Λίνα Παπαγεωργίου: Χωρίς μανδύα και ρόλους μπροστά στον καμβά

Anasynthesis, είναι ο τίτλος της έκθεσης της Λίνας Παπαγεωργίου: ρευστές θηλυκότητες, φύση και δαίμονες, επιθυμίες, συνυπάρξεις, γεννήσεις, επιθυμίες και ένας μικρός (ωραίος) χαμός στην πλατεία Μαβίλη στα εγκαίνια, όταν ντεμπούταρε στην γκαλερί του Ηλία Τσιόφα. Αιτήθηκα ακρόασης, η ζωγράφος δεν αρνήθηκε,  ακολουθούν τα δικά μου γιατί  και τα δικά της έτσι. 

Αρμονία και συμβίωση ανθρώπων και φύσης, ύπαρξη και περιβάλλον σε τέσσερις πίνακες, που τα πράγματα περιπλέκονται εντέχνως: ρομαντισμός, ιμπρεσιονισμός, μυθολογία, η πρωτόγονη αγνότητα του πριμιτιβισμού κι όλα αυτά μαζί, αγκαζέ, να φλερτάρουν και με μια ψυχεδελικά οικολογική τέχνη. Το τελικό αποτέλεσμα φαντάζει καλειδοσκοπικό, οπότε μετά τα θερμά μου συγχαρητήρια που διάλεξες το ύφος σου να είναι συγκερασμός από μεγάλες ζωγραφικές, ρωτάω: πώς έτσι και γιατί έτσι;
Για μένα, η ζωγραφική αποτελεί τη μόνη πραγματική μου ταυτότητα. Στην καθημερινή ζωή μπορεί κανείς να φορά έναν αόρατο μανδύα, να κρύβεται πίσω από ρόλους και συμβάσεις. Από τη ζωγραφική του όμως δεν μπορεί να κρυφτεί. Είναι μια διαδρομή που ξεκινά από τότε που ήσουν ένα παιδί με άδεια την τσάντα του, αλλά με έναν ολόκληρο κόσμο να διαμορφώνεται μέσα του, έτοιμο να τον ξεδιπλώσει με τη ζωγραφική του πράξη. Πολλές φορές ένιωθα την πράξη αυτή ως μία «τελευταία ευκαιρία», ιδιαίτερα όταν η ίδια η ζωή δυσκόλευε. Μια δυνατότητα επανεκκίνησης, αλλά και την ευκαιρία να αφήσω ένα νέο αποτύπωμα στον χρόνο, κάτι που θα με υπερβαίνει και θα συνεχίσει να υπάρχει πέρα από εμένα. Κάθε έργο είναι μια συνάντηση βιωμάτων με καλλιτεχνικά στοιχεία που έχουν συσσωρευτεί μέσα μου συλλεκτικά. Οι ιδέες, τα κρυφά όνειρα, η αισθητική και η ηθική μου προσέγγιση απέναντι στον κόσμο βρίσκουν εκεί τον τρόπο να εκφραστούν. Ίσως αυτό να εξηγεί και τη συνύπαρξη του ρομαντισμού, της μυθολογίας και του πριμιτιβισμού στη ζωγραφική μου. Είναι κομμάτια μιας προσωπικής διαδρομής. Η ανθρώπινη ύπαρξη και η φύση είναι πολύ σύνθετες για να εκφραστούν μέσα από μία μόνο αισθητική γλώσσα. Έτσι, διαφορετικές φόρμες και ευαισθησίες συναντιούνται στο εκάστοτε έργο, αναζητώντας την αρμονία ανάμεσα στο πραγματικό και το φαντασιακό, στον άνθρωπο και τη φύση. Αν, λοιπόν, με ρωτάς «πώς έτσι και γιατί έτσι;», θα έλεγα πως δεν πρόκειται τόσο για μια απόφαση όσο για το αποτέλεσμα μιας ολόκληρης διαδρομής.