Φίλες για πάντα

«Πιάνω τον εαυτό μου να σε ζηλεύει με πάθος και αυτό δεν είναι κανονικό», της έγραψε. Η Λίζα δεν απάντησε, γεγονός που στο κεφάλι του διόγκωσε τα πράγματα. Στη συνάντησή τους εκείνος έθεσε ξανά το θέμα ελπίζοντας σε μια κανονική απάντηση… τύπου «Ω, μωρό μου αυτό είναι υπέροχο. Μα, εγώ είμαι μόνο δική σου». Όμως δεν… «Να το κοιτάξεις», του απάντησε βγάζοντας τη γλώσσα. Κάπου εκεί η Λίζα αδυνατούσε να υπολογίσει τι πόνεσε περισσότερο. Το τράβηγμα του μαλλιού ή το φιλί-δάγκωμα στα χείλη; 

Και εκείνο το περπάτημα χέρι χέρι παραήταν δεσμευτικό εκείνη τη στιγμή. Έπρεπε κάπως να σπάσει. «Διάλεξε», του είπε, δείχνοντάς του μια παρέα θηλυκών που έμοιαζαν έτοιμα για όλα. Πήραν μαζί τους το «διαλεχτό» κορίτσι στο μπαρ και άρχισαν να πίνουν, με τη Λίζα να φλερτάρει ανοιχτά τη νέα τους φίλη. «Νόμιζα πως ήταν για μένα», της είπε εκείνος τραβώντας την δυνατά από το χέρι όταν η άλλη πλησίασε τον λαιμό της Λίζας και καλά για να μυρίσει το άρωμά της. «Είναι που όλοι, μα όλοι, θέλουν το μωράκι σου…», του ψιθύρισε στο αυτί, φιλώντας τον τρυφερά στο μάγουλο, χώνοντας βαθιά με τα δάχτυλά της στην τσέπη του τζιν του το χαρτάκι με το τηλέφωνό της.

Χαμογέλασε, ναι. Είχε αποφασίσει να το ζήσει ολόκληρο. Πάθη που θα δοκίμαζαν τις αντοχές του και βλέπουμε…