Nu_dō: Η αρχιτεκτονική ως ζωντανός οργανισμός

Ο όρος συνθέτει το «Nu» (το καινό) με το «dō» (η πράξη). Το Nu_dō είναι ο ανοιχτός διάλογος με κυρίαρχο τον πυρήνα της φιλοσοφίας μας: Ο πιο πολύτιμος αρχιτέκτων είναι όλοι οι αρχιτέκτονες μαζί.

Μέσα από αυτή τη συλλογική συνείδηση, η προσέγγισή μας στηρίζεται στους βασικούς άξονες:

• Ποιητική του χώρου: Το κτήριο δεν αποτελεί μία παθητική οντότητα, μετατρέπεται σε βίωμα. Σχεδιάζουμε χώρους που δημιουργούν ηχηρό παρελθόν (στιγμές), ξυπνούν συναισθήματα και αναδεικνύουν το οικείο της κατοίκησης.
  
  
• Αλήθεια του κενού: Το όριο μεταξύ του «εντός» και του «εκτός» διαχέεται. Τα φυσικά στοιχεία ενσωματώνονται οργανικά, επιτρέποντας την αρμονική συμβίωση της δόμησης με το περιβάλλον της. Η ανάμνηση είναι η γνώση. Τα υλικά που εμφανίζονται κατά τον σχεδιασμό αναδεικνύουν την αξία του παρελθόντος.
  
  
• Δυναμική του καινού: Η αρχιτεκτονική είναι η κατεξοχήν αμφισβήτηση του στατικού. Επαναπροσδιορίζει τον χώρο. Διαπραγματεύεται τα όρια. Απελευθερώνει τη δυναμική του ατελούς. Κάθε έργο αμφισβητεί. Είναι ευφυές. Έχει ταυτότητα. Ένας καινός οργανισμός που μεταβολίζεται και προσαρμόζεται στις νέες ανάγκες του χρήστη.
  
  
• Αρχιτεκτονική των συστημάτων: Η τεχνολογία αποτελεί μέσον και όχι τέλος. Συγκροτεί ένα πεδίο όπου η γνώση οργανώνεται και καθίσταται λειτουργική. Είναι εργαλείο βελτίωσης της ανθρώπινης ζωής. Μία διακριτική παρουσία που υπηρετεί χωρίς να επιβάλλεται.
  
  
• Πράξη του συνόλου: Ο χώρος νοείται ως ανοιχτό σύστημα. Μεταβάλλεται, υποδέχεται και εξελίσσεται μέσα από τη συμμετοχή. Η κοινότητα δεν πλαισιώνει την αρχιτεκτονική, τη συγκροτεί.

Η Αθήνα είναι μία πόλη «ρευστή». Τα πολλαπλά κέντρα και η διαρκής πύκνωση εντείνουν την αίσθηση του χάους, σε μία πόλη όπου η πολυμορφία του αστικού ιστού της συνήθιζε να αποτελεί τον πλούτο της. Ο τόπος βιάζεται από την ανάγκη ανεύρεσης κατοικιών. Ο τουρισμός αντί για φορέας ευημερίας και οικονομικής ευημερίας, μετατρέπει την Αθήνα σε αφόρητη βασίλισσα του γκρίζου κανόνα οδηγώντας την προς έναν άκαρπο τόπο. Σε έναν αστικό ιστό που πάλλεται ανάμεσα στην ιστορικότητα και την έλλειψη του καινού, το Nu_dō δεν επιβάλλει ένα αποστειρωμένο πρότυπο.

Αντίθετα, μπορεί να μετατρέψει την τυπική αθηναϊκή πολυκατοικία σε έναν ευέλικτο μικρόκοσμο. Να δημιουργήσει «αστικά καινά αναπνοής» και να μεταμορφώσει το φαινομενικό χάος της πόλης σε μια δυναμική ισορροπία. Αναζητούμε εκείνον τον τέλειο δρόμο που είναι σχεδόν κρυμμένος, τον ορίζοντά μας που μεταφράζεται ως ο καθρέφτης μας, καθιστώντας την αρχιτεκτονική έκφραση της ίδιας της ζωής. Άλλωστε, όταν κάτι βρίσκεται σε ισορροπία, όλα είναι πιθανά.

*Ο Ανδρέας Ζ. Χάλαρης είναι αρχιτέκτων μηχανικός - Andreas Chalaris Architects