Οι 100 καλύτερες σειρές του 21ου αιώνα σύμφωνα με τους New York Times

Έξι μήνες μετά τη λίστα με τις 100 καλύτερες ταινίες του 21ου αιώνα, που δημοσίευσαν τον περασμένο Ιούνιο, οι New York Times επανέλαβαν το ίδιο εγχείρημα και για την τηλεόραση. Πάνω από 500 επαγγελματίες της βιομηχανίας, ηθοποιοί, showrunners, τεχνικοί και στελέχη παραγωγής κλήθηκαν να ψηφίσουν τις δέκα αγαπημένες τους σειρές ανάμεσα σε όσες ξεκίνησαν να προβάλλονται μετά την 1η Ιανουαρίου του 2000, κανόνας που αποκλείει αυτομάτως το «The Sopranos», παρότι θα κέρδιζε εύκολα μια θέση ανάμεσα στις πρώτες δέκα σειρές. Στους ψηφοφόρους περιλαμβάνονται ονόματα όπως η Ελίζαμπεθ Μος, ο Μπράιαν Κράνστον, ο Τζέισον Μπέιτμαν, καθώς και showrunners όπως ο Ντείμον Λίντελοφ και η Λένα Ντάναμ, άνθρωποι, δηλαδή, που δεν κρίνουν την τηλεόραση από απόσταση, αλλά την έχουν «χτίσει» τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια.

Η αποκάλυψη της λίστας γίνεται από τους New York Times σταδιακά, ανά είκοσι θέσεις τη μέρα για πέντε μέρες, με τη θέση Νο.1 να ανακοινώνεται την Παρασκευή 25 του μηνός. Σε αυτό το πρώτο άρθρο καταγράφουμε το κατώτερο μισό, τις θέσεις από την εκατοστή ως την εξηκοστή πρώτη. Το ανώτερο μισό, εκεί όπου περιμένουμε και τους πιο αναγνωρίσιμους τίτλους, θα ακολουθήσει σε δύο επόμενα μέρη.

New York Times - 100 καλύτερες σειρές του 21ου αιώνα | Μέρος 1ο: Νο.100 ως Νο.61 

No 100. Scandal (2012-2018)
Η σειρά με την οποία η Σόντα Ράιμς μετατράπηκε από επιτυχημένη δημιουργός σε θεσμό του αμερικανικού δικτυακού δράματος. Η Κέρι Ουάσινγκτον, ως η αδυσώπητη «fixer» κρίσεων Olivia Pope, ήταν η πρώτη μαύρη γυναίκα που πρωταγωνίστησε σε δικτυακό δράμα έπειτα από σχεδόν σαράντα χρόνια, γεγονός που η σειρά δεν άφηνε ποτέ εντελώς στην άκρη, χωρίς όμως να το κάνει το μοναδικό της επιχείρημα.

No 99. Gilmore Girls (2000-2007)
Σειρά που δεν επιδίωξε ποτέ να σοκάρει τον θεατή, αλλά να τον κάνει να νιώσει σπίτι του, κάτι που εξηγεί γιατί βρήκε δεύτερη ζωή στο streaming μια ολόκληρη γενιά αργότερα από την πρώτη προβολή της. Παραμένει από τις πιο feelgood και rewatchable σειρές που δημιουργήθηκαν ποτέ.

No 98. The OA (2016-2019)
Μια σειρά επιστημονικής φαντασίας που όσο λατρεύτηκε από το κοινό, τόσο άδικα κόπηκε πριν προλάβει να ολοκληρώσει την ιστορία που ήθελε να διηγηθεί. Η Μπριτ Μάρλινγκ έχτισε μαζί με τον Ζαλ Μπατμάνγκλιτζ μια αριστουργηματική ιστορία απαγωγής και πνευματικής αφύπνισης τόσο παράξενη, που το Netflix προτίμησε να τη σταματήσει μετά από δύο κύκλους παρά να τη στηρίξει όπως της άξιζε – απόφαση που με τα χρόνια μοιάζει όλο και πιο βεβιασμένη.

No 97. Community (2009-2015)
Η κωμωδία του Νταν Χάρμον θυμίζει πόσο τολμηρή μπορεί να είναι μια σειρά από cable network, με τη διασημότερη ίσως στιγμή της να είναι το επεισόδιο που παρωδεί ολόκληρο το «Δείπνο με τον Αντρέ» του Λουί Μαλ.

