Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει μία Gen Z εκδοχή της σειράς «Τα Φιλαράκια»

Καμία κωμική σειρά δεν καθόρισε την εποχή της όσο «Τα Φιλαράκια», η σειρά των ’90s για έξι φίλους γύρω στα 20 που ζουν στο Μανχάταν και η οποία έγινε το δημοφιλέστερο τηλεοπτικό πορτρέτο της Generation X (όσων γεννήθηκαν μεταξύ 1965 και 1980). Και στις δέκα σεζόν της, από το 1994 έως το 2004, η σειρά δεν έπεσε ποτέ κάτω από τους 20 εκατομμύρια τηλεθεατές κατά μέσο όρο. Μόνο το τελευταίο επεισόδιο συγκέντρωσε περίπου 52,5 εκατομμύρια Αμερικανούς τηλεθεατές, γεγονός που το έκανε το τηλεοπτικό επεισόδιο με τη μεγαλύτερη τηλεθέαση της δεκαετίας του 2000.

Πέρα όμως από τους αριθμούς, Τα Φιλαράκια είχαν τεράστιο πολιτισμικό αντίκτυπο. Δημιούργησαν τάσεις στα κουρέματα («The Rachel»), στη μόδα (φορέματα τύπου slip dress) και ατάκες που έμειναν στην ιστορία, όπως το «How you doin’?» του Τζόι. Και η δημοτικότητά τους παραμένει ισχυρή: σύμφωνα με την έκθεση Teens and Screens 2025 του UCLA, Τα Φιλαράκια βρίσκονται στη 16η θέση στη λίστα με τις αγαπημένες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές της Generation Z, δίπλα σε σύγχρονες επιτυχίες όπως το «K-Pop Demon Hunters» και το «The Summer I Turned Pretty».

Υπάρχει όμως άραγε μια σειρά αντίστοιχη με τα Φιλαράκια για τη Generation Z (όσους γεννήθηκαν μεταξύ 1997 και 2012), μια σειρά που να μιλά για τη δική τους ζωή; Ένα κύμα sitcom έχει προσπαθήσει να αναπαράγει τη συνταγή τους, εστιάζοντας στην μπερδεμένη προσωπική και επαγγελματική ζωή των σημερινών εικοσάρηδων. Οι «Not Suitable For Work» της Μίντι Κέιλινγκ μιλούν για πέντε πρόσφατους αποφοίτους στο Μανχάταν, ενώ σήμερα κάνει πρεμιέρα ο δεύτερος κύκλος του χαοτικού αλλά ζεστού «Adults» του FX, που ακολουθεί μια παρέα πέντε νέων οι οποίοι συγκατοικούν στο Κουίνς. Εκτός Νέας Υόρκης, σειρές που ακολουθούν παρόμοια συνταγή είναι το «The Sex Lives of College Girls» της Κέιλινγκ, για τέσσερις φοιτήτριες στο Βερμόντ, και το «I Love LA» του HBO, για την influencer Ρέιτσελ Σένοτ και μια παρέα επίδοξων influencers στη Δυτική Ακτή.

Ωστόσο, καμία από αυτές τις σειρές δεν έχει καταφέρει πραγματικά να αφήσει ισχυρό αποτύπωμα. Το «Not Suitable For Work» έκανε πρεμιέρα τον Ιούνιο με μέτρια τηλεθέαση και χλιαρές κριτικές και αυτή την εβδομάδα ακυρώθηκε επίσημα, ενώ το «The Sex Lives of College Girls» ακυρώθηκε το 2025, έπειτα από τρεις σεζόν. Τα «Adults» και «I Love LA» εξασφάλισαν και τα δύο δεύτερη σεζόν, χωρίς όμως να αποκτήσουν ούτε κατά διάνοια την πολιτισμική επιρροή των «Friends» ή σύγχρονων σειρών που γίνονται αντικείμενο συζήτησης, όπως το «The White Lotus» και το «The Pitt».

