Θεσσαλονίκη: Σούπερ Σεπτέμβριος!

Ένα αλφαβητάριο με όλα τα ωραία και τα καινούργια της Θεσσαλονίκης

Αγορά Μοδιάνο

Ο Γιώργος και ο Θωμάς Δούζης κέρδισαν το στοίχημα της επιστροφής· η ιστορική αγορά της πόλης είναι ξανά εδώ. Και όπως, λόγω ιστορικότητας, της αρμόζει. Ανάμεσα σε μερκάντι αλά Μπαρσελόνα Boqueria και παλιά καλή «Αυτήν τη Μοδιάνο από το 1925 θυμάται η Θεσσαλονίκη, αυτή η Μοδιάνο επανήλθε», τα δυο αδέλφια-ψυχές της Ergon Foods την επαναλάνσαραν στην ιδανική της μορφή. Με χίλιους εργαζόμενους ανά τον κόσμο, καταστήματα εστίασης, γαστρονομίας και ντελικατέσεν σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Ευρώπη, Μέση Ανατολή, Ασία και Αμερική, οι Δούζηδες την ανέστησαν και η καθημερινή επισκεψιμότητα χτυπάει ρεκόρ. Beginning of a new era, υπέροχο μπλεντ, λαϊκή αγορά με όλα τα καλά και τιμές καλυτερότερες, συνδυασμένη με εκλεκτή γαστρονομία, μαγειρείο, κρεοπωλείο, ιχθυοπωλείο, μπαρ να τα πιεις, καφέ να γουστάρεις. Ακόμα: κραφτ μπιραρία, μπακαλιαράκια, ζωή, ρυθμός, κίνηση, μυρωδιές, αρτοποιεία, κρεατάδικα, ανθοπωλείο, ζαχαροπλαστικές διάφορες και χαρά μεγάλη. Άλλο να την περιγράφω, άλλο να τη ζεις και… βουρ στον πατσά, όπως λέγανε οι παλιοί θαμώνες· πλέον θα τον ξαναβρείς να σερβίρεται ανάμεικτος και ψιλοκομμένος.

Beetroot Studio: Η συνεργασία με το Gaudí Foundation ως Official Partner της διεθνούς έκθεσης «GAUDÍ: Back to the Origins».

Η Νο1 design κολεκτίβα και ό,τι πιο διεθνές από πλευράς οπτικοεπικοινωνιακού διαθέτει η πόλη, κατήγαν νίκη περήφανη, γράφουν έπος δυναμικό. Το Yiayia and Friends, το brand που δημιούργησε η ομάδα τους, ανακoίνωσε τη συνεργασία του με το Gaudi Foundation ως Official partner της διεθνούς έκθεσης «GAUDI: Back to the Origins». Οργανώνεται με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τον θάνατο του Αντόνι Γκαουντί, ξεκίνησε στη Σεούλ και θα ταξιδέψει σε Σαγκάη, Σιγκαπούρη και Ταϊβάν. Οι Beetroot προσεγγίζουν το δημιουργικό πνεύμα του μεγάλου Καταλανού μέσω μιας νέας σχεδιαστικής αφήγησης, η οποία αναπαράγοντας χρώματα, συμβολισμούς και γεωμετρικές συνθέσεις τιμά και δοξάζει τον Γκαουντί. Η «Γιαγιά» τους, μια σειρά προϊόντων που συμβολίζει τη φροντίδα, την απλότητα και τη φινέτσα της Μεσογείου, όπως και την υπερηρωίδα των παιδικών μας χρόνων, ταξιδεύει τη Θεσσαλονίκη παντού στον κόσμο. Συνηθισμένα πράγματα – κάθε δουλειά των Beetroot σκοράρει διεθνή ντόρο.

