Γκοντάρ, αγάπη μου

Το φιλμ του Χαζαναβίσιους είναι μοιραίο να διχάσει τους γκονταρικούς. Οι μισοί θα το θεωρήσουν προσβολή στον… Θεό τους κι οι υπόλοιποι θα χειροκροτήσουν την απόφαση του σκηνοθέτη να σκιτσάρει με πιο ανθρώπινα και ταπεινά χρώματα το πορτρέτο του «πάπα» της Νουβέλ Βαγκ. Η ταινία είναι μια μυθοπλαστική αναφορά στα γεγονότα του 1968 (το έτος μηδέν της ζωής του 38χρονου τότε σκηνοθέτη) αλλά με στοιχεία που αν μη τι άλλο δείχνουν απολύτως πιστά στα πραγματικά συμβάντα. Ο Χαζαναβίσιους πατάει  στο βιβλίο της πρώην γυναίκας του Γκοντάρ Αν Βιαζέμσκι (η δεύτερη σύζυγός του μετά την Άνα Καρίνα) και αφηγείται με αιχμηρό αλλά και κωμικό ύφος την εποχή της βαθιάς κρίσης (σε όλα τα επίπεδα: πολιτικά, καλλιτεχνικά, αισθηματικά) του ελβετογάλλου σκηνοθέτη. Η ελαφρότητα που χαρακτηρίζει κάποιες στιγμές το φιλμ δεν είναι πάντως ξένη ως προς το γκονταρικό σύμπαν. Οι θιασώτες του γνωρίζουν καλά ότι το χιούμορ –καυστικό και ανατρεπτικό– ποτέ δεν έλειψε από τα έργα αλλά και τη ζωή του Γκοντάρ. Το εύρημα των σπασμένων γυαλιών, η «Κινέζα» του που αποκαλείται «πινέζα» στο φεστιβάλ της Αβινιόν, το χάσιμο της πολιτικής σκέψης του Γκοντάρ στα φοιτητικά αμφιθέατρα που προκαλεί αμηχανία στο κοινό, η απέχθειά του όταν ο κόσμος στον δρόμο και τις διαδηλώσεις  τον χαιρετά ζητώντας του να κάνει κι άλλες «αστείες» ταινίες με τον Μπελμοντό, σαν το «Με κομμένη την ανάσα»… Το κέφι δεν λείπει από την ταινία κι αυτό είναι πραγματικό επίτευγμα για τον σκηνοθέτη του οσκαρικού «Artist», που επιμένει στην απομυθοποίηση του Γκοντάρ με ύφος που δεν γίνεται ποτέ προσβλητικό ή ενοχλητικό. Ο ήρωάς του (μια πειστική μεταμόρφωση αντί ερμηνείας από τον Γκαρέλ) είναι ένας αυθεντικός, ρομαντικός επαναστάτης που δεν κάνει συμβιβασμούς ή εκπτώσεις στις ιδέες και τις αρχές του (καταπληκτική η σκηνή που ένας μπάτσος τού λέει ότι θαυμάζει τις ταινίες του κι εκείνος απλώς… γρυλίζει αφού δεν του πάει να πει «ευχαριστώ»), αλλά πέφτει θύμα των απίστευτων εμμονών, της ιδεοληψίας και της ανασφάλειάς του στο ερωτικό κομμάτι, το οποίο απόλυτα λογικά έχει ειδικό βάρος στο φιλμ. Όμως η ουσία βρίσκεται αλλού. Και πιο συγκεκριμένα στη σκηνή που φεύγει με την ουρά στα σκέλια, όταν ένας φοιτητής τού επιτίθεται θεωρώντας τον «κατεστημένο» και στην τρομακτική συνειδητοποίηση ότι η επανάσταση μπορεί να γίνει χωρίς εκείνον. Δύο απολαυστικά και κρίσιμα στιγμιότυπα που είναι ικανά για να αντιληφθεί ο θεατής ποιος πραγματικά ήταν ο Γκοντάρ.