Πέντε λόγοι εξηγούν γιατί η προσπάθεια να δημιουργηθούν τα νέα Φιλαράκια μοιάζει με αδύνατη αποστολή

1. Το δύσκολο τηλεοπτικό τοπίο σήμερα

Τα sitcom της Generation Z ανταγωνίζονται για την προσοχή του κοινού μέσα σε μια τεράστια δεξαμενή περιεχομένου και απέναντι στο ατελείωτο scrolling του διαδικτύου. Όταν τα Φιλαράκια έκαναν πρεμιέρα το 1994, η απουσία πολλαπλών οθονών που διεκδικούσαν ταυτόχρονα την προσοχή του κοινού αναμφίβολα λειτουργούσε υπέρ τους. Σύμφωνα με την έκθεση 2026 Media Outlook της Activate, το 43% της Generation Z προτιμά το YouTube ή τις πλατφόρμες κοινωνικού βίντεο έναντι των συνδρομητικών streaming υπηρεσιών (37%) ή της παραδοσιακής τηλεόρασης (12%). Από τη στιγμή που μια σειρά πάψει να προσφέρει κάτι ενδιαφέρον, οι προσωποποιημένοι αλγόριθμοι μπορούν αμέσως να προτείνουν κάτι που προσφέρει μεγαλύτερη δόση ντοπαμίνης.

Επιπλέον, τα παραδοσιακά sitcom των τηλεοπτικών δικτύων είχαν περισσότερα από 20 επεισόδια ανά σεζόν – εν μέρει επειδή έτσι μπορούσαν να πωληθούν σε άλλα τηλεοπτικά δίκτυα για καθημερινές επαναλήψεις. Οι σύγχρονες κωμικές σειρές έχουν πολύ λιγότερα επεισόδια. Όλες οι νέες σειρές που ακολουθούν τη φόρμουλα των «Friends» έχουν μόλις οκτώ έως δέκα επεισόδια ανά σεζόν. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει αρκετός χρόνος για να «ζήσεις» μαζί με αυτές τις νέες τηλεοπτικές παρέες, πόσο μάλλον να τις αγαπήσεις.

2. Σεναριογράφοι που δεν έχουν επαφή με τη Generation Z

Ένα ακόμη επίμονο πρόβλημα των sitcom για τη Generation Z είναι η απόσταση ανάμεσα στα θέματα που πραγματεύονται και στους δημιουργούς τους, οι οποίοι είναι σχεδόν πάντα millennials ή μεγαλύτεροι. «Δεν έχουν καταφέρει ακόμη να αναδειχθούν πολλοί σεναριογράφοι της Generation Z στην τηλεόραση», επισημαίνει ο δημοσιογράφος ψυχαγωγίας Μαξ Γκάο. «Μέχρι να δοθεί σε περισσότερους από αυτούς η δυνατότητα να αφηγηθούν τις δικές τους ιστορίες, ίσως είναι δύσκολο να αποτυπωθεί το πώς είναι να είσαι νέος στο σημερινό κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον».

Τα Φιλαράκια γράφτηκαν επίσης από ανθρώπους μεγαλύτερης γενιάς σε σχέση με τους χαρακτήρες τους. Ωστόσο, η αποτύπωση της σημερινής, πολύ πιο γρήγορα μεταβαλλόμενης νεανικής κουλτούρας είναι αναμφίβολα δυσκολότερη. Για παράδειγμα, οι προσπάθειες του «The Sex Lives of College Girls» να χρησιμοποιήσει τη γλώσσα της Generation Z αποτυγχάνουν επανειλημμένα, καθώς ακούγονται επιτηδευμένες και ξεπερασμένες. Το «Not Suitable For Work» έχει παρόμοιο πρόβλημα, χρησιμοποιώντας νεανική αργκό όπως «facts» και «unhinged», η οποία μοιάζει κατασκευασμένη.

