Οι κάστορες (δεν ζουν πια) στην Καστοριά

Επειδή οι διακοπές στις Κυκλάδες τον Αύγουστο έχουν γίνει ένα εξαιρετικά ακριβό και πιεσμένο σπορ, φέτος είπαμε να επισκεφθούμε, με κέντρο την Καστοριά, τις λίμνες της βορειοδυτικής Ελλάδας. Το πρωινό περπάτημα, ή τρέξιμο δίπλα στο υγρό στοιχείο προσφέρει μοναδική αίσθηση ηρεμίας. Το ίδιο και η απογευματινή βόλτα, καθώς ο ήλιος πέφτει πίσω από τον Γράμμο. Για τους θαρραλέους, εύκολες οι βουτιές με δροσιά σε γλυκά νερά.

Ξεκινώντας από την Καστοριά, με μία έως μιάμιση ώρα οδήγησης μπορείς σε διαφορετικές ημέρες να δεις τις Πρέσπες, τη Φλώρινα, το Ξινό Νερό (με τη διάσημη ταβέρνα του Κοντοσώρου), το Αμύνταιο, το Νυμφαίο, τον Άγιο Αθανάσιο. Κάποια από τα προηγούμενα, καθότι στην ίδια κατεύθυνση μπορείς να τα δεις ανά δύο την ίδια μέρα. Χώρια ότι με τον καινούργιο δρόμο, τον Ε65, σε 4,5 ώρες φτάνεις από την Αθήνα στην Καστοριά!

Αυτό που έκανε στην παρέα μας εντύπωση ήταν τα πάρα πολλά κλειστά μαγαζιά στην Καστοριά. Ακόμα και στους πιο εμπορικούς δρόμους, οι οποίοι κατά σύμπτωση (;) λέγονται Μητροπόλεως και Ερμού όπως ακριβώς στην Αθήνα, τα μισά σχεδόν καταστήματα ήταν κλειστά. Επίσης παρατηρήσαμε ότι υπήρχε πλήρης απουσία των ηλικιών 20 έως 35 χρονών.

Το βράδυ έβλεπες παρέες λυκειόπαιδων, ή ανθρώπων άνω των 40, και συχνά άνω των 60 χρόνων. Έλειπαν όμως οι ντόπιοι από 20 έως 35 ετών. Ρωτώντας για το δυσεξήγητο αυτό φαινόμενο ορισμένους νέους ανθρώπους, πήραμε την εξής εύλογη εξήγηση: Μετά τις κυρώσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στη Ρωσία, ο κλάδος της γουνοποιίας που ήταν η βασική πλουτοπαραγωγική πηγή της Καστοριάς, σχεδόν μηδενίστηκε. Καθώς η πόλη είχε στηρίξει την οικονομία της σε βαθμό μονοκαλλιέργειας στη γούνα, ουσιαστικά πάγωσε η δραστηριότητα στην εστίαση, στην οικοδομή, στο λιανικό εμπόριο, παντού.

Η μόνη διέξοδος που είχαν και έχουν οι νέοι μετά το 2020 είναι να δουλέψουν σεζόν στα τουριστικά μέρη της χώρας μας. Ευτυχώς η σεζόν σε πολλά μέρη πλέον διαρκεί 6 μήνες, οπότε με σκληρή δουλειά εξασφαλίζουν ένα ικανοποιητικό εισόδημα. Τους υπόλοιπους 6 μήνες οι άνθρωποι που είναι σε παραγωγική ηλικία, απλώς ξεχειμωνιάζουν στην υπέροχη πόλη τους.

Μετά την Καστοριά μείναμε για λίγες μέρες σε μία άλλη παραλίμνια πόλη, τα Ιωάννινα. Η διαφορά στη διάθεση και στην ατμόσφαιρα μεταξύ των δύο πόλεων ήταν εντυπωσιακή. Απέναντι στην όχι και τόσο κρυφή απαισιοδοξία της Καστοριάς, υπήρχε η εμφανής αισιοδοξία της μητρόπολης της Ηπείρου.

ΥΓ: Τις πλέον σημαντικές πληροφορίες δεν τις παίρνεις από τις στατιστικές, αλλά μιλώντας με τους ανθρώπους του τουρισμού. Ρωτώντας στα Γιάννινα έναν εύστροφο σερβιτόρο, από ποιες χώρες είναι οι τουρίστες που βλέπουμε, μας απάντησε: Να σας πω ποιους λαούς σέρβιρα σήμερα: Ισραηλινούς, Ολλανδούς, Γερμανούς, Άγγλους και πολλούς Ιταλούς.

Tο τραγούδι του κάστορα στην Καστοριά, του συνθέτη Νίκου Πλατύραχου: