Σε βλέπω να μιλάς με το μέλλον

Σε βλέπω μικρούλη, ομορφούλη, γεμάτο όρεξη για ζωή και περιπέτεια. Ένα χάρμα οφθαλμών! Μόλις είδες το ρομπότ-φύλακα (στην Τεχνόπολη, στο Γκάζι, στην έκθεση art/tech) δεν τρόμαξες σαν κι εμένα. Δεν είχες δει, όπως εγώ, τα ρομπότ σκυλιά του πολέμου που παρέλασαν μπροστά απ’ όλο τον στρατό της Κίνας, έτοιμα να δολοφονήσουν τους εχθρούς της. Αήττητα, άψυχα, ψυχρά σαν το μέταλλο από το οποίο φτιάχτηκαν. Απλώς κάθισες δίπλα του και το περιεργαζόσουν. Οι γονείς σου σε φωτογράφιζαν γελώντας με το θάρρος σου. Κι εγώ προσευχόμουν από μέσα μου να δικαιωθεί η αθωότητά σου, να μη στραφεί εναντίον σου ποτέ κανένα σκυλί του πολέμου – ρομπότ ή άνθρωπος.

Ή, ακόμα χειρότερα, άνθρωπος-ρομπότ…