Επτά κεραμικά μεγάλης κλίμακας του Αμερικανού διάσημου καλλιτέχνη συνομιλούν με αρχαία έργα από την Ανατολική Μεσόγειο στο Μουσείο Μπενάκη στην Κουμπάρη
Επτά κεραμικά μεγάλης κλίμακας του Theaster Gates παρουσιάζονται στο Μουσείο Μπενάκη Ελληνικού Πολιτισμού σε διάλογο με αρχαία έργα από την Ανατολική Μεσόγειο
Theaster Gates: κεραμικά του διάσημου καλλιτέχνη στο Μουσείο Μπενάκη Ελληνικού Πολιτισμού
«Πάντοτε επιστρέφω στο αγγείο. Είναι μέρος της διανοητικής ζωοδόχου δύναμης της δουλειάς μου και προηγείται όλων των άλλων ειδών δημιουργίας» έχει δηλώσει ο Theaster Gates για την πρακτική του. Από τις 4 Φεβρουαρίου ο Αμερικανός καλλιτέχνης, ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στον κόσμο της σύγχρονης τέχνης, παρουσιάζει κεραμικά του στο Μουσείο Μπενάκη Ελληνικού Πολιτισμού.
Επτά κεραμικά του μεγάλης κλίμακας θα εκτεθούν ανάμεσα στις προϊστορικές, κλασικές και ρωμαϊκές αρχαιότητες της συλλογής του μουσείου σε ένα εγχείρημα που στοχεύει να αναδείξει τη σημασία της δημιουργίας και της χειρωνακτικής εργασίας καθώς και την πνευματική σύνδεση με το χώμα, τη γη, όπως αυτή έχει πάρει μορφή διαχρονικά και διαπολιτισμικά μέσω της κεραμικής τέχνης.
Ο Theaster Gates και η κεραμική
O Gates ξεκίνησε να δουλεύει με τον πηλό ως φοιτητής τη δεκαετία του 1990. Μετά το πτυχίο του στην κεραμική και την πολεοδομία από το Πανεπιστήμιο της Άιοβα, πέρασε έναν χρόνο στο Tokoname της Ιαπωνίας μελετώντας αγγειοπλαστική. Για τον ίδιο ο «κύκλος του μόχθου» και η καθημερινή χρήση των αγγείων τα καθιστά «ιερά» αντικείμενα, δίνοντάς τους υπερβατικό, κοινωνικό αλλά και τελετουργικό νόημα.
Στα έργα που θα παρουσιαστούν στο ισόγειο της οδού Κουμπάρη η εφυάλωση και όπτηση έχουν παραγάγει διαφορετικές όψεις και υφές. Άλλοτε λευκά σαν την κιμωλία, άλλοτε ρηγματωμένα και κάποτε σκούρα, βιομορφικά, με λαμπερή μεταλλική επιφάνεια συνομιλούν με διαφορετικές δημιουργικές παραδόσεις (από την ανατολή στη δύση και την αφρικανική τέχνη).
Ευρύτερα γνωστός για τα πρότζεκτ του στο South Side του Σικάγο, όπου έχει ανακατασκευάσει εγκαταλελειμμένα κτίρια για κοινοτική χρήση, ο 48χρονος καλλιτέχνης και καθηγητής στο Τμήμα Εικαστικών Τεχνών στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο εκφράζεται με ποικίλα μέσα. Το έργο του αντλεί σε εννοιολογικό και υλικό επίπεδο τόσο από την παράδοση της ιστορίας της τέχνης, όσο και από τη φυλετική ιδεολογία της διασποράς των αυτόχθονων Αφρικανών (Black Diaspora) και τα προσωπικά του βιώματα. Μέσω μιας καλλιτεχνικής προσέγγισης που διεκδικεί εξίσου την πολιτιστική επανοικειοποίηση και την κοινωνική ενδυνάμωση, ο Gates νοηματοδοτεί και φορτίζει αντικείμενα και ιδέες με νέους τρόπους, προτάσσοντας το καλλιτεχνικό έργο ως ένα «συγκοινωνούν δοχείο» ή ένα ιερό λείψανο που παραπέμπει σε ιστορικές μνήμες και σε συλλογικές εμπειρίες.
Παράλληλα με την παρουσίαση στο Μουσείο Μπενάκη, από τις 3 Φεβρουαρίου δουλειά του θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε και στη γκαλερί Gagosian στο Κολωνάκι στο πλαίσιο της ομαδικής «Ruins and fragments». Η εν λόγω έκθεση εστιάζει στην ποιητική απήχηση του ερειπίου και του θραύσματος και φέρνει, επιπλέον, στην Αθήνα δημιουργίες των Sarah Sze, Ed Ruscha και Adriana Varejão.
Έργα του Gates βρίσκονται και έχουν παρουσιαστεί στα πλέον γνωστά μουσεία διεθνώς (όπως το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης και το Whitney Μουσείο Αμερικανικής Τέχνης στη Νέα Υόρκη, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Σικάγο, το LACMA στο Λος Άντζελες και η Tate Gallery στο Λονδίνο). Ο πολυβραβευμένος καλλιτέχνης έχει, επίσης, συμμετάσχει στη Whitney Biennial το 2010, στην Documenta 13 στο Κάσελ, στην την 56η Μπιενάλε της Βενετίας (2015)˙ και στην Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής του Σικάγο (2015 και 2019).
Φέτος, αναμένουμε με ενδιαφέρον την πρότασή του για το Serpentine Pavilion, καθώς, μάλιστα, θα είναι ο πρώτος στην ιστορία του θεσμού δημιουργός εκτός του επαγγελματικού χώρου των αρχιτεκτόνων που αναλαμβάνει να σχεδιάσει το περίπτερο της λονδρέζικης γκαλερί.
Συνέντευξη με τον πρόεδρο του Μητροπολιτικού Οργανισμού MOMus για την έκθεση «Ο Κόσμος της Πρωτοπορίας: Πόλη, Φύση, Σύμπαν, Άνθρωπος» στην Εθνική Πινακοθήκη
Η έκθεση «60 χρόνια ΜΙΕΤ. Αναγνώσεις μιας συλλογής» στο Μουσείο Μπενάκη αναδεικνύει την ιστορία της ελληνικής τέχνης του 20ού αιώνα μέσα από έργα που παρουσιάζονται για πρώτη φορά στο κοινό
Με αφορμή την αναδρομική του έκθεση, ο ζωγράφος μιλάει για τη γενιά του ’30, τους δασκάλους της Σχολής Καλών Τεχνών, το φως του Μολύβου και τη ζωγραφική ως τρόπο ζωής
17°
