Σουβενίρ

Μεσήλικη τραγουδίστρια που κάποτε παρολίγο να κερδίσει στη Eurovision αλλά έχασε τη νίκη από τους ABBA και το «Waterloo», εργάζεται σε μικρή βιοτεχνία τροφίμων άγνωστη μεταξύ αγνώστων. Ώσπου ένας 20χρονος συνάδελφός της την αναγνωρίζει.

Κάτι πάει να πει η ταινία γύρω από το ατομικό όνειρο, το τίμημα της επιτυχίας και τον έρωτα που δεν γνωρίζει ηλικιακές διαφορές, αλλά αδυνατεί να αρθρώσει ένα πειστικό και «ερεθιστικό» λόγο γύρω από μια ιστορία που εύκολα παραδίδει τα όπλα στις συμβάσεις και την προβλέψιμη εξέλιξη. Στην πραγματικότητα το φιλμ λειτουργεί μια χαρά μέχρι τη μέση του. Όσο το μυστήριο της ταυτότητας της πρωταγωνίστριας παραμένει αδιάλυτο και η αμηχανία των κινήσεων στο συναπάντημα των δύο μετέπειτα εραστών διαθέτει τρυφερότητα και ειλικρίνεια, η ταινία ενδιαφέρει το θεατή. Με το που οι ήρωες βλέπουν φως στο τούνελ και η σχέση τους σφραγίζεται με ένα όμορφο και αθώο love story, αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση που θέλει τον περίγυρο (οι προστατευτικοί γονείς, ο αδιάκριτος φίλος, το επαγγελματικό περιβάλλον) να δείχνει τα απειλητικά δόντια και την καταστροφική επιρροή του. Η Ιπέρ δεν έχει καμιά απολύτως δυσκολία με το ρόλο της: είναι όπως πάντα αέρινη, «ψυχρή» μα και απέραντα συγκινητική στις μικρές ρωγμές του ανέκφραστου προσώπου της.