Ο Γιάνης πάει Αίγινα

Πρωταγωνιστεί για μία ακόμα φορά αρνητικά ο Γιάνης Βαρουφάκης μετά το επεισόδιο που είχε στο λιμάνι της Αίγινας αργά το απόγευμα της Παρασκευής με λιμενικούς οι οποίοι του ζητούσαν τα απαραίτητα έγγραφα για να ταξιδέψει στην Αίγινα καθώς λίγη ώρα πριν είχε ολοκληρώσει ομιλία στη Βουλή, για την οποία, όπως εξήγησε αργότερα, έφυγε από τη μόνιμη κατοικία του που είναι η Αίγινα για να έρθει στην Αθήνα. Ένα περίεργο μπέρδεμα με τον Γιάνη, κυρίως λόγω προϊστορίας αλλά και τη σοβαρότητας της κατάστασης με τα μέτρα, να μονοπωλεί το Σάββατο ένα μεγάλο κομμάτι της επικαιρότητας και να μας θυμίζει κομμάτια από τον… καλύτερο εαυτό του περίφημου υπουργού - asset.

Βέβαια, για να καταφερθείς κατά του Βαρουφάκη όσο πιο σκληρά μπορείς είναι το εύκολο. Το δύσκολο είναι να «σκοτώσεις» ό,τι του μοιάζει, ό,τι εκπροσωπεί και ό,τι συμβολίζει. Ίσως αυτή να είναι η χρησιμότητα των Βαρουφάκηδων αυτού του κόσμου. Να σου δείχνουν πώς δεν πρέπει να είσαι, πώς δεν πρέπει να μεγαλώνεις τα παιδιά σου, πώς δεν πρέπει να συμπεριφέρεσαι ούτε ακόμα και για πλάκα μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου σου μετά το ξύρισμα ή στο βούρτσισμα των δοντιών. Για να μην το χοντρύνουμε κι άλλο.

Καιρό τώρα, ο Γιάννης φροντίζει με τον έναν ή άλλον τρόπο να δικαιώνει τις κατηγορίες περί κακομαθημένου, εκλεγμένου νάρκισσου της ελληνικής πολιτικής σκηνής ο οποίος δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει να αναβαθμίζει την αρχική έκδοση που γνωρίσαμε όλοι στο πρόσφατο παρελθόν. Και αν δεν ζούσαμε αυτό που ζούμε τώρα ίσως και να γελούσαμε με τα καμώματά του. Όπως δεν άγγιζαν το μεγαλείο του ανδρός οι ουρές στις τράπεζες όταν οι συνταξιούχοι και οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί στήνονταν με τις ώρες, έτσι δεν φέρεται να τον αγγίζουν και τα μέτρα για την αντιμετώπιση, όσο είναι δυνατόν, της μεγαλύτερης τραγωδίας στον πλανήτη. Γιατί, απλώς, ο Γιάνης όχι μόνο είναι από άλλον πλανήτη αλλά του αρέσει να το διαφημίζει κιόλας.

Ο άνθρωπος που κυκλοφορεί ανάμεσά μας και φροντίζει να μας θυμίζει ότι χωρίς αυτόν ο κόσμος μας θα είναι φτωχότερος, ίσως και να μην αξίζει πλέον ούτε καν τις αρνητικές μας αναφορές, να πάρει, δηλαδή, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι ερωτευμένοι με την ματαιωμένη τους αυτοεικόνα, τον δρόμο που επιφυλάσσει πάντα η Ιστορία για αυτούς. Και ας είναι εκλεγμένος και μην μπούμε τώρα σε συζητήσεις περί των ευθυνών του εκλογικού σώματος. Την περίοδο μάλιστα που αδυνατούμε να έχουμε κοινή άποψη για το τι σημαίνει «ατομική ευθύνη» στην εφαρμογή των μέτρων για την αντιμετώπιση των συνεπειών της πανδημίας.

Μπορεί τυπικώς να έχει κάθε δικαίωμα στη μετακίνηση και στην παραμέληση κάθε μέτρου ως εκ του ρόλου του και των περιθωρίων που του δίνουν οι νομικές διατάξεις, όπως τουίταρε κιόλας ισχυριζόμενος ότι η Αίγινα είναι η μόνιμη κατοικία του αυτήν την περίοδο και όχι η Αθήνα. Πάντως δεν είχε τα απαιτούμενα έγγραφα που να το αποδεικνύουν, όπως είμαστε όλοι υποχρεωμένοι, λόγω της επικινδυνότητας της συνθήκης. Πόσο μάλλον που εκείνος είναι αρχηγός κόμματος στο ελληνικό κοινοβούλιο. Το θέμα λοιπόν είναι το ύφος άσκησης του ρόλου του στο συγκεκριμένο ηθικό πλαίσιο στο οποίο έχει επιλέξει να κινείται. Κάτι μεταξύ πολιτικής ανυπακοής και ηθικολογικού ανταρτοπόλεμου πασπαλισμένο με μπόλικο «ξέρεις ποιος είμαι εγώ…», όπως αναφέρθηκε. Κάποιες άλλες πληροφορίες το απόγευμα του Σαββάτου αποδιδόμενες στον κυβερνητικό εκπρόσωπο έκαναν λόγο για σχηματισμός δικογραφίας εις βάρος του με αφορμή το επεισόδιο με τους Λιμενικούς στον Πειραιά το απόγευμα της Παρασκευής.

Πριν από οποιαδήποτε εξέλιξη στο θέμα, όμως, καλό θα ήταν ο Γιάνης, να διαλέξει μία από τις πανέμορφες γωνιές της Αίγινας και ας προσπαθήσει να φανταστεί την παρακάτω, πιθανώς κομβική για την καριέρα του, σκηνή.

Τα έχει φέρει έτσι η ζωή και βρίσκεται σε θέση ευθύνης μέσα στον χαλασμό της εποχής. Βρίσκεται στο γραφείο του με τους συνεργάτες του και δίνει ακόμα μία παράσταση ύφους και στυλ. Τον διακόπτει ο ήχος του κινητού του. Απαντά και στην άλλη άκρη είναι ο πρωθυπουργός: «Γιάνη, σταμάτα ό,τι κάνεις. Πρέπει να τα μαζέψεις και να φύγεις τώρα για τη Λάρισα. Θα πας να μιλήσεις στους Ρομά της περιοχής, έχουμε κρούσματα. Κοίτα να τους κατευνάσεις και να τους δείξεις τι πρέπει να κάνουν… Σε ευχαριστώ…». Να ήταν αναγκασμένος δηλαδή να κάνει ό,τι έκαναν το μεσημέρι της Παρασκευής 10 Απριλίου ο Σωτήρης Τσιόδρας και ο Νίκος Χαρδαλιάς. Θα ήταν το καλύτερο case study για να πειστεί κάποιος ότι το πολιτικό παιχνίδι πλέον δεν παίζεται τόσο στο γνωστό «αριστερός - δεξιός» αλλά κάτι άλλο. Πολύ πιο δύσκολο…