3. Η απελπισία της Generation Z δύσκολα γίνεται κωμωδία

Οι τηλεθεατές συχνά παρακολουθούν sitcom ως ένα είδος τηλεοπτικής «παρηγοριάς» – και τα Φιλαράκια σίγουρα έπαιζαν αυτόν τον ρόλο. Όμως είναι δύσκολο να προσφέρεις παρηγοριά όταν η πραγματικότητα της Generation Z απέχει πολύ από το να είναι άνετη. «Αυτή η γενιά έχει περάσει μια πανδημία, οικονομική στενότητα και ένα πολιτικό περιβάλλον συγκρουσιακό, το οποίο δεν εμπιστεύεται», λέει στο BBC η δρ. Yalda T. Uhls, ιδρύτρια και διευθύνουσα σύμβουλος του Center for Scholars & Storytellers του UCLA.

Στις ΗΠΑ, η Generation Z αντιμετωπίζει το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας από οποιαδήποτε άλλη ηλικιακή ομάδα. Οι θέσεις εισαγωγικού επιπέδου μειώνονται, ενώ η τεχνητή νοημοσύνη περιορίζει ακόμη περισσότερο το εργατικό δυναμικό. Συγκρίνετε αυτό με την κατάσταση της Generation X όταν προβλήθηκαν τα Φιλαράκια: μπήκαν στην αγορά εργασίας μέσα σε ένα κλίμα αισιοδοξίας που προκαλούσε η τεχνολογική άνθηση και δήλωναν «εντυπωσιακά αισιόδοξοι ως άτομα». Έτσι, οι δημιουργοί αυτών των sitcom πρέπει να ισορροπήσουν σε τεντωμένο σκοινί: να μεταφέρουν στην οθόνη την ασταθή εμπειρία ενηλικίωσης της Generation Z χωρίς να κάνουν τις σειρές υπερβολικά σκοτεινές.

Το «Not Suitable For Work» άγγιξε την εργασιακή απελπισία της Generation Z σε ένα επεισόδιο όπου μια πολλά υποσχόμενη οντισιόν του επίδοξου ηθοποιού Κελ (Nicholas Duvernay) αποδεικνύεται ότι αφορά ένα πρότζεκτ motion capture με τεχνητή νοημοσύνη. Κατά τα άλλα, όμως, η σειρά έμοιαζε να αποφεύγει με τρόπο μη πειστικό τις σκληρές πραγματικότητες της εποχής. Η δεύτερη σεζόν του «Adults», αντίθετα, περιλαμβάνει τα επαγγελματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Generation Z και απουσίαζαν από την πρώτη σεζόν. Χαρακτηριστικά, η Μπίλι (Lucy Freyer) περνά ολόκληρη τη σεζόν προσπαθώντας να βρει μια θέση εργασίας πλήρους απασχόλησης. Οι σειρές αυτές προσεγγίζουν επίσης με διαφορετικό τρόπο το πρόβλημα της στέγασης για τη Generation Z. Οι χαρακτήρες του «Not Suitable For Work» ζούσαν σε καλαίσθητα, γειτονικά διαμερίσματα στο Μανχάταν, όπως ακριβώς οι «Friends». Μόνο που αυτό που στους «Friends» έμοιαζε με μια αθώα, φιλόδοξη εικόνα ζωής, σήμερα μοιάζει σχεδόν προσβλητικά εξωπραγματικό.

Το «Adults» προσφέρει μια πιο εύστοχη εικόνα για τις χαμηλότερες στεγαστικές προσδοκίες της Generation Z: και οι πέντε φίλοι είναι στριμωγμένοι στο τριάρι πατρικό σπίτι του Σαμίρ (Malik Elassal).

