Κινηματογραφος

Αφιέρωμα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης σε δύο τολμηρές γυναίκες

12.09.2017, 15:11
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Eπιλογές

Το νέο app του Voice 102.5 φέρνει live radio, μουσικά νέα και όλο το vibe της πόλης σε Android και iOS

Μουσικη Το νέο app του Voice 102.5 είναι εδώ

A.V. Team

Πώς μετακινούμαστε με ηλεκτρικά πατίνια - Τι απαγορεύεται

Ελλαδα Ηλεκτρικά πατίνια: Τελικά, τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται; Μερικές απαντήσεις

Μάριος Βελέντζας

Health & Fitness Vidcast Η επιστήμη κι οι Επιστήμονες | Γιώργος Παυλάκης: Ο καρκίνος, οι πανδημίες και η τεχνητή νοημοσύνη

Μάκης Προβατάς

Με την καθηλωτική ιστορία αγάπης «Η ψυχή και το σώμα» της Ίλντικο Ενιέντι, που κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο του φετινού Φεστιβάλ Βερολίνου ανοίγει αυλαία την Πέμπτη 2 Νοεμβρίου 2017 στο Ολύμπιον, το 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Το ονειρικό, εκρηκτικό σινεμά της πολυβραβευμένης Ουγγαρέζας Ίλντικο Ενιέντι έχει την τιμητική του στη φετινή διοργάνωση. Το φεστιβάλ θα προβάλει ένα αφιέρωμα στο έργο της και η ίδια θα το παρουσιάσει στο κοινό της Θεσσαλονίκης. Επίσης στα φετινά τμήματα θα γνωρίσουμε ακόμη μια τολμηρή γυναίκα δημιουργό, την Άιντα Λουπίνο αγαπημένη σκηνοθέτιδα του Μάρτιν Σκορσέζε, που τόλμησε πρώτη να σπάσει τα ταμπού στο ανδροκρατούμενο Χόλιγουντ της δεκαετίας του ’50. Το αφιέρωμα στην Ίλντικο Ενιέντι περιλαμβάνει εκτός από το «On Body and Soul», την ταινία έναρξης του φετινού φεστιβάλ, το «Simon the Magician» μια ιστορία γεμάτη μυστήριο, που κέρδισε τη Χρυσή Λεοπάρδαλη το 1999 στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο, το «Magic Hunter» (1994) με την υπογραφή του Ντέιβιντ Μπόουι στην εκτέλεση παραγωγής, το ασπρόμαυρο ντεμπούτο της «My Twentieth Century» (1989) το οποίο μας ταξιδεύει στις αρχές του 20ου αιώνα και κέρδισε βραβείο Camera d’ Or στο Φεστιβάλ Καννών κ.α.

Όσον αφορά την άλλη τιμητική περσόνα του φεστιβάλ, την Άιντα Λουπίνο ή αλλιώς «μητέρα», όπως επιθυμούσε να την αποκαλούν στα ανδροκρατούμενα πλατό του ‘50, ο Μάρτιν Σκορσέζε έχει εκφράσει την αγάπη του για εκείνη με την εξής φράση: «Οι ταινίες της είναι υπέροχα έργα δωματίου, με θέματα προκλητικά, κι ένα καθαρό στυλ, σχεδόν σαν ντοκιμαντέρ, ένα μοναδικό επίτευγμα στο αμερικανικό σινεμά».