Δημήτρης Ανδριόπουλος: «Το Πάπιγκο έγινε ο αγαπημένος μου προορισμός τα τελευταία 14 χρόνια»

Θα μπορούσα να γράψω για τα αγαπημένα μου νησιά: Σάμο, Σκόπελο Πάτμο ή Χάλκη, εμπειρίες των τελευταίων 32 ετών, γιατί πριν δεν έκανα καλοκαιρινές διακοπές. Αλλά όχι, θα μιλήσω για άλλα νερά...

Κάποιες παραστάσεις της παιδικής ηλικίας, ως γνωστόν, τις κουβαλάμε μια ζωή! Έτσι λοιπόν, οι αυγουστιάτικες διακοπές με τον θείο και τη θεία στο Βραχνί Καλαβρύτων στα 1.000 μέτρα υψόμετρο συνδυάζονταν καμιά φορά και με μπάνιο στο Διακοφτό, χρησιμοποιώντας τον Οδοντωτό. Τι μαγεία για ένα παιδί! Το μεσημέρι μπάνιο και το βράδυ στο χωριό με μπουφάνακι για το κρύο. Έχοντας εξοικειωθεί με το βουνίσιο κλίμα από μικρός, ο αγαπημένος μου προορισμός τα τελευταία 14 χρόνια έγινε το Πάπιγκο, στο πανέμορφο Ζαγόρι με μπάνιο στα παγωμένα νερά του Βοϊδομάτη. Μπάνιο… τρόπος του λέγειν. Στους 6 με 8 βαθμούς χειμώνα-καλοκαίρι! Τριάντα δευτερόλεπτα με την κυκλοφορία του αίματος στο κόκκινο, σύντομη έξοδος για ανάσα κι άντε πάλι μέσα!

Πώς προέκυψε όμως το Πάπιγκο για εμένα; Το 2014 αποφάσισα να σταματήσω τους μαραθωνίους στην άσφαλτο κι εκείνο το καλοκαίρι, μετά τον μαραθώνιο στον Ταΰγετο και τον Όλυμπο, βρέθηκα να κάνω τα 42 χιλιόμετρα με εκκίνηση τους Κήπους και τερματισμό το Τσεπέλοβο. Η ανταμοιβή των 140 σφυγμών για 7 ώρες ήταν το μεγαλειώδες φαράγγι του Βίκου, που απλωνόταν μπροστά μου, καθώς και η διαδρομή από το Μεγάλο και το Μικρό Πάπιγκο προς το καταφύγιο Αστράκας και, μέσω του Μέγα Λάκκου, μέχρι το Τσεπέλοβο. 42 μαγικά χιλιόμετρα. Αυτό ήταν. Απόφαση όχι μόνο του μυαλού, αλλά και της καρδιάς. Από τότε, κάθε χρόνο τον Ιούλιο, αλλά και τον χειμώνα, είμαι εκεί. Και από το 2022 απέκτησα και σπίτι, για να δηλώνω επίσημα κάτοικος. Σπίτι πέτρινο, του 1865, όπως το ονειρεύτηκα από μικρός.

Οι αγαπημένες μου διαδρομές και με διαβάθμιση δυσκολίας είναι: Από τη Βίτσα ή το Μονοδένδρι μέσα από το φαράγγι του Βίκου με τερματισμό στο Πάπιγκο, περίπου 5 με 6 ώρες για τον μέσο ορειβάτη, και φαγητό στα Άστρα. Ο Σπύρος και ο Κώστας, οι ιδιοκτήτες, εγγύηση γαστρονομική!

Δεύτερη διαδρομή, από το Μικρό Πάπιγκο μέσω του καταφυγίου στη Δρακόλιμνη, και επιστροφή. Εκεί προσφέρεται μια μοναδική εικόνα της λίμνης, στα περίπου 2.000 μέτρα υψόμετρο. Ομορφιά σχεδόν προκλητική. Αναχώρηση νωρίς το πρωί και επιστροφή το απόγευμα, με την πιο νόστιμη μπολονέζ να με περιμένει στο καταφύγιο. Ενώ για τους πιο μερακλήδες, διανυκτέρευση στο καταφύγιο με επίσκεψη στην κορυφή της Αστράκας: όνειρο.

Τέλος, η πιο απαιτητική διαδρομή –κατάλληλη μόνο για έμπειρους ορειβάτες και φυσιολάτρες– είναι και η αγαπημένη μου: με σημείο εκκίνησης το γεφύρι της Κόνιτσας, περνάει από την Μονή Στομίου και από το μονοπάτι της Νταβάλιστας, φτάνοντας στη Δρακόλιμνη παρέα με τα άγρια άλογα της περιοχής.

«Καταπράσινο οροπέδιο ανάμεσα σε χιονισμένα βουνά. Στην όχθη της λίμνης ένα άλογο πυρρό ξεδιψάει. Αλαφιάζεται. Τρέχει. Τρέχουν μαζί του και τ’ άλλα, λευκά, φαιά, πυρρά, σίβα, μαύρα, 150 άλογα κάτω από ένα καπώ, στο δρόμο Ιωαννίνων-Κοζάνης», όπως περιγράφει και ο Μιχάλης Γκανάς.

Στη συνέχεια, η διαδρομή περνάει από το καταφύγιο της Αστράκας για ανεφοδιασμό και κατηφορίζουμε προς το Πάπιγκο, έτοιμοι για φαγητό και ύπνο. Περίπου 27 χιλιόμετρα απαιτητικών μονοπατιών με μοναδικές εικόνες, μεγάλες κλίσεις στο έδαφος και μια Ελλάδα όπως μας την περιγράφουν οι σελίδες της ιστορίας, τα παραμύθια και η λαογραφία. Βουτάμε σε εικόνες ιστορίας σαν να την έχουμε ζήσει, μέσα από τα ηρωικά άσματα των σχολικών μας χρόνων. Αρχιτεκτονική αρμονία, φυσική ομορφιά και ιστορικότητα. Δεν είναι τυχαίο πως, ομόφωνα το Ζαγόρι έχει εγγραφεί στον κατάλογο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Είναι ένας προορισμός ακόμη, ευτυχώς, αδάμαστος. Κάθε γωνιά του σε συγκινεί, κάθε ανάσα του σε θεραπεύει. Κι αυτό είναι το μεγαλείο του.

Από τις 16 έως τις 20 Ιουλίου θα βρίσκομαι στο Πάπιγκο, ανάμεσα στη φύση, τα μονοπάτια και τις ιστορίες. Αν κάποιος αναγνώστης θέλει να ζήσει αυτή την εμπειρία από κοντά, θα χαρώ να συναντηθούν οι δρόμοι μας.

*Ο Δημήτρης Ανδριόπουλος είναι ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της DIMAND Α.Ε.