No 96. Halt and Catch Fire (2014-2017)
Μια σειρά «διαμαντάκι», που σε καμία περίπτωση δεν έχει συζητηθεί όσο θα έπρεπε. Διηγείται την προϊστορία του προσωπικού υπολογιστή με μια συναισθηματική ακρίβεια που αφήνει το στίγμα της τόσο στην ψυχή του θεατή όσο και σ’ αυτή τη λίστα.

No 95. House (2004-2012)
Στάθηκε ξεχωριστά ανάμεσα στα ιατρικά δράματα επειδή αρνήθηκε πεισματικά να κάνει τον πρωταγωνιστή της συμπαθητικό, αφήνοντας τον Χιου Λόρι να χτίσει έναν γιατρό που ενδιαφερόταν σχεδόν πάντα για την επίλυση του γρίφου παρά για τον ασθενή.

No 94. The Diplomat (2023-σήμερα)
Αποδεικνύει ότι το πολιτικό δράμα με αιχμηρό διάλογο θα έχει πάντα θέση στις καρδιές μας, με την Κέρι Ράσελ να κουβαλά μια σειρά που ισορροπεί ανάμεσα στη διεθνή κρίση και την οικογενειακή φάρσα, χωρίς να χάνει κανένα απ’ τα δύο.

No 93. Station Eleven (2021-2022)
Μία από τις καλύτερες μίνι σειρές που έχουμε δει. Βασισμένη στο μυθιστόρημα της Έμιλι Εστί. Τζον Μάντελ, στέκεται ανάμεσα στις πιο παράδοξα αισιόδοξες αποκαλυπτικές ιστορίες που έχουν γραφτεί, μια υπενθύμιση ότι η τέχνη επιβιώνει ακόμα κι όταν όλα τα άλλα καταρρέουν.

No 92. The Night Of (2016)
Ακόμα μία μίνι σειρά που δεν λέει να ξεχαστεί, γραμμένη από τους Ρίτσαρντ Πράις και Στίβεν Ζάιλιαν, με τον Ριζ Άχμεντ να κερδίζει δικαίως το Emmy του, το «The Night Of» δείχνει πόσο πειστικό μπορεί να είναι ένα δικαστικό δράμα όταν αρνείται τις εύκολες απαντήσεις, ακόμα κι αν το φινάλε του άφησε κάποιους θεατές με την επιθυμία για κάτι παραπάνω.

No 91. Catastrophe (2015-2019)
Δημιουργημένο από τους Σάρον Χόργκαν και Ρομπ Ντιλέινι, ξεκίνησε σαν ρομαντική κωμωδία γύρω από μια απρογραμμάτιστη εγκυμοσύνη και κατέληξε να μιλά για την απιστία, την οικονομική ανασφάλεια και την άνοια, χωρίς ποτέ να χάσει την αιχμή του χιούμορ του.

No 90. Eastbound & Down (2009-2013)
Ο Ντάνι ΜακΜπράιντ έχτισε εδώ έναν από τους πιο αξέχαστους και απολαυστικούς αντιήρωες της σύγχρονης τηλεόρασης, έναν πρώην παίκτη του μπέιζμπολ τόσο σίγουρο για τον εαυτό του όσο και αποτυχημένο στην πραγματικότητα.

No 89. Baby Reindeer (2024)
Σειρά του Ρίτσαρντ Γκαντ βασισμένη στη ζωή του, που ξεκίνησε ως μονόπρακτο στο Εδιμβούργο και έφτασε να είναι ένα από τα πιο συζητημένα limited series του Netflix, μια ιστορία που καταφέρνει να είναι ταυτόχρονα αστεία και τραυματική, χωρίς η μία ιδιότητα να ακυρώνει την άλλη.

No 88. Dexter (2006-2013)
Περίεργη περίπτωση στην οικογένεια των αντιηρώων της prestige τηλεόρασης, αφού ο πρωταγωνιστής της δεν ήταν απλώς ηθικά αμφιλεγόμενος, αλλά κατά συρροή δολοφόνος. Η σειρά κατάφερε να συγκεντρώσει φανατικό κοινό, ενώ έχουν κυκλοφορήσει και spinoffs.

