Diablo IV: Παίξαμε ως Barbarian στην κλειστή Beta

Στις κάμποσες ώρες που ξόδευσα στη Beta του Diablo IV, έπαιξα αποκλειστικά ως Barbarian. Με το όνομα «Ντομπρόλυκος», που επέλεξε ο αδερφός μου, ξεκίνησα την φονική μου περιπέτεια στις τέσσερις γωνιές του κόσμου. Η εμπειρία μου με το Diabo III – πρέπει να είχα ολοκληρώσει ένα campaign – ήταν αρκετή για να βρω το παιχνίδι αρκετά οικείο. Με ενδιέφερε εξάλλου να πάρω μια καλή γεύση της κεντρικής εμπειρίας και όχι να τελειοποιήσω τη διαχείρισή της.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο «turnoff» για μένα από το grind. Τα games που βασίζονται στο ατελείωτο looting μου είναι αδιάφορα και το μεγαλύτερο πρόβλημά μου με το Diablo 3 ήταν ότι έπαιζα χωρίς τον εγκέφαλό μου. Ξεκίνησα, λοιπόν, τη beta του Diablo 4 με χαμηλές προσδοκίες και εξεπλάγην ευχάριστα. Η εισαγωγή του παιχνιδιού – που δε θα σας σποϊλάρω και προτείνω να μην το κάνετε στον εαυτό σας – ήταν δυνατή. Η Blizzard δεν παίζεται στα CGI cinematics, αυτό το γνωρίζουμε, αλλά το Diablo IV δε στηρίζεται μόνο σε αυτά. Στην εισαγωγή του, χρησιμοποιεί τα in-game cutscenes προς όφελος του storytelling, επιδεικνύοντας την αλλαγή κατεύθυνσης προς μια πιο immersive εμπειρία. Αισθητικά το Diablo IV είναι πραγματικά άρτιο, παρά τα τεχνικά του πταίσματα. Είδαμε μερικά bugs και textures να φορτώνουν εν μέσω cutscene, αλλά τίποτα καταστροφικό.

Μετά από μερικές ώρες παιχνιδιού, αυτή η γνώριμη αίσθηση από το Diablo IIΙ επέστρεψε. Κάθε πάτημα κουμπιού ήταν γλυκό νανούρισμα για τον εγκέφαλό μου, ο οποίος παρέδιδε τα ινία στα δάχτυλά μου, αισθανόμενος περιττή την παρουσία του. Όχι ότι το Diablo IV δεν έχει τις προκλήσεις του, ειδικά στα υψηλότερα επίπεδα δυσκολίας, στα οποία δεν είχαμε πρόσβαση. Σε στιγμές, διάφορα Boss και ομάδες εχθρών ανάγκασαν το νου μου να επιστρέψει στο σώμα μου, για να υπερασπιστεί τη σωματική ακεραιότητα του «Ντομπρόλυκου». Αυτές οι στιγμές ήταν, όμως, αναλαμπές σε μια γενικώς αυτοματοποιημένη εμπειρία. Αυτό, φυσικά, εξαρτάται επίσης από τον παίκτη και τον βαθμό στον οποίο επιθυμεί του να βελτιστοποιήσει τον τρόπο που παίζει. Για μένα, «if it ain’t broke, don’t fix it» που λένε και στο χωριό μου. Η χαλαρότητα με την οποία μπορεί κανείς να παίζει Diablo IV δεν είναι απαραίτητα ανεπιθύμητη. Έχουμε άφθονες επιλογές σε games που ζητούν το 100% της προσοχής μας. Στο Diablo βλέπεις κι ένα βίντεο στο πλάι, κάνεις και μια κουβέντα με τα φιλαράκια σου, βάζεις κι ένα χέρι στο μπολ με τα πατατάκια χωρίς πολύ άγχος. 

Ανυπόφορο είναι το γεγονός ότι δεν μπορώ να κάνω pause, αλλά ευπρόσδεκτοι οι παίκτες που συναντάω τυχαία στο ταξίδι μου. Η περιστασιακή συνεργασία και η δυνατότητα να τους προσκαλέσεις σε party δίνουν μια ξεκάθαρη MMO πτυχή στο νέο Diablo. Είναι ενοχλητικό, όμως, να μη μπορώ να φτιάξω έναν ιδιωτικό server or something, για να παίζω με την ησυχία μου ή μόνο με φίλους. Το always online κομμάτι σημαίνει επίσης ότι το lag λόγω σύνδεσης ή λόγω servers απειλεί την ομαλότητα της εμπειρίας. Στα θετικά, τα διάφορα events (και world events, όπως bosses) είναι συναρπαστικές ευκαιρίες για λίγο κοινοτικό adventuring.

Το καλό με το Diablo IV, αν δεν έχεις εξαιρετική οικειότητα με τα ARPG, είναι η απλότητά του. Δεν σε συγχύζει με αμέτρητα διαπλεκόμενα συστήματα, επιτρέποντάς σου να «μπεις στη ροή» μέσα σε μερικές ωρίτσες. Αναρωτιέμαι, απλώς, αν η απλότητα αυτή θα το ωφελήσει μακροπρόθεσμα. Μερικές ευχάριστες λεπτομέρειες ξεχώρισα στο UI, όπως η δυνατότητα να χρησιμοποιήσεις λέξεις κλειδιά στο skill tree για να βρεις κατευθείαν τα abilities που σε ενδιαφέρουν.

To Diablo IV κυκλοφορεί στις 6 Ιουνίου σε PS4, PS5, Xbox One, Xbox Series X|S και PC.