Σπέτσες: Απόδραση στο αριστοκρατικό νησί και το εμβληματικό Poseidonion Grand Hotel

«Τι εννοείς δεν έχεις πάει στις Σπέτσες»; Μου απαντούσε όποιος άκουγε πως μέχρι πρότινος δεν είχε τύχει ποτέ να επισκεφτώ το αρχοντικό αυτό νησί του Αργοσαρωνικού. Και να λοιπόν που έφτασε η στιγμή και για εμένα να βρεθώ μέσα στο θαλάσσιο ταξί από την Κόστα, με σκοπό να εξερευνήσω το νησί μέσα σε 24 ώρες.

Κάνοντας μια διαδρομή –κάτι παραπάνω από δύο ώρες– από την Αθήνα ως το λιμάνι του Πορτοχελίου και αφού επιβιβάστηκα στο θαλάσσιο μεταφορικό μέσο, μέσα σε λιγότερο από δέκα λεπτά έβλεπα μπροστά μου τα πεύκα, τα πέτρινα αρχοντικά, τα φέρι μποτ, και το εμβληματικό Poseidonion Grand Hotel, στο οποίο και διέμεινα.  

Πατάω το πόδι μου στο νησί και καταλαβαίνω κατευθείαν πως εδώ δεν θα ακούσεις κορναρίσματα ή μαρσαρίσματα, μόνο τις άμαξες που σέρνουν τα άλογα, τα κουδουνάκια των ποδηλάτων και τις φωνές των παιδιών που παίζουν ανέμελα στη Ντάπια με τα υπέροχα ψηφιδωτά. Η εικόνα αλλάζει αν απομακρυνθείς για λίγο από το λιμάνι και την πολύχρωμη αγορά, με τους δρόμους να στενεύουν, τις αυλές να γεμίζουν βουκαμβίλιες και τα ιστορικά αρχοντικά με τα ξύλινα παντζούρια να ξεπροβάλλουν πίσω από τις φρεσκοασβεστωμένες μάντρες. Πριν συνεχίσω όμως να εξερευνώ τα σοκάκια που κάποτε διέσχιζαν οι μεγάλοι καπεταναίοι της χώρας, με ενημέρωσαν πως το δωμάτιο μου στο ξενοδοχείο ήταν έτοιμο να με υποδεχτεί.

Το Poseidonion δεν χρειάζεται να το αναζητήσεις, το βλέπεις από την πρώτη στιγμή που πλησιάζεις στο λιμάνι και γρήγορα συνειδητοποιείς ότι με έναν παράξενο τρόπο η ζωή του νησιού περιστρέφεται γύρω του. Άλλοι δίνουν ραντεβού στη μεγάλη βεράντα του για έναν απογευματινό καφέ, άλλοι σταματούν για ένα ποτήρι κρασί πριν συνεχίσουν τη βόλτα τους και αρκετοί περαστικοί στέκονται στην είσοδο και φωτογραφίζουν το κτίριο, που εδώ και περισσότερα από εκατό χρόνια αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι των Σπετσών. Χτίστηκε το 1914, με επιρροές από τα μεγάλα ξενοδοχεία της Γαλλικής Ριβιέρας, όταν ο ευεργέτης Σωτήριος Ανάργυρος οραματίστηκε τις Σπέτσες ως έναν προορισμό που θα μπορούσε να σταθεί ισάξια δίπλα στα κοσμοπολίτικα θέρετρα της Ευρώπης. Πρόσφατα μάλιστα ανανεώθηκαν οι κοινόχρηστοι χώροι του, η υποδοχή, το lobby και η Library Brasserie, και απέκτησαν μια πιο σύγχρονη αισθητική, χωρίς να αλλοιωθεί η αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε ένα ιστορικό κτίριο που έχει να αφηγηθεί πολλά.

Το check-in ολοκληρώθηκε άμεσα και ανέβηκα στο «old money» αισθητικής δωμάτιο. Αμέσως το βλέμμα μου έπεσε στο παράθυρο, στα σκάφη που μπαίνουν και βγαίνουν στο λιμάνι και στον κόσμο που αρχίζει να γεμίζει την προκυμαία όσο πλησιάζει το απόγευμα. Η καλύτερη ώρα για να γνωρίσει κανείς το Poseidonion είναι αυτή, όταν το νησί αρχίζει να χαμηλώνει τους ρυθμούς του. Λίγο πριν δύσει ο ήλιος, η μεγάλη βεράντα μετατρέπεται σε ένα από τα πιο ζωντανά σημεία της περιοχής. Δεν συγκεντρώνει μόνο τους επισκέπτες του ξενοδοχείου αλλά κι ένα κομμάτι της κοινωνικής ζωής των Σπετσών, με παρέες που δίνουν το καθιερωμένο τους ραντεβού, οικογένειες που επιστρέφουν κάθε καλοκαίρι, ταξιδιώτες που σταματούν για ένα aperitif πριν συνεχίσουν τη βόλτα τους. Είναι ίσως αυτή η σχέση με τις Σπέτσες που κάνει το Ποσειδώνιο να ξεχωρίζει. Παρότι αποτελεί το πιο εμβληματικό ξενοδοχείο του νησιού, ποτέ δεν απομονώθηκε από αυτό.

