Καλή ανάρρωση με Emily in Paris

Τα περί ποδαρικού του 2023 με ιώσεις δεν διαψεύδονται. Η πολυαναμενόμενη καινούργια χρονιά μοίρασε ιούς άνευ προηγουμένου. Στη δική μου περίπτωση τα αλλεπάλληλα φτερνίσματα διήρκεσαν εικοσιτετράωρα χωρίς σταματημό, ο βήχας όπως και ο έρωτας είπε να μην κρυφτεί και οι πόνοι στα πλευρά και στις αρθρώσεις ταλαιπώρησαν το μεσόκοπο σώμα μου (αν και νεότερη και από τη Σάλμα και από τη Χάλι). Στην πραγματικότητα βρίσκομαι σε μόνιμη σταθερή σχέση με τον πόνο στις αρθρώσεις, δεν χρειάζομαι γρίπες. Το σετάκι συμπληρώθηκε με δέκατα και με τέσσερα «διπλά» αρνητικά τεστ τόσο στον Covid όσο και στη γρίπη Α-Β. Ωχ, δεν είναι κορωνοϊός ή γρίπη. Μήπως το αδίστακτο και μοβόρο από τα σπλάχνα της Βαλχάλα «Κράκεν» επέλεξε ειδικά εμένα; Παρά τον πανικό και τις συστάσεις ότι το νέο στέλεχος είναι τρομακτικό και εξαπλώνεται φρικωδώς, το καημένο το σκανδιναβικό τέρας είναι μάλλον άκακο και χωρίς κοφτερά δόντια. Τα κατάφερα. Βρήκα σλοτ στο ιατρείο. Γινόταν της κολάσεως. Όλοι άρρωστοι. Ο γιατρός μου επαρκής, ικανός, οξύνους, ευφάνταστος, ευρηματικός, με δημιουργική επιστημονική φαντασία και γνώσεις. Το παράθυρο λιγάκι ανοιχτό, άλλος να βήχει, άλλος να φτερνίζεται και ξανά βήχας και ξανά και ξανά. Την άλλη φορά θα γράψω έκθεση με τίτλο «Ο γιατρός μου».

Λοιπόν, η κατάσταση άνευ προηγουμένου. Η ατμόσφαιρα, ή μάλλον η πίεση, ήταν σαν το νοσοκομείο στο «Άμστερνταμ» που προστέθηκε στη βιβλιοθήκη με τις ταινίες που ακολουθούν την πορεία προς την ανάρρωσή μου. Και μετά με την άυλη στο φαρμακείο για το σαφάρι του φαρμάκου. Άγχος πάνω στο άγχος, μια τροποποίηση εδώ μια αλχημεία εκεί για να σωθεί το πράγμα – να έρθει στα ίσα της η αγωγή. Και καθώς τα βράδια ήταν μαρτυρικά κατέφυγα στην παρηγοριά του Netflix και της πλατφόρμας Disney+. Όσο γινόταν μια και στον καναπέ δεν καθόμουν εγώ αλλά το εμότζι sneeze. O Κρίστιαν Μπέιλ συγκλονιστικός συνάντησε τον Έντγκαρ Άλαν Πόε στο «The Pale Blue Eye» και τη Μάργκοτ Ρόμπι στο «Άμστερνταμ». Αλλά εκεί που πραγματικά αφέθηκα, χωρίς να με νοιάζει το στόρι, ήταν στην Έμιλυ.

«Η Έμιλυ στο Παρίσι», όπου η Λίλυ Κόλινς και οι φίλες της ντύνονται υπερβολικά, πολύχρωμα, ξεχωριστά και πανάκριβα. Στον δικό τους παραμυθένιο κόσμο τα γκομενικά είναι το μοναδικό πρόβλημα όλα τα άλλα γίνονται από μόνα τους με κάποιον τρόπο. Για την αφθονία γκομενικών συζητούν με φόντο τον Πύργο του Άιφελ καθισμένες στα ατελείωτα μπιστρό και καφέ. Ταλαιπωρία μηδέν. Θέλοντας και μη γίνεσαι καλά. Μακιγιάζ και βαγκ, τσάντες, παπούτσια, χαμόγελα, σακάκια, παλτό, ζακέτες, πολυτελή καλαίσθητα γραφεία, γλυκύτατα διαμερίσματα, χλιδάτοι πύργοι, φο γούνες, αρώματα και αυτό το je ne sais quoi… Πώς να μη γίνεις καλά;