ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ

Ιούνιος. Τα σχολεία κλείνουν κι εγώ με την αδερφή μου (Νατάσσα) φοράμε ήδη μαγιό και ετοιμαζόμαστε για το κάμπινγκ. Το παιχνίδι αρχίζει λίγο πριν μπούμε στην Καβάλα.

Στη Θάσο έχω φυλάξει τις πιο τρυφερές αναμνήσεις μου από τα παιδικά μου χρόνια.

Ίος, μαγικό νησί των Κυκλάδων για μένα, «καταραμένο» νησί για πολλούς.

Όταν όλοι ψήφιζαν Μύκονο, Σαντορίνη, Πάρο… εμείς κάναμε την επανάστασή μας και φύγαμε για Λήμνο.

Η Μυτιλήνη, η Λέσβος, δεν είναι cool.

Είναι νησί κόλλημα! Δεν μπορείς να πας μόνο μία φορά.

Κι όμως κρατάει ακόμα χαρακτήρα, αντιστέκεται, κι ας λοξοκοιτάει με μια μικρή ζήλια τη γειτονική, πιο φανταχτερή Φολέγανδρο...

Η Χίος θα σας ευφράνει και θα σας γαργαλήσει τις αισθήσεις μέχρι να σας κάνει να χαμογελάσετε αυθόρμητα και να νιώσετε απέραντη ευτυχία που ζείτε.

Η ομορφιά αυτού του τόπου έγκειται στην απουσία της υπερβολής και της πολυτέλειας.