Δανάη Θεοδώρου: «Είναι απελευθερωτικό να κάνεις αυτό που θέλεις να κάνεις και μπορείς να το κάνεις»

Αν και μας χωρίζουν πολλά χρόνια, καθώς εκείνη είναι μόλις 24 ετών, η Δανάη Θεοδώρου μού κάνει την τιμή να είναι φίλη μου. Εκείνη δεν κερδίζει κάτι από αυτό, αλλά εγώ χαίρομαι τρομερά όποτε τη βλέπω· για πολλούς λόγους. Ο κυριότερος είναι ίσως ότι εκπέμπει μιαν αύρα που σε εντυπωσιάζει. Ή το ότι είναι τόσο γλυκιά και μάγκας μαζί. Ή η κίνησή της στον χώρο. Είναι πολλά — δεν ξέρω. Επιδίωξα να κάνουμε αυτή την κουβέντα, γιατί ήξερα πως θα έχει πολύ ενδιαφέρον, και δέχτηκε αμέσως. Την ευχαριστώ πολύ για την προθυμία και τον χρόνο της. Διαβάστε την:

Κ.: Πάμε να ξεκινήσουμε; Λοιπόν, Δανάη, πώς θα συστηνόσουν σε κάποιον που δεν σε ξέρει καθόλου; Ποια στοιχεία θεωρείς σημαντικότερα για την ταυτότητά σου;

ΔΑΝΑΗ: Με πετυχαίνεις σε φάση που δεν θα ήθελα να το απαντήσω αυτό γιατί νιώθω αρκετά μπερδεμένη μετά από μια πολύ κουραστική μέρα στη δουλειά. Ίσως πάλι αυτό κάνει την απάντησή μου πιο εύστοχη ή πιο έγκυρη, αφού σκέφτομαι πιο έντονα και δεν είμαι στον αυτόματο. Λοιπόν, η αλήθεια είναι ότι δεν συστήνομαι με κάποιον συγκεκριμένο τρόπο στον κόσμο, βασίζομαι στην αίσθηση που θα μου δημιουργήσουν και προβάλλω αυτό που αρμόζει στην εκάστοτε κατάσταση. Οι υπολογισμοί μου γι’ αυτόν που έχω μπροστά μου γίνονται αστραπιαία, ασυνείδητα, και μπορείς να το παρατηρήσεις από το πώς προσαρμόζομαι με διάφορους τρόπους προκειμένου να προκαλέσω κάποιου είδους σύνδεση. Άσχετα με το αν θεωρώ σημαντικό, συμβατό, χρήσιμο το άτομο που έχω απέναντι μου —ή ό,τι άλλο κάνει τους ανθρώπους να θέλουν να συνδεθούν—, καταλήγω να υιοθετώ τον τρόπο ομιλίας του, την κινησιολογία του, τις εκφράσεις του προσώπου του. Οπότε, νομίζω το σημαντικότερο στοιχείο της ταυτότητάς μου είναι αυτό, η ευκολία της σύνδεσης — με ό,τι συνεπάγεται κάτι τέτοιο. Θα μπορούσα να αραδιάσω διάφορα άλλα, καλά και κακά. Ωστόσο θέλω να παραμείνω στο συγκεκριμένο γιατί μού βγαίνει ειλικρινά.

Κ.: Μια χαρά. Από την άλλη, για ποια πράγματα δεν θα έκανες καθόλου λόγο αρχικά; Ποιο είναι το κεφάλαιο της ιστορίας σου, όπως λένε, που συνήθως δεν αφήνεις τους άλλους να διαβάσουν; Ή που τους αφήνεις να το ανακαλύψουν μόνοι τους, σιγά-σιγά;

ΔΑΝΑΗ: Χμ. Περνάνε διάφορα από το μυαλό μου όσο κάνεις αυτή την ερώτηση, και νομίζω θα την απαντήσω πολύ επιφανειακά. Οι άνθρωποι που συνηθίζουν να με «διαβάζουν» χωρίς να αποκαλύψω κάτι, είναι αυτοί που έχουν παρόμοια βιώματα με μένα, βιώματα από τα οποία αποκόμισαν παρόμοια χαρακτηριστικά. Η πρόσχαρη, λαμπρή εικόνα μου υποδεικνύει πως όλα είναι τέλεια. Ωστόσο, όσο περνάει παραπάνω χρόνο κάποιος μαζί μου, μπορεί να παρατηρήσει τα θαμπά σημεία μου. Αυτά εμφανίζονται σε ανύποπτους χρόνους και τόπους· υπήρξαν φορές που απλές χειρονομίες ή εκφράσεις του κόσμου πυροδότησαν αντιδράσεις μου που ούτε η ίδια κατανόησα σε τι ενδεχομένως να οφείλονταν.