Σε βλέπω εγκαταλειμμένη

Σε βλέπω κάθε μέρα, καημένη Αθήνα. Ομορφάσχημη, φτωχοπλούσια, τουριστικά στραμμένη, αλλά εσωτερικά διαλυμένη. Γκρεμίζεσαι για να ξαναχτιστείς ως λουξ χοτέλ. Τίποτα δεν μένει όρθιο. Τα σπλάχνα σου, το παρελθόν σου, τα αποτυπώματα των παλιών κατοίκων σου βγήκαν στον δρόμο: στρώματα, ξεχαρβαλωμένα σαλόνια, απλίκες 70s, βιβλιοθηκούλες φοιτητικές αιώνιων φοιτητών που διαγράφτηκαν λόγω έλλειψης αριστείας… όλα. Σε λίγο τίποτα δεν θα μαρτυράει ότι περάσαμε από δω, τίποτα δεν θα μας θυμίζει. Κι εμείς, οι κάτοικοι, ανεπιθύμητοι πια, θα αρχίσουμε από την αρχή να ζούμε, σαστισμένοι και στριμωγμένοι, σε μια πόλη που ’χει πάθει Αλτσχάιμερ.