Γιώργος Μωραϊτόπουλος και το Μεταλλικό Μουσείο των Αναστημένων Ανταλλακτικών

Θα μπορούσε να είναι όνομα μπάντας που παίζει πιο ατσαλένια από τους Metallica και πιο τούρμπο από τους Iron Maiden. Στο δαιδαλώδες υπόγειο στούντιο-ατελιέ-αποθήκη πίσω από τη Ροτόντα, ο Μπετόβεν (έτσι τον αποκαλούμε οι φίλοι του) παράγει χρόνια τώρα μια δυναμική recycle art από ξεκοιλιασμένες μηχανές, άχρηστα πιστόνια, φλάντζες και ό,τι πεταμένο σίδερο κυκλοφορεί. Έντομα από βίδες, ηλεκτροφωτισμένα cyborg ψάρια, λουλούδια δουλεμένα με cold cast και bonded metal τεχνικές, λαμπατέρ από πολυεστερικές ρητίνες, πρώτες ύλες αλιευμένες από σφραγισμένα σιδηρουργεία. Ψάξε τον «ναό» του Μωραϊτό, στόμα με στόμα πάει η επίσκεψη στο Μεταλλικό Μουσείο των Αναστημένων Ανταλλακτικών του, είναι ένα από τα καλύτερα κρυμμένα-φανερά μυστικά της Θεσσαλονίκης.

Διαμεσικός, ριζοσπαστικός, πειραματικός: Λάζλο Μοχόλι-Νάγκι

Φωτογράφος, ντιζάινερ, σκηνοθέτης, γλωσσοπλάστης και δημιουργός κολάζ. Κροσάροντας στα 68 έργα του Λάζλο Μοχόλι-Νάγκι (1895-1946), στο Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, θα μυηθείτε στον κώδικα του ιδιαίτερου εικαστικού μοντέλου που εφηύρε, υπηρετώντας το είτε ως καθηγητική μορφή και μέλος της μυθικής σχολής Μπαουχάους είτε ως σόλο αρτίστας. Τα έργα της έκθεσης «Light Play» εστιάζουν στον Μοχόλι-Νάγκι ως φωτογράφο: από τον φορμαλιστικό πειραματισμό, μέχρι το προσωπικό ντοκουμέντο και από το φωτομοντάζ ή «φωτοπλαστική», όπως ονόμαζε ο ίδιος τα φωτογράμματα και τους κύκλους που κυριαρχούν σαν φόρμα επί προσώπων, σωμάτων και όγκων, οι εικόνες διακονούν την επιμονή του να συλλαμβάνει τη διαφάνεια και το φως. Η έκθεσή του στο Μουσείο Φωτογραφίας της Θεσσαλονίκης παρουσιάζει ένα μεστό δείγμα της ευφυΐας, της σκέψης και της πρακτικής του.

Citymag: Επιτέλους, φρι πρες οδηγός κομψός, περιεκτικός και απόλυτα συντονισμένος με την κοσμοαντίληψη της νέας Θεσσαλονίκης 

Το κατακόκκινο τεύχος Σεπτεμβρίου του «Citymag» ακτινογραφεί το Gestalt μιας πόλης που, έπειτα από δεκαετίες ακινησίας, ορμά ξανά στο μέλλον άφοβα. Υψηλή αισθητική και με κηρυγμένο ανένδοτο εναντίον της μιζέριας και της εντέχνα καλλιεργούμενης στασιμότητας από τους σεσημασμένους μπαγιάτηδες και τους επαγγελματίες μεμψίμοιρους, το «Πώς θέλουμε να είναι η Θεσσαλονίκη του 2035;» είναι τευχάρα. Με το ερώτημα χτυπημένο βοερά στο εξώφυλλο και τις σελίδες να ακτινογραφούν τον μεγάλο μετασχηματισμό του αστικού ορίζοντα, αναζητήστε τη «Βίβλο του καλού» που οραματίστηκε ο Άγγελος Βάσσος. Το «Citymag» του είναι ό,τι πιο to the point, κομψό και σοφό κυκλοφορεί στην έντυπη πιάτσα της πόλης.

