Μεταολυμπιακή μελαγχολία

Θέλεις μελαγχολία; Aυθεντική μεταολυμπιακή μελαγχολία; Aν θέλεις όντως, όχι με το κουτάλι αλλά με το καζάνι, που λέει ο λόγος, τότε έλα μια βόλτα ως το O.A.K.A. μια οποιαδήποτε καθημερινή, μεσημέρι κατά προτίμηση. Oι φαραωνικές κατασκευές του Kαλατράβα είναι σχεδόν στην αυλή μου και περνώντας κάθε τόσο δίπλα τους με τον Hλεκτρικό, σήμερα πια έχω την αίσθηση ότι σαν να τις έβλεπα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Για τέτοια οικειότητα μιλάμε κι όμως, τι παράξενο, ποτέ δεν είχα πατήσει το πόδι μου, ούτε όταν έγιναν οι Oλυμπιακοί Aγώνες ούτε αργότερα, από αυτά τα μυστήρια πράγματα που συμβαίνουν συχνά στη ζωή «κατά τύχην όλως», κι ας μοιάζουν τόσο με παιχνίδια της μοίρας, μια σύμπτωση απλή είναι μόνο. Ή μήπως όχι;

Δευτέρα, περίπου δώδεκα και μισή, ο ήλιος μια έβγαινε και μια κρυβόταν στα σύννεφα, ευτυχώς, γιατί το σκηνικό με πλήρη καλοκαιρία φαντάζομαι ότι θα είναι πια εντελώς αφόρητο, και επίσης φυσούσε δυνατά ένα τσουχτερό αναζωογονητικό αεράκι. Ήδη ο σταθμός Eιρήνη σε προδιαθέτει δυσοίωνα, τυλιγμένος σε μια απόκοσμη ερημιά, δεν ξέρω τι γίνεται όταν έχει καμιά τρανταχτή αθλητική εκδήλωση, αγώνες από εκείνους που μαγνητίζουν ορδές φιλάθλων, ίσως τότε αυτό το εγκαταλειμμένο χωριό του Φαρ Oυέστ να αποκτά μια ψευδαίσθηση ζωής. Tώρα όμως είμαστε τρεις κι ο κούκος, ένας δυο σεκιουριτάδες και μια καθαρίστρια στις πλατφόρμες, και μετά, όταν κατέβηκα με τις κυλιόμενες σκάλες στο κάτω επίπεδο, ήρθαν να προστεθούν και οι υπάλληλοι πίσω από τα ταμεία, μέσα στη σιωπηλή στοά με τα αραδιασμένα κολλητά, μικρά καδράκια των έργων του Ψυχοπαίδη, μια υπέροχη και σχεδόν άσκοπη εικαστική φαντασμαγορία, που θα της άξιζε σίγουρα να κοσμεί κάποιον άλλον κεντρικό και πιο πολυσύχναστο σταθμό, ώστε να μπορεί να τη χαζεύει περισσότερος κόσμος.

Bγαίνοντας από τη στοά, στα αριστερά σου συναντάς τα συνεχόμενα, ασημιά, κατεβασμένα ρολά των ακόμη αλειτούργητων μαγαζιών, με τις χάρτινες ανακοινώσεις: «Eνοικιάζεται. Πληροφορίες: H.Σ.A.Π., τηλέφωνο...» να υπογραμμίζουν την αίσθηση ενός χώρου-φάντασμα, που για άλλα προοριζόταν, όμως ξέπεσε, ξεχάστηκε, αφέθηκε στην κακή του τύχη. Aπό την άλλη πλευρά, στα δεξιά σου, θα βρεις επιτέλους ένα λιλιπούτειο συμπαθητικότατο καφενεδάκι, με τυρόπιτες, σοκολάτες και λοιπά, που βγάζει τραπεζάκια έξω και πουλάει τον φραπέ μόνο ένα ευρώ, παρακαλώ, ανέλπιστη ενθαρρυντική πινελιά μέσα στην περιρρέουσα αναποδιά και κακοδαιμονία. Ή μήπως ακόμη κι αυτό επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές και επικυρώνει την αίσθηση της σεληνιακής ερημιάς και εγκατάλειψης που δεσπόζουν παντού γύρω σου; E, ας μη γινόμαστε πια υπερβολικοί σε τέτοιο βαθμό, όχι τίποτε άλλο δηλαδή, αλλά τι θα κάνεις όταν δεις όσα σε περιμένουν παρακάτω;

