Μόνοι μαζί στην Αθήνα: Το «IS IT ME IN THE CITY» μας έφερε πιο κοντά

Advertorial

Πόσους ανθρώπους συναντάς κάθε μέρα στην Αθήνα; Με πόσους συναντιέσαι πραγματικά; Ανάμεσα σε γεμάτα βαγόνια, βιαστικά βλέμματα και «πώς είσαι;» που μένουν χωρίς απάντηση, η μοναξιά βρίσκει χώρο ακόμη και μέσα στο πλήθος. Από αυτή την καθημερινή αντίφαση ξεκίνησε το «IS IT ME IN THE CITY»: από την ανάγκη να ξανασκεφτούμε ποιοι είμαστε μέσα στην πόλη και δίπλα στους άλλους.

Από τις 2 έως τις 4 Οκτωβρίου 2026, η ΕΥΤΟΠΙΑ, Κέντρο Συστημικής Ψυχοθεραπείας και Έρευνας, συνάντησε περίπου 280 επισκέπτες στο Κέντρο Τεχνών του Δήμου Αθηναίων, στο Πάρκο Ελευθερίας. Με ελεύθερη είσοδο και την υποστήριξη του Ο.Π.Α.Ν.Δ.Α., η διοργάνωση έφερε κοντά καλλιτέχνες, επαγγελματίες ψυχικής υγείας, ειδικούς των ανθρωπιστικών επιστημών και της κοινωνίας των πολιτών.

Πίσω από την πρωτοβουλία βρίσκεται η ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια Λουκία Αποστολίδη, ιδρύτρια της ΕΥΤΟΠΙΑΣ, που συμπυκνώνει τη σκέψη της σε μία φράση: «Η αυτογνωσία δεν ολοκληρώνεται μπροστά σε έναν καθρέφτη. Ολοκληρώνεται όταν κατανοούμε ποιοι είμαστε μέσα στην κοινότητα».

Για την ίδια, το σώμα και οι αισθήσεις μας χρειάζεται να ξαναθυμηθούν πώς είναι να υπάρχουμε μαζί, στο συλλογικό ασυνείδητο: την ανακούφιση του μοιράσματος, την υποστήριξη, την έμπνευση που γεννά η ανοιχτή επικοινωνία. Η συνάντηση αποκτά έτσι κάτι από την αίσθηση μιας πανανθρώπινης ανάγκης και διαχρονικής τελετουργίας, αυτή της Αυθεντικής Συνάντησης. Όπως το περιγράφει: «Εγώ κάνω ένα τελετουργικό απλό και διαχρονικό, μια μάζωξη για να δημιουργηθεί ένας κοινός τόπος συνύπαρξης, μοιράσματος, έκφρασης και προβληματισμού».

Την Παρασκευή, αυτή η σκέψη απέκτησε χρώμα και μορφή. Δώδεκα δημιουργοί δούλεψαν ζωντανά πάνω σε καθρέφτες, μετατρέποντας ένα καθημερινό αντικείμενο σε αφορμή διαλόγου. Ανάμεσά τους, ο Αντωνάκης Χριστοδούλου, η Παυλίνα Βουλγαράκη, η Κατερίνα Πολέμη, ο Γιώργος Τσεριώνης και ο Πάνος Φαμέλης. Τα έργα παρέμειναν στον χώρο ολόκληρο το τριήμερο: μια μικρή «ψυχική πολιτεία», όπου ο επισκέπτης συναντούσε την καλλιτεχνική ματιά μαζί με τη δική του αντανάκλαση.

Το Σάββατο, ο καθρέφτης έγινε συζήτηση. Η μοναξιά, ο αποκλεισμός, η κοινωνική σύνδεση και το αίσθημα του ανήκειν βρέθηκαν στο επίκεντρο μιας ανοιχτής ανταλλαγής γνώσης και εμπειρίας, με συμμετοχές από την ακαδημαϊκή κοινότητα, το HOME PROJECT, την ΑΝΑΣΑ και την ΚΛΙΜΑΚΑ. Την Κυριακή, περφόρμανς και βιωματικά εργαστήρια προσκάλεσαν το κοινό να δοκιμάσει τη σύνδεση στην πράξη.

Το ερώτημα που διέτρεχε τις δράσεις ήταν προσωπικό και ταυτόχρονα συλλογικό: πώς πλησιάζουμε τον άλλον; Πόσο χώρο αφήνουμε στη δική του εμπειρία; Τι αποτύπωμα αφήνουμε στην πολή και τους άλλους και αυτοί σε εμάς; Η παρουσία και η συμμετοχή έγιναν μικρές πράξεις διεκδίκησης μιας πόλης με περισσότερη επαφή.

Η συνέχεια της διοργάνωσης περνά στην αλληλεγγύη: τα έσοδα από τις πωλήσεις των έργων θα διατεθούν στο Κέντρο Υποδοχής και Αλληλεγγύης Δήμου Αθηναίων (Κ.Υ.Α.Δ.Α.), στηρίζοντας ανθρώπους που αντιμετωπίζουν τη φτώχεια, την έλλειψη τροφής και στέγης και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Για τρεις ημέρες, η Αθήνα κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και αναζήτησε κάτι περισσότερο από την εικόνα της: τον άνθρωπο δίπλα της. Ίσως από εκεί να αρχίζει η γειτονιά που ψάχνουμε.