στάση του «πατρόνε») κάνοντας την ταινία μια άρτια μεν ψυχαγωγική δουλειά αλλά και τίποτε παραπάνω.