Η ατομική έκθεση "Constructions" του Ελβετού Marc Raymond αποτελείται απο τρείς σειρές έργων: ντεκουπάζ σε χαρτί, γλυπτά, και μονοχρωματικά χαρακτικά. Βλέποντας τη δουλειά του Marc Raymond μάς έρχoνται στο νου σχεδόν αυτόματα τα έργα της Πρωτοπορίας. Η γλώσσα της λιτής μορφής των γεωμετρικών του κατασκευών, η καθοριστική εσωτερική λογική τους που τείνει σε μία ιδέα λειτουργικότητας, καθώς επίσης και η αυστηρή επιλογή των καθαρών χρωμάτων, παραπέμπουν σε ρεύματα όπως το Bauhaus ή ο Κονστρουκτιβισμός. Αλλά στην αναδρομή της διασύνδεσης με αυτές τις τάσεις – άλλωστε και η ιστορία της γεωμετρικής αφαίρεσης μάς ανατρέχει στις αρχές του 20ου αιώνα- δεν θα έπρεπε να παραλείψουμε τις μορφολογικές προσεγγίσεις με συγγενείς κλάδους, όπως το βιομηχανικό σχέδιο και οι αναζητήσεις της τυπογραφίας, στους οποίους η Ελβετία πρωτοστάτησε.
Οι πρόδρομοί του θα ηταν ίσως ασφυκτικοί, εάν ο Marc Raymond δεν τους είχε έγκαιρα ξεπεράσει. Στην περίπτωσή του, ξεμακραίνουμε από τις ιδεολογίες, ιδιαίτερα τις κοινωνικές, που υποτείνουν αυτά τα καλλιτεχνικά ρεύματα. Για αυτόν τον καλλιτέχνη που γεννήθηκε στο Saillon (γαλλόφωνη Ελβετία) και σπούδασε τη γλυπτική στη Ελβετική Σχολή Γλυπτικής σε ξύλο στη Brienz (γερμανόφωνη Ελβετία), το ζητούμενο είναι άλλο. Ο Marc Raymond «αγαπά να κόβει, να πριονίζει, να συνθέτει, να συνδέει….να εργάζεται με τα χέρια [του]». Ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του «κατασκευαστή», με τη συστολή που τον χαρακτηρίζει. Όχι με την μεγαλόστομη έννοια του «κτίστη», αλλά περισσότερο σε αντίθεση με το μυθοποιημένο status του καλλιτέχνη-δημιουργού. Περιγράφει τα έργα του σαν συνδεσμολογίες (assemblages) καμωμένες από απλά υλικά, ως «κατασκευές επιπέδων». Το εργοστάσιο και ο εργάτης που βρίσκονταν στο επίκεντρο καλλιτεχνικών ρευμάτων όπως το Bauhaus, αφήνουν εδώ τη θέση τους στον χειροτέχνη, που εργάζεται στη μοναξιά τού εργαστηρίου του.
Όταν βλέπουμε τις συνθέσεις του, η απλότητα είναι μόνο επιφανειακή, παρόλη την επιλογή των ταπεινών υλικών. Ας αρχίσουμε από τα γλυπτά, αποτελούμενα απο διατομές ξύλων συγκολημένες χωρίς καμιά ορθή γωνία ή συνδεδεμένες η μία με την άλλη. Αυτές οι λεπτές ενορχηστρώσεις επιπέδων, δίνουν την εντυπωση του λικνίσματος μιάς κορδέλας, αποπνέοντας ταυτόχρονα μία αίσθηση ισορροπίας και εσωτερικής έντασης. Αλλά πάνω απ’ολα υπάρχει μία αρχιτεκτονική ποιότητα, που απορρέει από αυτά τα γλυπτά.
Σε ό,τι αφορά τα έργα σε χαρτί, η εικαστική τους γλώσσα, συντάσσεται με τη γεωμετρική αφαίρεση. Δεν έχουν όμως ποτέ τη σχεδόν απρόσωπη ψυχρότητά της. Οι γραμμές και τα γεμάτα σχήματα των χρωμάτων, καμωμένα χωρίς τελειομανείς επιδιώξεις, δεν αποσιωπούν τη χειροτεχνική διεργασία της δημιουργίας τους.
Η διεθνής διοργάνωση ανεξάρτητης τέχνης επιστρέφει στην Αθήνα από τις 17 έως τις 20 Σεπτεμβρίου με 66 καλλιτεχνικές πλατφόρμες, performances, ομιλίες, workshops και ελεύθερη είσοδο
66 καλλιτεχνικές πλατφόρμες, περισσότεροι από 1.100 καλλιτέχνες από 22 χώρες και ένα τετραήμερο πρόγραμμα με εκθέσεις, performances, συζητήσεις και δράσεις
Με αφορμή τα 200 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου λογοτέχνη, η διεθνής έκθεση «Ιούλιος Βερν 200: Η Συναρπαστική Εμπειρία» κάνει στάση στο Κέντρο Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος
Το «Σκοτεινό γυαλί» του Αλέξανδρου Καπετάνου, σε επιμέλεια Χριστόφορου Μαρίνου, μεταφέρει στη ζωγραφική τους πολυελαίους του θεατρικού έργου, ανάμεσα στη μνήμη, το σκοτάδι και ένα φως που μόλις διακρίνεται
Η «FROM CHANIA TO PAROS 1995-2026» συγκεντρώνει στην Πάρο καλλιτέχνες που συνδέθηκαν με μια εικαστική διαδρομή τριών δεκαετιών, από την γκαλερί «Τζάμια-Κρύσταλλα» μέχρι το t.k. place Art Gallery
Αντικείμενα και τεκμήρια της Ελλάδας των 80s, πολιτικές γελοιογραφίες της Μεταπολίτευσης, αρχιτεκτονικές μινιατούρες της προσεισμικής Κεφαλονιάς, φιγούρες του Καραγκιόζη και υλικό για τη σχέση μουσικής και κινηματογράφου
17°
