MobLand: Πιρς Μπρόσναν, Έλεν Μίρεν και Τομ Χάρντι πρωταγωνιστούν σε έναν πόλεμο διαδοχής και επιβίωσης
Ο βρετανικός υπόκοσμος έχει αποδειχθεί ένα από τα πιο ανθεκτικά μυθοπλαστικά οικοσυστήματα: δυσλειτουργικές εγκληματικές οικογένειες, patrons που αρνούνται να παραδώσουν σκυτάλη, γιοι και κληρονόμοι κατώτεροι των περιστάσεων και ένας άντρας που καλείται να διαχειριστεί βελούδινα το χάος. Το “MobLand”, το νέο gangster drama που τραβάει το ενδιαφέρον στο Paramount+ και στο Netflix, όπου είναι διαθέσιμο, δεν επιχειρεί να «πειράξει» τη γνωστή συνταγή, παρά τη στιλιζάρει τόσο όσο, με την κατάλληλη πρωταγωνιστική ισχύ, ώστε να καταναλώνεται ως οικείο και, σε γενικές γραμμές, καλοεκτελεσμένο φαγητό. Ειδικά όταν ο άνθρωπος που αναλαμβάνει τη δουλειά είναι ο Τομ Χάρντι.
Η σειρά περιστρέφεται γύρω από μια ταραχώδη συγκυρία μιας εκ των κραταιών «μαφιόζικων» οικογενειών του Λονδίνου, των ιρλανδικής καταγωγής Harrigans. Των Harrigans ηγούνται το αφεντικό Conrad (Πιρς Μπρόσναν) και το πραγματικό αφεντικό, η γυναίκα του Maeve (Έλεν Μίρεν) - ένα ζευγάρι που μοιάζει να πέρασε τον γάμο του ανταλλάσσοντας δολοφονικά πειράγματα που μετατρέπονται σε χρόνο dt σε δολοφονικές ιδέες και διαβολικά χαμόγελα, με μια χημεία που βασίζεται στην κοινή απόφαση να περάσουν διεστραμμένα περίφημα – όπως και κάνουν.
Ο αληθινός και αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής όμως της σειράς είναι το πρωτοπαλίκαρο της μαφίας των Harrigans, ο Harry Da Souza και ο άνθρωπος που τον υποδύεται, ο ταλαντούχος κύριος Τομ Χάρντι. Ο Harry είναι ο απόλυτος “fixer”, ο άνθρωπος που αναλαμβάνει να «καθαρίσει» όλες τις δουλειές αλλά και τα προβλήματα των Harrigans, ένας άνθρωπος απόλυτης εμπιστοσύνης, ένα με την οικογένεια αλλά παράλληλα άνθρωπος που χαίρει του απόλυτου σεβασμού όλων των «ανταγωνιστών», σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του λονδρέζικου υποκόσμου. Ο Harry Da Souza του Τομ Χάρντι δεν είναι απλώς μπράβος. Είναι διαπραγματευτής, οικονόμος, ψυχολόγος, διαχειριστής κρίσεων, υπεύθυνος ασφάλειας, στρατός και, όταν απαιτείται από τις περιστάσεις, συνεργείο καθαρισμού. Αλλά κυρίως είναι ο μοναδικός ενήλικος στο δωμάτιο μιας οικογένειας εγκληματιών που μπορεί να πει όχι στο τελευταίο ουίσκι που θα τα κάνει όλα χάος και να κρατήσει την ψυχραιμία του για την επόμενη κίνηση στο μαφιόζικο σκάκι.
Όταν οι Harrigans συγκρούονται με το αντίπαλο δέος της κόκνεϊ εγκληματικής οικογένειας των Stevensons, ο Harry θα κληθεί πρώτα να αποτρέψει και στη συνέχεια να κερδίσει έναν πόλεμο που οι εργοδότες του δείχνουν αποφασισμένοι να ξεκινήσουν και να μην αφήσουν, όσο αυτοκαταστροφικός και αν αποδεικνύεται. Στη δίνη αυτού του πολέμου θα κυλήσουν τα 10 επεισόδια της σειράς, με τον Τομ Χάρντι να δίνει τα ρέστα του στον ρόλο που κόφτηκε και ράφτηκε για αυτόν, σώζοντας σε πολλές στιγμές το γόητρο του υποκόσμου του MobLand.