Ζippy, Zesty, Zingy, Reworks

Ενέργεια, ενθουσιασμός, ζωντάνια, γρηγοράδα στα BPM και απόλυτη σύνδεση (zonked) με αυτό που λέμε κατάσταση εξάντλησης από τη χαρά και τον ρυθμό. Τα συστατικά του ωραιότερου ηλεκτρονικού φεστιβάλ που κάθε Σεπτέμβρη ταρακουνάει τη Θεσσαλονίκη είναι μερικές ακόμα λέξεις από Z. Τύπου zen – like (αίσθηση ειρήνης και έκστασης), zap (αίσθηση κεραυνού, καθώς το μπάσο μπριζώνει) και φουλ zillion από τα led και τα λέιζερ που θα φωτοσαρώσουν τον ουρανό τις μέρες που διαρκεί. 16 με 20 Σεπτεμβρίου, Paul Kalkbrenner, Jan Blomqvist, Indira Paganotto, Adriatique και DVS1 τα προσωπικά μου «ανυπομονώ να τους ακούσω» και «ένα κεράκι θα πάω να ανάψω», όπως κάνω κάθε χρονιά. Περισσότερα ονόματα για να φτιάξεις τη δική σου λίστα, στο reworks.gr. Όπως φυσικά και για να ψάξεις τη νύχτα που θα εμφανιστεί και το δικό μας καμάρι Ανδρέας Αθηναίος, περίπτωση χαουζοτεκνοπαικταρά.

Ηλίας Τσιόφας

Στο εναλλακτικό οικοσύστημα της Πλατείας Μαβίλη, στο νούμερο 19, εδώ άνοιξε ο φιλαράκος μας την Elias Tsiofas Gallery: «Για να σαπορτάρω νέους καλλιτέχνες που δεν βρίσκουν χώρο να παρουσιάσουν τη δουλειά τους, αλλά έχουν επίσης την ανάγκη για συνεχή ενασχόληση από την πλευρά του γκαλερίστα για την προώθησή της στο εξωτερικό. Δεν γίνεται δουλειά μόνο με μία έκθεση κάθε δύο ή τρία χρόνια», μου δήλωσε πρόσφατα κατά τη διάρκεια γλυκιάς ανάκρισης, ποιος, τι και γιατί, παιδί μου, εδώ; Νέοι ζωγράφοι, πιθανόν ο άνθρωπος που περιμένετε ήρθε από το Λονδίνο, ολοκληρώνει τη στρατιωτική του θητεία και τα υπόλοιπα από κοντά...

Θεσσαλονικέων Μητρόπολις Μουσείο

Δύο όροφοι, 2.300 αντικείμενα που έφεραν στο φως οι ανασκαφές του Μετρό, αναπαραστάσεις μνημειακών κτισμάτων και επιβλητικών κιονόστικτων πλατειών που υπήρχαν γύρω από την Decumanus Maximus, την αιώνια οδό Εγνατία. Το νέο μουσείο της πόλης παρακολουθεί τη μετάλλαξη της Θεσσαλονίκης από πρωτεύουσα των Μακεδόνων σε ελληνορωμαϊκό αστικό κέντρο, χριστιανική μητρόπολη, Βυζαντινή, Οθωμανική πόλη και μετέπειτα πολυεθνικό κόμβο, μέχρι το παρανάλωμα της πυρκαγιάς του 1917. Λαβυρινθώδη μονοπάτια, απροσδόκητα ξέφωτα, multi media αφήγηση, είδωλα, νομίσματα, προτομές, εργαλεία, σαρκοφάγοι, κοσμήματα και αρχαία πιθάρια, όλα θα τα βρεις εκεί, στο πρώην Στρατόπεδο Παύλου Μελά, που μεταμορφώνεται σε καταπράσινο Μητροπολιτικό πάρκο. Κατάσταση διαμαντάκι.

