Πέθανε ο σκιτσογράφος Γιάννης Καλαϊτζής

Ο Γιάννης Καλαϊτζής πέθανε σε ηλικία 70 ετών αλλά πρόλαβε με τα σκίτσα του να σκιαγραφήσει την ελληνική -και όχι μόνο- κοινωνία με έναν μοναδικό τρόπο. 

Το συμπάν του Καλαϊτζη ήταν γεμάτο πνεύμα, οξυδέρκεια και μια ξεχωριστή γλυκιά και σατιρική «τρέλα». Τα τελευταία χρόνια ήταν συνεργάτης της Εφημερίδας των Συντακτών, η οποία αναφέρει στην ηλεκτρονική της έκδοση: «Η οικογένεια της Εφημερίδας των Συντακτών και η ελληνική τέχνη είναι από σήμερα πιο φτωχές έπειτα από την απώλεια του Γιάννη Καλαϊτζή. Ένας από τους πιο ένθερμους θιασώτες του συνεταιρισμού μας δεν είναι πια μαζί μας, καθώς "έφυγε" μετά από μακρά μάχη με την επάρατη νόσο».

Γεννημένος στις 11 Νοεμβρίου του 1945, ο Γιάννης Καλαϊτζής υπήρξε ενεργός για αρκετές δεκαετίες και έχει συνεισφέρει με σκίτσα σε έντυπα όπως «Πανσπουδαστική», «Δρόμοι της Ειρήνης», «Αυγή», «Αντί», «Ελευθεροτυπία», «Σχολιαστής», «Ντέφι», «Βαβέλ», «ΔΗΩ», «Σχολιαστής», «Γαλέρα» «Εφημερίδα των Συντακτών». Το 1976 σχεδίασε τα σκηνικά και τα κοστούμια για την ταινία του Παντελή Βούλγαρη Happy Day. Εξέδωσε και τα άλμπουμ Τσιγγάνικη ορχήστρα, Το μαύρο είδωλο της Αφροδίτης, Τυφών, Γιαταλεφτά Νοέμβρη, 2000 στα 4. Ήταν μέλος της λέσχης γελοιογράφων της ΕΣΗΕΑ και είχε εκλεγεί σε συνέδρια της ΠΟΕΣΥ.

Υπήρξε ένας από τους κύριους συντελεστές του περιοδικού «Γαλέρα», του οποίου υπήρξε διευθυντής μέχρι το 2010 όταν και έκλεισε.  

Δημοσίευσε το τελευταίο του σκίτσο στις 5 Φλεβάρη με θέμα τους αγρότες.

Στην επίσημη ιστοσελίδα του, ο ίδιος έγραψε για τον εαυτό του:

«Μεγάλωσα στο καφενείο του πατέρα μου στην Κοκκινιά. Πάνω στα τραπέζια κυκλοφορούσαν δύο-τρεις εφημερίδες. Γελοιογραφικά σκίτσα κάνω από μωρό. Ήμουν παρατηρητικό και κακό και το ‘δειχνα. Το περιβάλλον μου ένοιωσε την απειλή. Χάριν εξευμενισμού μου διέθεσε μια αποδοχή διαρκείας. Το να επιδοθώ στην πολιτική σάτιρα ήταν αυτονόητο. Ήμασταν αριστεροί, το κράτος μας έκανε και ρατσιστές.

Η δεξιά, η εξουσία, οι αρχές ήταν έξω από την κοινωνία μας, ήταν το ξένο, το άλλο. Μου την είχε στημένη στο νηπιαγωγείο. Κατανάγκαζαν εμένα το σκιτσογράφο να πλέκω καλαθάκια και να κεντάω με μπρισίμι μηλαράκια σε χαρτόνι. Για να με σπάσουν. Δε μίλησα.

Καταδικάστηκα σε δωδεκαετή εκπαίδευση. Μου’ριξαν και έναν χρόνο επι πλέον ως μη συνεργάσιμο. Δραπέτευσα πριν εκτίσω την ποινή.

Ακολούθησε ο κατήφορος. Από τα χαμαιτυπία της Αριστεράς στα καταγώγια των Καλών Τεχνών. Έμαθα κινηματογράφο στους κινηματογράφους, θέατρο στο θέατρο, μουσική την νύχτα και εικόνες στο πεζοδρόμιο.

Ακουλουθεί μια χούντα που επι 40 χρόνια παραμένει 7 ετών. Σκιτσάρω αγωνιόντας να κατανοήσω το προηγούμενο»