Το “MobLand” φέρνει έντονη τη σφραγίδα του Γκάι Ρίτσι -ο οποίος σκηνοθετεί τα πρώτα επεισόδια και συμμετέχει και στην παραγωγή- και των αγαπημένων εστέτ και old school συγχρόνως υποκόσμων του. Το όλο εγχείρημα δεν είναι απαλλαγμένο προβλημάτων και αρρυθμιών, εντοπισμένων κυρίως στις εύθραυστες ισορροπίες μεταξύ της σεσημασμένης larger-than-life προσέγγισης του Γκάι Ρίτσι στους αγαπημένους του γκάνγκστερ και της πιο γειωμένης, ενδιαφέρουσας αφηγηματικής ιδέας του δημιουργού της σειράς Ronan Bennett, που θέλει να αποτυπώσει και την καθαρή, επιχειρηματική λογική του υποκόσμου, ως αντίποδα στο χάος της τρελής, στιλάτης βίας του, στην οποία, αν μη τι άλλο, ειδικεύεται ο Γκάι Ρίτσι. Στο κενό μεταξύ τους διακυβεύεται σε στιγμές η αποτελεσματική ποσόστωση, η ταυτότητα της σειράς, ενώ δημιουργούνται μικροπαγίδες καρικατούρας, με πιο «επικίνδυνη» αυτή που καιροφυλακτεί την ερμηνεία του Πιρς Μπρόσναν στον ρόλο ενός πατριάρχη Ιρλανδού αρχιμαφιόζου, που λατρεύει τον ρίσκο και τον κίνδυνο σε μια στιγμή που αρχίζει να χάνει τα πατήματά του, λίγο από την ηλικία, λίγο από την επιρροή που του ασκεί η εμπρηστική ιδιοσυγκρασία της γυναίκας του, με την πάντα απολαυστική Έλεν Μίρεν να αποδίδει τα αναμενόμενα με χαρακτηριστική άνεση για μια ακόμη φορά.
Ναι, το “MobLand” δεν ανακαλύπτει κανέναν τροχό, το έχεις δει σε διάφορες εκδοχές δεκάδες φορές στις ταινίες του Γκάι Ρίτσι, στην προπέρσινη τηλεοπτική του άσκηση “The Gentlemen” στο Netflix ή ακόμα-ακόμα και στα μοτίβα του “Peaky Blinders”. Ναι, η βαθμολογία του 8.3 στο IMDb φαντάζει μάλλον τσιμπημένη και μάλλον «σπρωγμένη» από τη σχετική ανυδρία της φετινής τηλεοπτικής χρονιάς μέχρι στιγμής. Ωστόσο, είναι αδιαμφισβήτητα μια επιλογή που βλέπεται πολύ ευχάριστα, με τον Τομ Χάρντι και ένα ομοιογενώς καλό και ενδιαφέρον cast να σώζουν το γόητρο των γκανγκστερικών κλισέ τα οποία καλούνται να αναδείξουν. Ο αγαπημένος «σκληρός» της σύγχρονης οθόνης είναι ξανά παρών και κάνει τα πράγματα όπως ακριβώς πρέπει.
Bonus Track: Το “Starburster” των Fontaines D.C., που ντύνει τους τίτλους αρχής του “MobLand”, διεκδικεί ήδη τον τίτλο του πιο working class soundtrack του σύγχρονου τηλεοπτικού υποκόσμου (βλέπε “Black Rabbit”, “House of Guinness” και πόσα ακόμη που θα μας έχουν ξεφύγει). Η ασθματική ανάσα του Grian Chatten και το κοφτερό groove είναι ένας ιδανικός κώδικας για «τα στενά», τα πίσω δρομάκια και τα αδιέξοδα του Λονδίνου και των συναφών μεγαλουπόλεων – μια εξαιρετική επιλογή, αν και, με τον ρυθμό που χρησιμοποιείται, «κινδυνεύει» σύντομα να γίνει το “Gimme Shelter” της streaming εποχής.
Το MobLand είναι διαθέσιμο στην Ελλάδα στο Netflix.
Σειρά αργόσυρτη, με ερμηνείες άνισες, πλάνα στενά, να κόβουν διαρκώς τον ορίζοντα (χαρακτηριστικό της φτηνής τηλεόρασης) σαν να διαδραματίζονται όλα σε δυο μέτρα χώρο
17°