Το Delistoria του Παναγιώτη Παυλίδη στην Ίωνος Δραγούμη 51

Γκουρμεδοπωλείο, «καταστροφοδιαιτάδικο» (για όποιον παλεύει να χάσει θερμίδες), πηγή εξαίσιων και premium αλλαντικών και τυροκομικών. Το Delistoria του Παναγιώτη Παυλίδη ντιλάρει τρόφιμα υψηλής ποιότητας, έχει ψαγμένη κάβα, προϊόντα που καταφθάνουν από κάθε πλευρά της Ελλάδας και αχτύπητα σάντουιτς κατηγορίας «κάθε μέρα θα δοκιμάζω και άλλο». Το μεν πνεύμα μου πρόθυμο, η βούλησή μου όμως ασθενής, όταν σκάνε εντός των πανίνι ή των μαύρων ψωμιών χοιρινά μπούτια Δράμας στα κάρβουνα με τσάτνεϊ γλυκιάς πιπεριάς, κρέμες με αγγούρι, άνηθους και μουσταρδομαγιονέζες. Μπερεκέτ μουά είναι επίσης και τα με βουβάλι Κερκίνης premium σάντουιτς, «βάλε και παντζάρι, μάστορα Παναγιώτη, ρίξε και τριμμένη Grana Padano, θα το κάψω σήμερα, δίαιτα από αύριο και βλέπουμε».

Κωδικός «Ρεύματα», 61α Δημήτρια

Κ. Βήτα (ζωγραφική) και πουλιτζεράτη Katie Kitamura σε ένα live talk λογοτεχνικό απόγευμα. Nίκος Γαβριήλ Πεντζίκης και Al Di Meola, Billy Cobham και Emma Dante με τις δάφνες του μιλανέζικου Picolo Teatro, όπερα A Paris tous les deux και χορός με την Ιστορία της Αγάπης των Agrupación Señor Serrano. Τα 61α Δημήτρια, το ιστορικότερο φεστιβάλ πολιτισμού της Θεσσαλονίκης, επιστρέφει με κωδικό «Ρεύματα». Το ρεπερτόριο των εκδηλώσεων είναι άχαστο: η «Φόνισσα» του Παπαδιαμάντη με Κουμεντάκη και Καραμπέτη, έκθεση για τον Μετζικώφ, «Μια αχόρταγη σκιά» του Μαριάνο Πενσότι, η βραβευμένη με grammy Eesti Rahvusmeeskoor (Εθνική Ανδρική Χορωδία της Εσθονίας). Η οπτική επικοινωνία του φεστιβάλ έγινε από τον Γιάννη Εργελετζή aka Kemosabe design studio. Από 1 Οκτωβρίου ως και 26 του Αγίου Δημητρίου, λάβετε θέσεις.

Λουτρό Μπέη Χαμάμ (ιδρυθέν το 1444 από τον Σουλτάνο Μουράτ Β') και τέμενος Χαμζά Μπέη (Αλκαζάρ)

H μεγάλη επιστροφή. Αποκαταστημένα και χωρίς να τα κρύβουν λαμαρίνες και πάσης φύσεως προστατευτικά, τα δυο εμβληματικά οθωμανικά τοπόσημα παραδόθηκαν, στολίζοντας με ακόμα περισσότερη ομορφιά και ιστορία την Εγνατία. Η οποία, κάθε μέρα που περνάει, μετράει έξτρα πόντους δημοφιλίας στην άτυπη λίστα με τους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Με νέες προσθήκες δίπλα στους εντυπωσιακούς σταθμούς του μετρό Βενιζέλου και Αγίας Σοφίας, η πιο διάσημη λεωφόρος-βουλεβάρτο της Θεσσαλονίκης των αιώνων επέστρεψε όπως της αρμόζει: θεά! Εντυπωσιακό και το νέο McDonald’s, που τις νύχτες φεγγοβολάει σαν χαμπουργκεράδικο στον πλανήτη Άρη!

