Η Άνδρος του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου

Η Άνδρος μού προσφέρει απλόχερα τις ομορφιές της σχεδόν είκοσι χρόνια τώρα και το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να πω δυο τρεις καλές κουβέντες γι’ αυτό το νησί. Μακάρι να ήμουνα ποιητής, αλλά δεν είμαι.

Όλες μου τις βόλτες, τις πεζοπορίες, τις εκδρομές, τα μπάνια, όλα τα έχω κάνει με την Κοραλία, μόνοι μας τις περισσότερες φορές. Τριγυρίζουμε στα ίδια και στα ίδια μέρη και δεν τα χορταίνουμε, τόσο διαφορετικά μας φαίνονται κάθε φορά, ανάλογα με την ώρα της ημέρας και την εποχή του χρόνου. Με αποτέλεσμα να γνωρίζουμε το ένα τρίτο πες του νησιού και δεν νομίζω πως θα το προλάβω όλο σ’ αυτή τη ζωή, ούτε και βιάζομαι άλλωστε.

Είναι περίεργο, ενώ είναι νησί, το εσωτερικό της τοπίο είναι πιο βαθιά χαραγμένο μέσα μου. Παρένθεση: οι παραλίες της και οι κρύες της θάλασσες είναι μοναδικές. Από το Κόρθι (εκεί πρωτοπήγαμε και αγαπήσαμε την Άνδρο) ανεβαίνουμε στην Κοχύλου κι από εκεί παίρνουμε το μονοπάτι που διασχίζει τα Διποτάματα. Το λιγοστό νερό κατεβαίνει στη ρεματιά όπου στέκουν ακόμα καμιά δεκαριά, μπορεί και παραπάνω, εγκαταλειμμένοι νερόμυλοι. Αυτό το μονοπάτι το περπατάμε με την Κοραλία πολλές φορές το χρόνο, μαζεύοντας χόρτα, σπαράγγια, χαζεύοντας τις σαύρες, ακούγοντας τα νερά που κυλάνε, κι όλο και κάποιο άγριο πουλί μάς παρατηρεί, ή εμείς εκείνο. Τα φίδια είναι πιο ακριβοθώρητα. Σ’ αυτές τις διαδρομές συζητάμε για θέατρο, για έργα, για συνεργάτες. Όλες οι σκηνοθεσίες μου στο νησί προετοιμάζονται.

Μπαίνω σε όλες τις εγκαταλειμμένες αγροτικές καλύβες. Είναι συγκινητικό, τρεις χιλιάδες τόσα χρόνια, μέχρι τη δεκαετία του ’60, κατασκευάζονται με τον ίδιο τρόπο: πέτρινες, με μια κολόνα από πέτρες επίσης στη μέση να υποστηρίζει την οροφή τους, που είναι από κομμάτια σχιστόλιθο. Κι απέξω αλώνι. Και μέσα αγροτικά εργαλεία, που έχουν την ίδια χιλιόχρονη χρήση. Βρήκα σε μια παραλία, έξω από μια καλύβα, ένα παλιό ξύλινο άροτρο, το ίδιο που περιγράφει ο Ησίοδος και φέρει μέχρι σήμερα το όνομά του. Μικρές ταπεινές καλλιέργειες, ιδρώτας από ανθρώπους και ζώα μέσα στους αιώνες.

Μένουμε σ’ ένα σπίτι στην απόλυτη ερημιά, ούτε με κιάλι δεν βλέπεις γείτονα. Βλέπεις όμως τη θάλασσα από ψηλά, το ηλιοβασίλεμα, τη Γυάρο απέναντι. Αν έχει καθαρή ατμόσφαιρα βλέπεις τις φυλακές των εξόριστων κι άλλα δέκα κυκλαδίτικα νησιά. Από κάτω τρεις μικρές παραλίες, που σπάνια συναντάς άλλους ανθρώπους. Η χαρά του γυμνιστή.

Και λίγες μικρές ξερικές συκιές, τα νοστιμότερα σύκα που έχω φάει στη ζωή μου.

*O Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος σκηνοθετεί τον «Αίαντα» του Σοφοκλή (με τους Νίκο Κουρή, Μαρία Πρωτόπαππα, Ελένη Ουζουνίδου κ.ά.). Επίδαυρος (17&18/7), Θέατρο Βράχων, Βύρωνας (27/7), Βεάκειο (1/9), Αμφιθεάτρο Άλσους Δ. Κιντής, Ηλιούπολη (2/9), Κηποθέατρο Παπάγου (7&8/9), Θέατρο Άλσους Νέας Σμύρνης (22/9)