Το δείπνο μου ήρθε ως συνέχεια αυτής της εμπειρίας στο On the Verandah. Η κουζίνα του ξενοδοχείου με executive chef τον Τάσο Καρπερό είναι δημιουργική και νόστιμη με έμφαση στην πρώτη ύλη όπως φρέσκα ψάρια και λαχανικά κατευθείαν από το Bostani, τη βιολογική φάρμα του ξενοδοχείου. Όσο μεγαλώνει η ώρα, τα τραπέζια γεμίζουν, οι συζητήσεις δυναμώνουν και η βραδινή ζωή αρχίζει να αποκτά εκείνη τη διακριτική κοσμοπολίτικη αύρα που χαρακτηρίζει τις Σπέτσες εδώ και δεκαετίες: λινά πουκάμισα, εσπαντρίγιες και ένα κοκτέιλ στο χέρι, στο Palms Τhe Bar, το όμορφο υπαίθριο μπαρ του Ποσειδωνίου, που ακολουθεί τη δική του ξεχωριστή προσέγγιση στο φαγητό, προσφέροντας πιάτα με επιρροές από την ασιατική και περουβιανή κουζίνα.

Το επόμενο πρωί, κατεβαίνω για πρωινό στη Library Brasserie. Πάντα επιλέγω καπουτσίνο και ένα μικρό κρουασάν, όμως αυτή τη φορά οι επιλογές ήταν τόσες πολλές και ελκυστικές, που ενδεχομένως το παράκανα με κέικ με φυστίκι Αιγίνης, τηγανίτες, ρυζόγαλο, λυχναράκια, σπιτικά κουλουράκια και χουρμάδες.

Πριν ακόμη η ζέστη γίνει αισθητή νοικιάζω ποδήλατο –μιας και είναι ο πιο αυθεντικός τρόπος να κινηθεί κανείς στις Σπέτσες και ίσως ο μόνος που σου επιτρέπει να παρατηρήσεις πραγματικά το τοπίο– και ξεκινάω τη σύντομη περιήγησή μου στα ιστορικά αξιοθέατα του νησιού. Το αρχοντικό της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας που δεσπόζει στην καρδιά της Χώρας σε κάνει να αναρωτιέσαι πώς μπορεί να ζούσε η εμβληματική αυτή μορφή της ελληνικής ιστορίας. Λίγο πιο πέρα, το Μουσείο Σπετσών, στεγασμένο στο αρχοντικό του Χατζηγιάννη Μέξη, αφηγείται με διακριτικό τρόπο την πορεία ενός τόπου που έμαθε να κοιτάζει προς τη θάλασσα πολύ πριν ανακαλύψει τον τουρισμό.

Η διαδρομή μου όμως καταλήγει στην Αγία Μαρίνα, μια από τις πιο αγαπημένες παραλίες του νησιού. Εκεί, το Paradise Beach, που ανήκει στο Poseidonion, ακολουθεί τη χαλαρή αισθητική που ταιριάζει στον χαρακτήρα της περιοχής. Ξύλινα decks, ίσκιος κάτω από τις ομπρέλες, μουσικούλα, βουτιές στη θάλασσα και πολλές επιλογές σε comfort φαγητό παραλίας και μεσογειακές γεύσεις.

Αφήνω το ποδήλατο λίγο πριν επιστρέψω στο ξενοδοχείο καθώς θέλω να... μην κάνω απολύτως τίποτα. Και τι εννοώ; Πρόκειται για μια υποτιμημένη πολυτέλεια των διακοπών που οι Σπέτσες προσφέρουν απλόχερα: να μην αισθάνεσαι την ανάγκη να γεμίσεις τη μέρα σου με δραστηριότητες γιατί το ίδιο το νησί λειτουργεί σαν μια διαρκής υπενθύμιση ότι η ξεκούραση δεν μετριέται με το πόσα πρόλαβες να κάνεις, αλλά με το πόσο κατάφερες να αποσυνδεθείς από την καθημερινότητα. Ίσως γι' αυτό το Idolo Spa, ο χώρος ευεξίας του ξενοδοχείου, μοιάζει να εντάσσεται τόσο φυσικά στη συνολική εμπειρία. Οι εξατομικευμένες θεραπείες και η αίσθηση ηρεμίας που επικρατεί σε κάθε γωνιά του σπα συμπληρώνουν διακριτικά τη φιλοξενία που βασίζεται στη πραγματική φροντίδα. Σειρά έχει μια βουτιά στα δροσιστικά νερά της πισίνας μαζί με ένα ποτήρι σαμπάνια και ύστερα ετοιμάζομαι να αναχωρήσω από το νησί.

Λίγο πριν μπω στο θαλάσσιο ταξί, τελευταία στάση για ένα κουτί αμυγδαλωτά, που θα φέρω στην Αθήνα ως γλυκιά υπενθύμιση ότι οι Σπέτσες ξεχωρίζουν γιατί καταφέρνουν να ισορροπούν ανάμεσα σε δύο κόσμους χωρίς να προδίδουν κάποιον από αυτούς, και αυτό είναι πραγματική πολυτέλεια!