Μπάτε σκύλοι: Ολύμπου και Καπάνι, δυο πιάτσες αλτερνατίβες

Μπαρ μικρά, ψυχή βαθιά, χαρά μεγάλη, νύχτες τζετ, στην Ολύμπου και στο Καπάνι, εκεί στις πιάτσες-αλτερνατίβες της Θεσσαλονίκης. Είναι γνωστό πως εδώ μπορείς να πιεις ένα ποτό με σαγιονάρα διχάλα και βερμούδα, αντί να φοράς λόουφερς και μακριά παντελόνια, όπως κάνουν οι ενδυματολογικώς ευυπόληπτοι του κέντρου καράκεντρου. Μπαρ μικρά, παρεΐστικα, μια σταλίτσα κι όπως πρέπει, αυτή είναι η τάση. Αμερικάνο και Νεγκρόνι στο πλαστικό ή ρούμια κόλα και τζιντονικάκια σε νεροπότηρο. Η εποχή των καλησπεράδικων μετρ πέρασε, τα μικρά μπαρ πήραν κεφάλι. Απαριθμώ και απονέμω εύσημα: Karate και Grasshopper, Blues Bar και Go with the Flow, Στόρι, oly.skg και Bannie, Πικάπ και θα έχουμε πάντα το πάνκικο Μπάτε Σκύλοι. Όπως και στο Καπάνι, το Τζέλα Δέλτα, όπου τις προάλλες ήθελα ν’ ανοίξω σαμπάνια στον dj για τον Morrissey από βινύλιο. Συνιστώ επίσης το Koukou Project και, φυσικά, την Κονσέρβα του τεράστιου Χαρη Παπαδόπουλου, παιδιού-μάλαμα, με γούστο, άποψη, παιδεία και βαθιά καλλιέργεια σε ό,τι έχει να κάνει με σινεμά, πολιτική και λαϊκό τσα τσα.

North House Blend, by Valenio

Παρακολουθώντας εδώ και μια εικοσαετία την εξέλιξη του καφέ και διδάσκοντας την τέχνη στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ο Βαλάντης Λαμπριανίδης (τον «βάφτισε» Valenio ο πρώτος Ιταλός του δάσκαλος) αλέθει και σερβίρει στην Ικτίνου, διατηρώντας ταυτόχρονα τη roastery του στα Λαδάδικα. Καθόλου άδικα, θεωρείται πρύτανης σε ό,τι έχει να κάνει με τον καφέ. Γιατί στη Θεσσαλονίκη, την πόλη όπου στη ΔΕΘ του ’57 ο Βακόνδιος ανακάλυψε το φραπέ και το ζεστό νες χτυπημένο με το κουταλάκι, η εμπειρία αναβαθμίστηκε. Πρωταγωνιστής είναι ο φιλαράκος ο Valenio. North House Blend, ένας καφές signature: αφού ο μετρ πειραματίστηκε και ανακάτεψε βραζιλιάνικες, κολομβιάνικες και αιθιοπικές οξύτητες καρπών, με αρώματα βανίλιας, ζαχαροκάλαμου, αμύγδαλου, σοκολάτας και πυρηνόκαρπων φρούτων, κυκλοφόρησε έναν καφέ γκλόμπαλ σαλονικιώτικο και καταπληκτικό, άλλο πράμα.

Ξεχωριστή μπασογραμμή, αναγνωρίσιμη από εκατό χιλιόμετρα, η μπασογραμμή του Γιώργου Καρρά

Γραμμή αγχώδης, κοφτή, ιδανικά νευρόσπαστη για το ποστ πανκ που έπαιζαν οι Τρύπες. Ήταν ιδρυτικό τους μέλος. Ύστερα από τη σαρωτική επιτυχία, τη διάλυση του γκρουπ και τη για είκοσι και κάτι χρόνια σιωπή και αποχή του από τα κόλπα, ο Νεαπολιτάνος Γιώργος Καρράς επέστρεψε το 2023 με τις ορχηστρικές «Ασκήσεις απλότητας». Λίγο μετά έσκασε και η δεύτερη προσωπική του δουλειά, «Τα υλικά της χαράς», τραγούδια σε στίχους του ποιητή της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς Ανέστη Ευαγγέλου. Ήταν ένας λογοτέχνης που έζησε στη Θεσσαλονίκη και το αντάμωμα με την ποίησή του συγκλόνισε τον Καρρά: «Μια ποίηση τρυφερή, αληθινή, απροσποίητη. Με λόγο απλό, που με κέρδισε αμέσως. Η επίδραση επάνω μου ήταν τέτοια, ώστε δεν άργησα πολύ να γράψω καινούργια μουσική σε στίχους του».