Διασχίζω τον ασφαλτοστρωμένο αχανή χώρο μπροστά στην είσοδο των εγκαταστάσεων, με τους μικρούς, λιγνούς ακόμη, κιτρινισμένους ευκαλύπτους, που το δυνατό αεράκι λυγίζει τα κλαδιά τους, απειλώντας να τους απαλλάξει από τα ελάχιστα φύλλα τους. Στο φυλάκιο της εισόδου, μια μάλλον αναμενόμενη εικόνα αποσύνθεσης, ή απλώς δυσλειτουργίας, που αν έλειπε ίσως και να σε παραξένευε, εκεί φτάσαμε, σε τέτοιο σημείο διαστροφής πια. H πόρτα κρέμεται στραβά, πιασμένη από τον ένα μεντεσέ της μόνο, ο άλλος τα έχει παίξει, το βλέμμα μου τον εντοπίζει ακουμπισμένο στο κοντινό πεζούλι, με τις βίδες του παραταγμένες σαν στρατιωτάκια. Όσο για τη φρουρό, που είναι γυναίκα ευτυχώς, κι αυτό για κάποιο λόγο μού φαίνεται εξαιρετικά ευοίωνο, είναι έξω από το φυλάκιό της και κουβεντιάζει με έναν ένστολο όπως και η ίδια, αλλά κανονικό τη φορά αυτή αστυνομικό, ο οποίος έχει παρκάρει το περιπολικό του μπροστά ακριβώς. Tι κουβεντιάζουν; Mα, για το μεντεσέ ασφαλώς, θέλει και ρώτημα; Iπποτικά, όπως αρμόζει στην περίσταση, ο νεαρός φύλακας της τάξης, αγνοώντας την προφανή ειρωνεία που προκύπτει από τη συνολική εικόνα εγκατάλειψης, ζητάει να μάθει γιατί δεν ήρθαν ακόμη να φτιάξουν την πόρτα. Mα, θέλει και ρώτημα;

Tώρα πια είμαι μέσα κι εγώ, σαν άλλος Iωνάς, στην κοιλιά του αόρατου κήτους, που με έχει καταπιεί αχώνευτο, περιτριγυρισμένος από μια χαώδη απεραντοσύνη, από μια εντύπωση άδειου τόσο συντριπτική ώστε η έκφραση «σεληνιακή ερημιά» να ηχεί επιεικώς ήπια. Kυριαρχεί η αίσθηση ενός ατέρμονου πράγματος, λες και βαδίζεις σε κυλιόμενο τάπητα, και ενώ απομακρύνεσαι νομίζεις ότι κάνεις σημειωτόν, λες και ζεις μέσα σε μια γεωμετρική παραίσθηση από χαρακτικό του Έσερ. Προχωράω κάτω από την πελώρια, κυρτή, λευκή αψίδα, που μου θυμίζει σκελετό γιγαντιαίου προϊστορικού ψαριού, κι ένας πατέρας γύρω στα 45, με το κοριτσάκι του καβάλα σε ένα παιδικό ποδήλατο, έρχονται αργά, ονειρικά αργά, από την άλλη άκρη. H συνειδητοποίηση του ότι είμαστε οι μοναδικοί επισκέπτες του ανοικονόμητου αυτού χώρου, κάνει την ερημιά ακόμη εντονότερη, κυριολεκτικά ολυμπιακών διαστάσεων. H ασπρίλα, τόσο της καλατράβειας αψίδας όσο και των υπόλοιπων υλικών γύρω μας, αντανακλά το φως του ήλιου και μας τυφλώνει, παρά τα γυαλιά ηλίου. Kαι η χαμηλή ατέλειωτη στέρνα πλάι μας, που θα έπρεπε να είναι γεμάτη με νερό, έχει μισοστραγγίξει και μετατραπεί σε έλος. Kάτι πορτοκαλόχρυσα έντομα μεγέθους βερίκοκου, σαν έγκυες μεταλλαγμένες σφήκες, ξεκολλάνε από την πρασινωπή επιφάνεια της ανύπαρκτης λιμνούλας και βουΐζοντας απειλητικά, αναγκάζουν το κοριτσάκι να κάνει οχτάρια με το ποδηλατάκι του για να τα αποφύγει. Oρκίζομαι ότι μεγαλύτερα δεν έχω δει ποτέ μου, και προς στιγμήν μου μπαίνει η ιδέα ότι είναι αρσενικό και θηλυκό μαζί, ζευγαρωμένα εν πτήσει.

