Εκλογές στο ΚΙΝΑΛ: Εις το όνομα της δημοκρατίας και της χώρας

Την ώρα που εξακολουθούμε, ως πολίτες και ως χώρα, να πληρώνουμε πολύ ακριβά τις συνέπειες των διαδοχικών παγκόσμιων κρίσεων (της οικονομικής, της υγειονομικής, της κλιματικής, της μεταναστευτικής και, πρόσφατα, της ενεργειακής) συνεχίζουμε να σπρώχνουμε επιμελώς κάτω από το χαλί το πρόβλημα της βαθιάς κρίσης ενός φθαρμένου πολιτικού συστήματος που κανένας δεν τόλμησε να αμφισβητήσει στην πράξη. Γιατί κάτι τέτοιο θα «απειλούσε» να κλονίσει τα θεμέλια που το στηρίζουν επί δεκαετίες. Δυστυχώς, μόνο σε περιόδους φωτεινών εξαιρέσεων το συμφέρον της χώρας υπερίσχυσε της μικροκομματικής λογικής και του πολιτικού κόστους.

Στην εποχή των μεγάλων αντιφάσεων ανάμεσα στις νέες προκλήσεις και τους κινδύνους από τη μια και τις δυνατότητες που δημιουργεί η ψηφιακή επανάσταση από την άλλη, κύριο μέλημα της Δημοκρατικής Παράταξης δεν μπορεί να είναι άλλο από την αποφασιστική συμβολή της στην εκπλήρωση των βασικών προϋποθέσεων για την αναπτυξιακή πορεία της χώρας. Πρόκειται για τη δημοκρατική σταθερότητα, την «κυβερνησιμότητα» ως επιδίωξη σχηματισμού κυβερνήσεων συνεργασίας και την μεταρρυθμιστική κατεύθυνση στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής προοπτικής. Η επίτευξη των στόχων αυτών θα εξαρτηθεί από την ικανότητα της Δημοκρατικής Παράταξης να παρέμβει αποφασιστικά στις πολιτικές εξελίξεις.

Η αποκατάσταση της δημοκρατικής ομαλότητας είναι αδιαμφισβήτητα η μεγαλύτερη κατάκτηση της μεταπολίτευσης. Ωστόσο, είναι καιρός η μεταπολιτευτική δημοκρατία να ξεπεράσει τις διαχρονικές της παθογένειες και να αποκτήσει νέα χαρακτηριστικά. Δεν μπορεί να συνυπάρξει η δημοκρατία με την ανυπακοή στους θεσμούς που υπονομεύει αντικειμενικά τη λειτουργία και το κύρος της. Δεν νοείται η δημοκρατία χωρίς αξιοκρατία και διαδικασίες συνεχούς αξιολόγησης, γιατί τότε παραμένει έρμαιο των συντεχνιών και του πελατειακού κράτους των «ημετέρων» της κάθε εξουσίας. Ούτε μπορεί να στεριώσει η δημοκρατία αν δεν έχει σταθερό μέτωπο απέναντι στον λαϊκισμό που αποτελεί τη μόνιμη σε βάρος της απειλή. Η περίοδος του «Αυριανισμού» παλιότερα όπως και των «αγανακτισμένων» και της «Χρυσής Αυγής», πριν μερικά χρόνια, είναι απτά παραδείγματα των καταστροφικών αποτελεσμάτων μιας λαϊκιστικής εισβολής.

Η κουλτούρα σχηματισμού κυβερνήσεων συνεργασίας είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη στη χώρα μας. Οι συγκυβερνήσεις που συγκροτήθηκαν τα τελευταία χρόνια ήταν προϊόν των μνημονιακών συνθηκών ή ωμών παζαριών νομής της εξουσίας. Η δήλωση του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ ότι θα προχωρήσει σε νέες εκλογές, εφ’ όσον δεν κερδίσει την αυτοδυναμία με την απλή αναλογική, βρίσκεται στα όρια του θεσμικού ατοπήματος. Η Δημοκρατική Παράταξη, εφ’ όσον το επιτρέψει το εκλογικό αποτέλεσμα, θα πρέπει να διεκδικήσει το μερίδιο της ευθύνης που της αναλογεί. Η σύναψη προγραμματικής συμφωνίας διακυβέρνησης δεν θα σημάνει την κατάργηση της πολιτικής αυτονομίας της Δημοκρατικής Παράταξης αλλά, αντίθετα, την επιβεβαιώσή της. Ταυτόχρονα, αποτελεί μια σημαντική ευκαιρία για την προώθηση μιας σειράς ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων στους θεσμούς, την κοινωνία, την οικονομία και την οργάνωση του νέου παραγωγικού μοντέλου ανάπτυξης.

Μπροστά στις πρωτοφανείς προκλήσεις της νέας εποχής, η χώρα δεν χρειάζεται κινήσεις αναβίωσης ή απομίμησης του πολιτικού παρελθόντος. Η ιστορία δεν διαγράφεται ούτε όμως και επαναλαμβάνεται παρά ως τραγωδία ή ως φάρσα, είπε ο Μαρξ. Η χώρα χρειάζεται μια ισχυρή Δημοκρατική Παράταξη ικανή να εμπνεύσει και να συσπειρώσει τους φιλελεύθερους σοσιαλδημοκράτες και κεντρώους μεταρρυθμιστές πολίτες, ανεξαρτήτως πολιτικής προέλευσης, πρωταγωνιστώντας στη δημοκρατική και ευρωπαϊκή Ελλάδα του μέλλοντός μας.