Έμφαση στο αληθινό και το απροσποίητο, χαρακτηρισμοί που εκτός από την τέχνη του Ευαγγέλου, τους δανείζομαι για να ακτινογραφηθεί και η ψυχοσύνθεση του Καρρά. Προσθέτω, επίσης, και τα σεμνός, παιχταράς, ευγενής και υπεράνω κάθε βεντετισμού, ακόμα κι όταν το φετινό καλοκαίρι οι Μetallica έπαιξαν την μπασογραμμή του «Δεν χωράς πουθενά». Και πάντα ορεξάτος για πειραματισμούς. Με μια νέα μπάντα στακάτη να τον καλύπτει ιδανικά στα μετόπισθεν (Άγγελος Μπουρνάς - κιθάρα, Δημήτρης Κριτσίμης - μπάσο κλαρινέτο και ηλεκτρικά πλήκτρα, Δήμος Δημητριάδης - τύμπανα), ο Καρράς ξαναβγήκε στον δρόμο. Χαιρετίζω, ακολουθώ, σέβομαι.

Οδυσσέας Μήτσας  

Το 22χρονο αλάνι της Εθνικής Ομάδας Kick Boxing έφερε το χάλκινο μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες, ενώ τον περασμένο Μάρτιο πήρε την πρώτη θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ιταλίας. «Απώτερος στόχος μου είναι να γίνω ο καλύτερος στον κόσμο», δηλώνει ο τίγρης από την Επτάλοφο, με επόμενο στόχο το Παγκόσμιο της Βουδαπέστης. Μπορεί, το έχει, φυλάξου.

Πληθωρικός, προικισμένος, πολυδιάστατος: Διογένης Δασκάλου

Το φετινό καλοκαίρι, ο μουσικός, stand-up comedian, αρχηγός των Monie & Monie Conniente και ραδιοφωνικός παραγωγός στον Status FM 107.7, Διογένης Δασκάλου, κώλο δεν έβαλε κάτω, περιοδεύοντας με τις «Νεφέλες». Ο Αριστοφάνης ούτως ή άλλως του πάει πολύ, το ξέρουν όσοι τον παρακολουθούν δεκαετίες τώρα. Στην παραγωγή του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Σερρών, ο Δασκάλου έδωσε τα ρέστα του στον ρόλο του Άδικου Λόγου, ενός σοφιστή εκπροσώπου μιας σχολής σκέψης με απώτατο στόχο τη χρηματοθηρία. Άντε να χειμωνιάσει να τον ξαναδούμε στη σκηνή με τους Conniente.

Ρεκτιφιέ: Το εστιατόριο όπου βρήκε τη νέα του στέγη ο Αντώνης Μουστάκης

Το γαστροκαφενείο όπου μαγειρεύει ο Αντώνης Μουστάκης και η ομάδα του (Παναγιώτης Γαβράς, Βαλάντης Μαστορόπουλος και Θοδωρής Ντόκος) σκόραρε το απόλυτο χιτ του καλοκαιριού στην κατηγορία «Κρατά ακόμα ηνία και αίγλη η γαστροκαφενοταβερνιακή Θεσσαλονίκη των σεφ, που με αγνές πρώτες ύλες ιερουργούν». Στην πίσω πλευρά της Αχειροποιήτου, στη Στρατηγού Μακρυγιάννη, τα παιδιά που τρέχουν τον «Δάσκαλο της Κάλλας», το food box που σερβίρει ποιοτικό street food στα πέριξ του Μεγάρου, βρήκαν στο πρόσωπο του Μουστάκη τον ιδανικό «καλλιτέχνη» για να υλοποιήσει το όραμα.

Σπριτζερία Giulietta: Σπριτζ μόνο απ' τα χεράκια τους

Η Ντίνα Κουτσού και ο Βασίλης Καλαϊτζής είναι το ζεύγος που έκανε θεσμό τη φάση-τάση-σχάση «Θεσσαλονίκη πρωτεύουσα του spritz». Πολλά χρόνια πριν αρχίσει να «σπριτζάρει» ως και η θεια μου η Θεοπίστη, η Ντίνα και ο Βασίλης μάς εμύησαν στην πίστη. Πορτοκαλιά καθίσματα αναψυκτηρίου (το φετίχ μου), λευκό Νεγκρόνι, ιταλική Παλόμα και Μαργαρίτα passion spritz τα πάθη μου. Και από περατζάδα άλλο πράμα – αυτό συμβαίνει τις νύχτες στην Giulietta τους.