No 87. Reservation Dogs (2021-2023)
Δημιούργημα των Στέρλιν Χάρτζο και Τάικα Γουαϊτίτι, άνοιξε έναν δρόμο που δεν είχε ανοίξει ποτέ πριν η αμερικανική τηλεόραση, δίνοντας φωνή στη ζωή τεσσάρων εφήβων ινδιάνικης καταγωγής, με χιούμορ και μελαγχολία που συγκινεί και κυρίως δεν προσποιείται.

No 86. Shogun (2024-σήμερα)
Δεν είναι τυχαίο που βρίσκεται τόσο ψηλά, αφού πρόκειται για τη σειρά που κέρδισε 18 Emmy μέσα σε μία χρονιά, ρεκόρ που δεν είχε ξαναπετύχει καμία σειρά και που την έκανε την πρώτη μη αγγλόφωνη παραγωγή που κέρδισε το βραβείο καλύτερου δράματος. Βασισμένη στο μυθιστόρημα του Τζέιμς Κλαβέλ, με τον Χιρογιούκι Σανάντα πρωταγωνιστή και συμπαραγωγό, η σειρά απέδειξε ότι το κοινό δεν χρειάζεται να καταλαβαίνει τη γλώσσα για να παρασυρθεί από μια ιστορία εξουσίας στην Ιαπωνία του 1600.

No 85. Great British Baking Show (2010-σήμερα)
Αναποδογύρισε τη λογική του ανταγωνιστικού ριάλιτι, αποδεικνύοντας ότι η καλοσύνη μπορεί να είναι εξίσου συναρπαστική με την κακία.

No 84. Planet Earth (2006)
Παραγωγή του BBC, με την τουλάχιστον θρυλική φωνή του Ντέιβιντ Ατένμπορο, παραμένει σημείο αναφοράς για το φυσιολατρικό ντοκιμαντέρ, καθώς συνδύασε τεχνική καινοτομία με αφηγηματική οικονομία – κάτι σπάνιο για το είδος, που συχνά βασίζεται μόνο στην εικόνα.

No 83. Justified (2010-2015)
Βασισμένη στους χαρακτήρες του Έλμορ Λέοναρντ, πέτυχε κάτι σπάνιο για τηλεοπτική μεταφορά λογοτεχνίας: να διατηρήσει σχεδόν ανέπαφο το ύφος του συγγραφέα, χάρη στους Τίμοθι Όλιφαντ και Γουόλτον Γκόγκινς, οι οποίοι απέκτησαν ξεχωριστή θέση ανάμεσα στους fan favorites.

No 82. Better Things (2016-2022)
Η Πάμελα Άντλον υπογράφει ίσως την πιο αυτοβιογραφική σειρά της λίστας μέχρι εδώ, μια ματιά στη μητρότητα και στη μέση ηλικία, που δεν φοβάται να δείξει τις ρωγμές της.

No 81. The Queen’s Gambit (2020)
Μίνι σειρά του καταξιωμένου δημιουργού Σκοτ Φρανκ, με πρωταγωνίστρια την καταιγιστική Άνια Τέιλορ-Τζόι, μετέτρεψε το σκάκι σε λαϊκό φαινόμενο, κάτι που δεν είχαμε ξαναδεί από την εποχή του Μπόμπι Φίσερ.

No 80. How to with John Wilson (2020-2023)
Η πιο ιδιόρρυθμη σειρά της λίστας μέχρι εδώ. Ερασιτεχνικό στο ύφος αλλά εξαιρετικά συγκροτημένο ντοκιμαντέρ για τη Νέα Υόρκη, που καταφέρνει να είναι κωμικό και μελαγχολικό στην ίδια ανάσα.

No 79. The Good Wife (2009-2016)
Δημιουργημένη από τους Ρόμπερτ και Michelle King, απέδειξε ότι το δικαστικό δράμα μπορεί να είναι πολιτικά ζωντανό, με την Τζουλιάνα Μάργκουλις να πρωταγωνιστεί σ’ ένα από τα καλύτερα καστ δικαστικής σειράς που έχει δει η αμερικανική τηλεόραση.

No 78. It’s Always Sunny in Philadelphia (2005-σήμερα)
Λίγες σειρές κρατήθηκαν τόσο σταθερά στην ίδια ιδέα όσο αυτή, που έχει γίνει η μακροβιότερη live-action κωμωδία στην ιστορία, απαριθμώντας μέχρι σήμερα 18 σεζόν, ακριβώς επειδή ποτέ δεν επιχείρησε να κάνει τους χαρακτήρες της καλύτερους ανθρώπους.