4. Η δυσκολία να εκπροσωπηθεί η διαφορετικότητα

Ένα ακόμη πρόβλημα των sitcom της Generation Z είναι το κατά πόσο μπορούν να είναι αναγνωρίσιμα από ένα ευρύ κοινό. Σύμφωνα με το Pew Research Center, οι Αμερικανοί της Generation Z είναι «περισσότερο φυλετικά και εθνοτικά διαφορετικοί από οποιαδήποτε προηγούμενη γενιά». Γι’ αυτό, όπως λέει ο Γκάο, «είναι δύσκολο να χωρέσεις την ποικιλομορφία αυτών των εμπειριών σε ένα και μόνο sitcom».

Σε αντίθεση με αυτό, τα Φιλαράκια παρουσίαζαν έναν πιο ομοιογενή κοινωνικό κύκλο λευκών και ετεροφυλόφιλων χαρακτήρων – το κυρίαρχο τηλεοπτικό πρότυπο της εποχής. Το «Sex Lives of College Girls» αντιμετώπισε τις διαφορές στη φυλή, την εθνικότητα και τη σεξουαλική ταυτότητα σαν να μην αποτελούν πραγματικά ζητήματα, κάτι που τελικά έμοιαζε επιφανειακό. Το «Adults», αντίθετα, αγκαλιάζει πραγματικά το διαφορετικό καστ του και τις ξεχωριστές προσωπικότητές του, από τον σεξουαλικά ρευστό Πολ Μπέικερ (Jack Innanen) μέχρι την απρόβλεπτη Ίσα (Amita Rao), η οποία αλλάζει συνεχώς κοινωνικές αιτίες και αγώνες. Ωστόσο, από την άποψη της κωμωδίας, αυτό μπορεί να κάνει τη σειρά να μοιάζει λιγότερο συγκροτημένη.

5. Όλα συμβαίνουν πλέον online

Τα σημερινά sitcom που προσπαθούν να ακολουθήσουν τη συνταγή των «Friends» δεν μπορούν να αγνοήσουν την τεράστια παρουσία του διαδικτύου στη ζωή της Generation Z. Η απεικόνισή του, όμως, δημιουργεί τα δικά της προβλήματα. Η τοποθέτηση γραφικών με μηνύματα και κείμενα πάνω στην οθόνη έχει αρχίσει να μοιάζει οπτικά άκομψη, γι’ αυτό και οι σειρές αναζητούν εναλλακτικούς τρόπους για να αποδώσουν την ολοκληρωτική παρουσία του διαδικτύου στη ζωή των νέων – ή επιλέγουν να την αποφύγουν.

Το «Adults», ως επί το πλείστον, επιλέγει να αφήσει εντελώς εκτός την οθόνη του κινητού. Το «Not Suitable For Work», από την άλλη, σχεδόν δεν αναφέρεται στις εφαρμογές γνωριμιών, κάτι που αποτελεί σημαντική παράλειψη, δεδομένου ότι η σειρά επικεντρώνεται στην ταραχώδη ερωτική ζωή των χαρακτήρων της. Το «I Love LA» είναι η μοναδική από αυτές τις σειρές που βάζει πραγματικά στο επίκεντρο τη σημερινή ψηφιακή κουλτούρα. Διαδραματίζεται ανάμεσα σε influencers που είναι εθισμένοι στα κινητά και σε άλλους ανθρώπους της βιομηχανίας του θεάματος. Ωστόσο, το sitcom δεν προχωρά πολύ βαθύτερα στην πολυπλοκότητα της «διπλής ζωής» της Generation Z – ανάμεσα στον πραγματικό και τον διαδικτυακό κόσμο – πέρα από το να σατιρίζει τη ρηχή, εμμονική με την εικόνα νοοτροπία των influencers.

Ωστόσο, η προσπάθεια να αποτυπωθεί η Generation Z με τρόπο ταυτόχρονα αστείο και αυθεντικό – και να βρεθεί το κοινό που θα το εκτιμήσει – παραμένει μια δύσκολη μάχη.

Πηγή: BBC