Τρέλα ο Θανάσης Αντετοκούνμπο με την κίτρινη φανέλα;   

Τρέλα! Όπως και ο νέος Άρης με Σπανούλη στον πάγκο, πρόεδρο Ρίτσαρντ Σιάο να αποθεώνεται στο Παλαί και τον Θανασάρα να ανεβάζει τον πήχη, σε ύψη που κανένας Αρειανός τα τελευταία χρόνια δεν τολμούσε να ονειρευτεί. Μπασκετάρα θα δούμε φέτος στην πόλη, μπασκετάρα!

Yako Trio

Συμπαντική μακεδονική κοσμοjazzδρεναλίνη, και τρεις δίσκοι ο ένας καλύτερος από τον άλλο για την μπαντάρα των Βαγγέλη Βραχνού (κοντραμπάσο), Λέανδρου Πασιά και Γιώργη Κλουντζού-Χρυσίδη. Στην τελευταία τους δουλειά (κυκλοφορεί όπως και οι προηγούμενες από τη Fair Weather Friends των πιονέρων Γιάννη Δρίζη και Σωτήρη Ποσπορέλη), οι Yako με την προσθήκη του Βοστονέζου James Willie, που εδώ και χρόνια κατοικοεδρεύει στα μέρη μας, το πάνε στον Θεό. Στον δίσκο «Woven», η αφήγηση συναντά τον αυτοσχεδιασμό και ο ήχος εξελίσσεται φυσικά, βαδίζοντας σε τοπία ακόμα πιο συναισθηματικά από των προηγούμενων «Ode to Yannis» και «OdesSea». Όπου δείτε πρόσκληση για λάιβ τους, ακολουθήστε τις συντεταγμένες.

Φαντασμαγορία: 24 γκραφιτάδες συμπράττουν στο πρότζεκτ Cover 33

24 γκραφιτάδες από το Παρίσι, την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, από διαφορετικές γενιές και με διαφορετικά στιλ, βραβευμένοι γερόλυκοι και νεαρά φιντάνια (Jasone, Alex Martinez, Live 2, Morne, Block 353, Simple G, Billy G, Dem Konsta, Freddish κ.ά.), συμπράττουν στο πρότζεκτ Cover 33. Τόπος τελέσεως του μυστηρίου το Volume R των πέριξ της Μαβίλη, επιμέλεια Μίκα Παπαμιχαήλ, παραγωγή MP Arts, ιδού και το κόνσεπτ: ένα λευκό εξώφυλλο βινυλίου καλείται να λειτουργήσει σαν καμβάς που πάνω του θα δημιουργηθεί ένα έργο τέχνης. Αλληλένδετες κουλτούρες είναι η μουσική και το γκράφιτι, οπότε στο πάρτι έναρξης προβλέπεται ο καλός χαμός (Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου, στο 24 της Παπαρρηγοπούλου).

«Χαμηλές αυλές, μικρά σπίτια» και «Οδός Ανθέων» του Δημήτρη Δραγώγια

Δύο μυθιστορήματα σε μία χρονιά από τον δημοσιογράφο της ΕΡΤ3 Δημήτρη Δραγώγια, όπου η Θεσσαλονίκη πρωταγωνιστεί. Λέει: «Δεν της έδωσα εγώ φωνή, η Θεσσαλονίκη μιλάει μόνη της, απλώς συνήθως ψιθυρίζει. Είναι μια πόλη που σε κατοικεί και δεν σε φιλοξενεί. Σε ακολουθεί ακόμη κι όταν νομίζεις ότι την έχεις αφήσει πίσω. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι δεν έγραφα για τους ανθρώπους της πόλης, αλλά για την ίδια την πόλη σαν να ήταν ένας ζωντανός, αντιφατικός, γοητευτικός οργανισμός. Μια πόλη που σε πληγώνει, σε παρηγορεί και σε ειρωνεύεται σχεδόν ταυτόχρονα. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει καθαρό σύνορο ανάμεσα στο πραγματικό και στο ονειρικό. Η ζωή, ειδικά σε μια πόλη σαν τη Θεσσαλονίκη, είναι γεμάτη ρωγμές. Από εκεί μπαίνει το όνειρο, η μνήμη, το φάντασμα, η δεύτερη ανάγνωση των πραγμάτων. Εγώ γράφω ακριβώς μέσα σε αυτή τη ρωγμή».