No 77. Modern Family (2009-2020)
Η αντίστροφη περίπτωση. Παραδοσιακή δικτυακή κωμωδία, που ανανεώθηκε μέσα από τη μορφή του mockumentary και κράτησε έντεκα σεζόν χάρη στο ανθεκτικό χιούμορ, ακόμα κι αν σήμερα κάποιες επιλογές της δείχνουν την ηλικία της.

No 76. Somebody Somewhere (2022-2024)
Η Μπρίτζετ Έβερετ εδώ αποδεικνύει ότι μπορείς να ενηλικιωθείς σε οποιαδήποτε ηλικία, χωρίς να χρειάζεται να δραματοποιήσεις την απώλεια και τη μοναξιά σε μεγάλη κλίμακα. Είναι μια σειρά που το HBO αγάπησε αρκετά για να της δώσει τρεις σεζόν, αλλά όχι για να την αφήσει να συνεχίσει.

No 75. Ted Lasso (2020-σήμερα)
Πίσω από τη φαινομενικά ηλιόλουστη επιφάνειά της –ειδικά στην πρώτη σεζόν– κρύβει αρκετή θλίψη και ανασφάλεια ώστε να δικαιολογεί τη φήμη της ως κάτι παραπάνω από απλή comfort τηλεόραση.

No 74. The Bear (2022-2026)
Λίγες πρόσφατες σειρές έχουν προκαλέσει τόσο έντονη συζήτηση για το αν είναι κωμωδία ή δράμα όσο αυτή, που ολοκληρώθηκε φέτος με την πέμπτη και τελευταία σεζόν της. Αν και παρουσίασε κάποια θέματα καλλιτεχνικής συνοχής, βρήκε ξανά τον δρόμο της, με τη 2η σεζόν της να αποτελεί μία από τις καλύτερες που είδαμε ποτέ.

No 73. Barry (2018-2023)
Ο Μπιλ Χέιντερ έχτισε μαζί με τον Άλεκ Μπεργκ έναν εκτελεστή που ανακαλύπτει σ’ ένα μάθημα υποκριτικής ένα κομμάτι του εαυτού του που δεν είχε γνωρίσει ποτέ. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της σειράς είναι πως αρνιόταν σταθερά να τον αφήσει να ξεφύγει από αυτό που πραγματικά ήταν. Κάθε φορά που ο θεατής τον συμπαθούσε λίγο παραπάνω απ’ όσο θα έπρεπε, το σενάριο του θύμιζε, και μάλιστα βίαια, ποιος είναι στ’ αλήθεια.

No 72. Squid Game (2021-2025)
Κορεάτικη σειρά-φαινόμενο που έκλεισε την ιστορία της πέρυσι με την τρίτη σεζόν και εξακολουθεί να είναι μια από τις πιο δημοφιλείς σειρές του Netflix. Το «Squid Game» είναι ένα σχόλιο πάνω στον καπιταλισμό, αρκετά ευθύ και χωρίς ιδιαίτερη λεπτότητα, που όμως λειτούργησε ακριβώς επειδή δεν φοβήθηκε να είναι λαϊκό θέαμα.

No 71. Beef (2023)
Ένα απλό επεισόδιο οδικής οργής ανάμεσα σε δύο αγνώστους, τους Steven Yeun και Ali Wong, μετατρέπεται σε αμοιβαία εμμονή που καταπίνει ολόκληρη τη ζωή τους. Μαύρη κωμωδία που φτάνει σε σημεία τόσο ακραία όσο και τα καλύτερα φιλμ του Μπονγκ Τζουν-χο, χωρίς ποτέ να χάσει από τα μάτια της το πραγματικό της θέμα, την οικονομική και οικογενειακή πίεση που βιώνει η δεύτερη γενιά μεταναστών στην Αμερική.

No 70. The Shield (2002-2008)
Σειρά του Σον Ράιαν, εμπνευσμένη χαλαρά από το σκάνδαλο διαφθοράς στο Rampart της αστυνομίας του Λος Άντζελες, άνοιξε τον δρόμο για το αντιηρωικό αστυνομικό δράμα, με τον Μάικλ Τσίκλις να ερμηνεύει έναν από τους πιο ανελέητους χαρακτήρες της τηλεόρασης.

