9η Art Thessaloniki: Πλήθος, πάθος, φωτορεπορτάζ, ανταπόκριση

Το τρίπτυχο του Δημήτρη Ξόνογλου, ένα εντυπωσιακό έργο του από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, δέσποζε και με μαγνήτισε με το μπήκα στην 9η Art Thessaloniki. Υπέρτατο καλωσόρισμα, ενώ παραδίπλα, ένας Αξελός, ένας Κουνέλης, ένας Πετρόπουλος (διαλέγω στοχευμένα μεγάλους Έλληνες από το φιλόξενο Παρίσι των σίξτις και των σέβεντις), προξενούν δέος όπως τους αποτύπωσε ο φακός του Νίκου Ιγνατιάδη. Ζωγραφική, φωτογραφία (φοβερό επίσης και το πρότζεκτ του έτερου εκ Γαλλίας, Παναγιώτη Παπαδημητρόπουλου), εγκαταστάσεις και φυσικά γλυπτική: η τιμώμενη της φετινής έκθεσης, Βάνα Ξένου, με ξενάγησε στη δική της Ελευσίνια μυσταγωγία, όπως την διακονεί τόσα χρόνια μέσα από ένα έργο ζωής.

9η Art Thessaloniki, μεστή ως προς το περιεχόμενο και με πόσες εκπλήξεις, ενέργεια, αθρόα προσέλευση και υπέροχα «σκαλώματα» στα περίπτερα· τα εξερευνούσα και τις τρεις μέρες που διήρκεσε. Επιτομώ εν είδει προσωπικού best of και επιστρέφω στο Παρίσι και τις μέρες του πλοίου Ματαρόα, μέσω Θεσσαλονίκης (!) και Κωνσταντίνου Νικολακάκη: η Αργώ του, μια μεταλλική, επιβλητική κατασκευή, έλαμνε τα νερά κερδίζοντας άξια το Mataroa award, βραβείο για το οποίο διαγωνίστηκαν οι νέοι καλλιτέχνες, πάντα υπό την εποπτεία του ομώνυμου περιοδικού - πλατφόρμα τέχνης.

Ο γερόλυκος Παντελής Τσάτσης, καλλιτεχνικός διευθυντής του θεσμού και ιδιοκτήτης της συμμετέχουσας Artforum Gallery (τι Τανιμανίδης ήταν αυτός!), έχει κάθε λόγο να νιώθει χαρούμενος και δικαιωμένος, αφού ως προς το διεθνές της ρεπερτόριο η έκθεση, επίσης, παρέταξε ένα εντυπωσακό παλμαρέ. Η Aura Coperland από τη Φλόριντα με δυο άμπραστκτ τοιχογραφίες του Erik Kling, οι Collect και Binyil από την Ινστανμπούλ, η Rima από το Βελιγράδι, η Graficart εκ Σόφιας και η ρουμάνικη IAGA (Napoca), αποτέλεσαν μαγνητικό κέντρο ενδιαφέροντος και ανταλλαγής ιδεών.

Ένας γίγας Κατζουράκης - σπουδή πάνω στην Γκερνίκα από το μοναδικό Μουσείο Κατσίγρα της Λάρισας και δυναμικά ψυχομαθηματικά dots από το Μουσείο Κωνσταντίνος Ξενάκης των Σερρών. Εύφημος μνεία στον Τριαντάφυλλο Βαΐτση από το Σπίτι της Σκιάς που κατοικοεδρεύει στην Παλιά Πόλη της Ξάνθης, και επιστροφή για άλλη μια φορά στη Θεσσαλονίκη με το Serving thoughts: ο Σύλλογος Αποφοίτων της ντόπιας Σχολής Καλών Τεχνών χρησιμοποίησε τα γαστροταβερνιακά πιάτα σαν καμβά-πρώτη ύλη, ενώ λίγο παρακάτω είχα την ευκαιρία να ξεναγηθώ από την Τέτα Χαντζάρα, της οποίας το γλυπτό με έναν (κυριολεκτικά!) άκαρδο χρηματιστή με χαρτοφύλακα με έκανε να σταθώ ενώπιόν του.

Ζόρικος και απολαυστικός ήταν και ο εξπρεσιονισμός του ρουμάνου καλλιτέχνη Dennis Theodorescu (σόλο, απρακτόρευτος, ψάξτε τον), ενώ άγριος ήταν ο παγανισμός και ο διονυσιασμός στα σαρκία και τις κεφαλές ανθρώπων και ζώων του Εθνογραφικού Κέντρου Μελίκης, με ψυχή τον αεικίνητο λαογράφο Γιώργο Μελίκη.

Επίλογος, συμπέρασμα, χίλια μακάρι: Αν οι φορείς της Θεσσαλονίκης (Δήμος, Περιφέρεια, ΔΕΘ) αποφασίσουν να διεθνοποιήσουν τον θεσμό εντάσσοντάς τον στα πλάνα ενός πρότζεκτ με γενικό τίτλο «Κάντε τη Θεσσαλονίκη σέξι και μετά να δείτε πώς θα παρακαλά να στήσει τσαντήρι η κάθε Ryanair», νομίζω πως για όλους η κατάσταση θα είναι win to win. Νομίζω, ελπίζω και ποθώ να το δω να γίνεται πράξη.