Κατερίνα Κούρκουλα: «Η Τζια είναι διπρόσωπη»

Διχασμένη ανάμεσα στον Κούνδουρο και την Καρθαία. Ανάμεσα στο ξερό τοπίο και στις καταπράσινες βελανιδιές. Το ένα τμήμα πιο κοσμικό, ζωντανό και πιο τουριστικό. Το άλλο πιο ερημικό, πιο μοναχικό πιο αρχέγονο και πράσινο.

Το μαγικό με την Τζια είναι πως μπορεί να ικανοποιήσει τα γούστα και των δύο, του «κοσμικού» και του «ερημίτη», επιτρέποντάς τους να συνυπάρχουν χωρίς να καταπιέζει ο ένας τον άλλο. Δίνει χώρο και στους δύο, καθώς και στην επιλογή συνεύρεσης. Για μένα, άνθρωπο του πολύβουου κέντρου της Αθήνας , η Τζια απελευθερώνει τον κατά φαντασίαν «ερημίτη εξερευνητή» του Σαββατοκύριακου. Το καταπιεσμένο μου μισό, που αναζητά αποσυμπίεση και απομόνωση. Τοπία άγρια, ανέγγιχτα και αφιλόξενα, γεμάτα απίστευτη γοητεία.

Η δική μου Τζια έχει διάσπαρτα αρχαία μονοπάτια, ξερολιθιές, βελανιδιές και κενό. Η ερημική μεριά της γεμάτη δέντρα ιερά, που σκιάζουν τον τόπο, και με δρόμους δύσβατους, όπου κινείσαι με ταχύτητες αργές, που σου δίνουν τον χρόνο να απολαύσεις την διαδρομή. Η δαντελωτή ακτογραμμή της φτιάχνει κολπίσκους, πολλές μικρές, δυσπρόσιτες παραλίες, όπου συχνά είσαι μόνος σου ακόμα και τον Αύγουστο.

Με μοναδικό κανονικό οικισμό την Ιουλίδα, στο υπόλοιπο νησί συναντάς περιοχές με κάποιες συστάδες σπιτιών ή σπίτια διάσπαρτα στο τοπίο.

Οι αρχαιολογικοί της χώροι προδίδουν πως το νησί γνώρισε πολλές ζωές. Πολλές φορές απαιτούν περπάτημα που σε ταξιδεύει πέρα απ’ τον χώρο και σ’ έναν άλλο χρόνο. Δεν υπάρχει κανένα σημάδι σύγχρονου πολιτισμού, κανένα οπτικό ή ακουστικό ερέθισμα που να σε συνδέει με το παρόν.

Όλα αυτά που προσπαθώ να σας περιγράψω συμβαίνουν σ’ ένα νησί που απέχει μόνο 2 ώρες από το κέντρο της Αθήνας – ένα εν δυνάμει προάστιο. Το γεγονός ότι μέχρι τώρα η πλευρά της Τζιας που βιώνω εγώ έχει αντισταθεί στην αδηφάγο ισοπεδωτική τουριστική μανία και έχει κρατήσει τον τοπικό-νησιωτικό της χαρακτήρα αποτελεί έκπληξη και μοναδικό στοιχείο της γοητείας της.

* Η Κατερίνα Κούρκουλα είναι αρχιτέκτων (En-route-architecture)