No 69. Anthony Bourdain: No Reservations
(2005-2012) Ο Άντονι Μπουρντέν κατόρθωσε κάτι σπάνιο για παρουσιαστή ταξιδιωτικής εκπομπής, να μιλήσει για φαγητό χωρίς ποτέ να το διαχωρίσει από την ιστορία και την πολιτική του τόπου που το παρήγαγε.

No 68. Ozark (2017-2022)
Μοιράζεται πρόχειρα την αφετηρία της με το «Breaking Bad», μ’ έναν οικογενειάρχη που παρασύρεται στο έγκλημα, όμως βρίσκει γρήγορα τον δικό της σκοτεινά κωμικό τόνο, χάρη στους Τζέισον Μπέιτμαν, Λόρα Λίνεϊ και Τζούλια Γκάρνερ.

No 67. The Handmaid’s Tale (2017-2025)
Βασισμένη στο μυθιστόρημα της Μάργκαρετ Άτγουντ, ολοκληρώθηκε πέρυσι, έχοντας μετατρέψει την κόκκινη κάπα και τον λευκό σκούφο σε σύμβολο διαμαρτυρίας πέρα από την οθόνη, κατόρθωμα που λίγες σειρές μπορούν να διεκδικήσουν με τέτοια σαφήνεια.

No 66. The Rehearsal (2022-σήμερα)
 Σειρά του Νέιθαν Φίλντερ που μεταφέρει τη λογική των παλιότερων πειραμάτων του σε κλίμακα τηλεοπτικού δικτύου, θέτοντας ένα ερώτημα τόσο απλό όσο και φιλοσοφικά φορτισμένο: τι θα γινόταν αν μπορούσες να εξασκηθείς στη ζωή πριν τη ζήσεις. Ίσως και η πιο αριστουργηματικά «κουφή» σειρά της λίστας.

No 65. Mare of Easttown (2021)
Μία από τις αγαπημένες μου μίνι σειρές, έδωσε στην Κέιτ Γουίνσλετ έναν ρόλο ντετέκτιβ με σπασμένη προσωπική ζωή σε μια συνοικία της Πενσιλβάνια τόσο συγκεκριμένη, που η γεωγραφία μοιάζει σχεδόν δεύτερος χαρακτήρας της σειράς.

No 64. Anthony Bourdain: Parts Unknown
(2013-2018) Η δεύτερη σειρά του Μπουρντέν σ’ αυτή τη λίστα, τον βρήκε να χρησιμοποιεί πλέον το φαγητό ως αφορμή για να μπει σε πολιτικά φορτισμένες περιοχές όπως το Κονγκό και το Ιράν, κρατώντας πάντα τον χαρακτηριστικό σκεπτικισμό του.

No 63. The Thick of It (2005-2012)
Πριν το «Veep», ο Αρμάντο Ιανούτσι είχε ήδη δείξει εδώ πόσο μικρόψυχοι μπορούν να είναι οι άνθρωποι που κυβερνούν μεγάλα έθνη, με τον Πίτερ Καπάλντι να δημιουργεί έναν από τους πιο αξέχαστους συμβούλους επικοινωνίας που έχουν γραφτεί ποτέ.

No 62. Slow Horses (2022-σήμερα)
 Βασισμένο στα μυθιστορήματα του Μικ Χέρον, μεταμορφώνει το κατασκοπευτικό θρίλερ σε σκοτεινή κωμωδία γραφείου, με τον Γκάρι Όλντμαν να ερμηνεύει τον Jackson Lamb με βρομιά που μοιάζει σχεδόν καλλιτεχνική.

No 61. RuPaul’s Drag Race (2009-σήμερα)
Είχε αρχικά τόσο μικρό προϋπολογισμό, που οι φακοί των καμερών καλύπτονταν με σελοφάν για να μαλακώσει η εικόνα, τεχνική που οι θαυμαστές αποκαλούν μέχρι σήμερα «vaseline filter». Δεκαοχτώ σεζόν και δεκατέσσερα Emmy αργότερα, η εκπομπή έχει αλλάξει το λεξιλόγιο ολόκληρης της ποπ κουλτούρας.

Στο επόμενο μέρος αυτής της καταγραφής θα περάσουμε στις θέσεις 60 έως 21, εκεί όπου η λίστα των New York Times αρχίζει να μοιάζει πιο αναμενόμενη αλλά και πιο διεκδικήσιμη, με τα ονόματα που έχουν ήδη περάσει στη συλλογική μνήμη να παλεύουν για την κορυφή.