Ψάξε για το εννιαόροφο βιοκλιματικό κτίριο στην οδό Ναπολέοντος Ζέρβα

Tο εντυπωσιακό «πράσινο» αρχιτεκτόνημα με την πρόσοψη που αλλάζει χρώματα. Είναι ένα εφέ που οφείλεται στα εξωτερικά σκέπαστρα αλουμινίου που το καλύπτουν, θυμίζοντας κύματα. Εξαιτίας τους, η απόχρωση αλλάζει ανάλογα με την ένταση του ήλιου, τη γωνία φωτός και τα χούγια του καιρού. Εντός του όγκου, στεγάζεται η Υπηρεσία Παγίων της ΕΥΑΘ. Η μελέτη, όπως και η κατασκευή του ήταν μια ιδέα που συνέλαβε και ολοκλήρωσε ο μηχανικός Σάκης Τζακόπουλος και ακολουθεί fun fact απόλυτα αληθινό, πιστοποιημένο και πιθανόν ένας από τους ορισμούς για το τι πάει να πει «θεσσαλονικιώτικο μπαγιατιλίκι»: Ο εξωτικός φωτισμός που εκπέμπεται δυσκόλευε τον ύπνο (έτσι δήλωσε!) ενός περίοικου που διεκδίκησε και κατάφερε να πάψουν οι «ακτινοβολίες». Παλιά κάποιος έπρεπε να τους μιλήσει για το Rexona. Στο σήμερα; Μήπως μια ενημέρωση για τις μάσκες ύπνου θα έλυνε το πρόβλημα για όλους; Επίσης (τι ωραία αξιοθέατα), εκτός από την ΕΥΑΘ της Ναπολέοντος Ζέρβα είναι και η έτερη ΕΥΑΘ της Εγνατίας, εξίσου εντυπωσιακή τις νύχτες, καθώς και τα δυο κτίρια λάμπουν στο σκοτάδι σαν αντιπροσωπείες από το Άλφα του Κενταύρου.

Ωραιόκαστρο, Σταυρούπολη, Εύοσμος, Κορδελιό, Αμπελόκηποι και Μενεμένη

Δυτικής Θεσσαλονίκης μνεία, δόξα και φωτογραφική θέαση, υπό συνθήκη βροχής και μιας μπλούζι μελαγχολίας: Αυτό είναι το λεύκωμα «West Side Story» του Νίκου Πρίπορα και περισσότερα από τον Ηρακλή Παπαϊωάννου, που γράφει στο εισαγωγικό σημείωμα: «Η δυτική πλευρά της Θεσσαλονίκης διαθέτει μια κρίσιμη μάζα των εργατικών συνοικιών της πόλης, στην περιφέρεια των οποίων τη δεκαετία του ’70 συγκροτήθηκε η περιφερειακή ζώνη Σίνδου. Αν, όμως, το ιστορικό κέντρο, το παραλιακό μέτωπο, οι περιοχές των επιφανών μνημείων προκαλούν μια υπερβάλλουσα ίσως φωτογραφική ορατότητα, οι δυτικές συνοικίες παραμένουν σε σχετική αφάνεια, ακόμα και την εποχή της παροξυσμικής εικονοληψίας. Κόντρα σε αυτή τη συνθήκη ο Νίκος Πρίπορας συγκρότησε μια φωτογραφική εργασία που ερευνά τα γενικά και ειδικά χαρακτηριστικά της δυτικής ενδοχώρας». Παρατημένα αμάξια, άδεια γήπεδα, λαμαρινογειτονιές και αερογέφυρες, θρυλικά τοπόσημα, σκυλάδικα, εκκλησιές και νεκροταφεία πασών εθνικοτήτων: Το «West Side Story» αυτού του παιδιού είναι βεριτέ και παζολινικό ως το κόκαλο.