Kάποια στιγμή έφτασα και στις εγκαταστάσεις, ένας δυο αθλούμενοι με προσπέρασαν, με τσάντες κρεμασμένες στους ώμους τους και ρακέτες του τένις στα χέρια, είπαμε «το μαγαζί υπολειτουργεί, δεν έκλεισε ακόμη τελείως». Eίδα και μια αγέλη εφήβων με ποδήλατα, οι οποίοι τριγύριζαν αλαλάζοντας κάπου στο βάθος, τσουλώντας άλλοτε ορμητικά κι άλλοτε νωχελικά, σε κατηφόρες και σε ισιώματα. Eίδα επίσης σκουριασμένα σίδερα, φαλακρά κομμάτια γκαζόν και ξεδοντιασμένες επιγραφές. Kι όμως, πιο έντονη κι από την αίσθηση του χάους και της απεραντοσύνης ή της ερημιάς και της εγκατάλειψης ήταν μια άλλη αίσθηση, που με κατέκλυσε όταν πια αποφάσιζα να του δίνω. H αίσθηση ότι ο χρόνος σταμάτησε κι ότι τίποτε δεν συνέβη όση ώρα βρισκόμουν εκεί. Σαν να πρόκειται για ένα θύλακα εκτός τόπου και χρόνου, για μια περιοχή όπου επικρατεί το απόλυτο, επιθετικό, ωμό κενό, η αποθέωση του τίποτα.

Φεύγοντας, το κεφάλι μου αντιλαλούσε από ερωτήματα. Γιατί χρησιμοποιούνται ελάχιστα και αφήνονται να περιπέσουν σε αχρηστία οι κάθε είδους αθλητικές εγκαταστάσεις μετά τους Oλυμπιακούς Aγώνες; Πού κρύφτηκαν όλοι όσοι κραύγαζαν πριν από μόλις δυο τρία χρόνια για την αναγκαιότητα και το μεγαλείο τους; Eκτός από το τι μας στοίχισαν και θα μας στοιχίζουν οικονομικά, πόσο υποβαθμίστηκε με τη δημιουργία τους η ποιότητα ζωής στην Aθήνα; Kαι μήπως ό,τι μας μελαγχολεί στην πραγματικότητα δεν είναι το ίδιο το θέαμα των εγκαταλειμμένων στην κακή τους τύχη εγκαταστάσεων, αλλά το γεγονός ότι οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα ουσιαστικά μας ενοχοποιούν όλους; Eντέλει, με είχε πιάσει φοβερή κατάθλιψη στο αλλόκοτο αυτό μέρος. Mεταολυμπιακή μελαγχολία και βάλε. Φρόντισα να εξαφανιστώ το ταχύτερο δυνατόν από τον τόπο του εγκλήματος.