Από την Αχαρνών και τις παλιές στοές μέχρι τα τρόλεϊ, τον Ελαιώνα και τους νυχτερινούς περιπάτους, μια πόλη γεμάτη κρυμμένες ομορφιές και καθημερινές ανακαλύψεις: Η Αθήνα του Τάσου Χαλκιόπουλου
1. Η πλατιά οδός Αχαρνών
Ίσως τα πιο ενδιαφέροντα στόρι της πόλης να ξεπηδούν από το πλούσιο μιξ της. Ουσιαστικά ο πιο πολυπολιτισμικός δρόμος της χώρας, με κουλτούρες, γεύσεις, μίνι μάρκετ με απίθανα προϊόντα και συσκευασίες, ντυσίματα, μουσικές και τα παιδιά τους, που μεγαλώνουν μαζί και φτιάχνουν νέες συνθέσεις, πλούσιες, ανεκτικές, χωρίς την άγνοια και τις υστερίες του παρελθόντος.
2. Το πόσο πάνε στο κλίμα μας και το γλεντάνε τα πλούσια σε ανθοφορία δέντρα
Τζακαράντες, κουτσουπιές, μποχίνιες, ακακίες, γαζίες, καλλιστήμονες. Ροζ, μοβ, φούξια, ροζ μπονμπόν, σύννεφα σκέτης ομορφιάς στον γαλανό ουρανό του Μάη. Ας φυτεύονται αυτά, πηγές χαράς και πετυχημένο μακιγιάζ στη σερί σκληράδα των πολυκατοικιών.
3. Τα χωσίματα στις παλιές στοές
Ιδίως στις υπόγειες, που κάτι θα ’χουν κρυμμένο απ’ τις άλλοτε δόξες του 60s κέντρου. Η παρακμή της Ομόνοιας σωτήρια στο να διατηρηθούν τέτοια ψήγματα 50-60 χρόνων. Μελαγχολία, συγκίνηση και σύγκριση με ό,τι πρόλαβες ως παιδί, ένα τσικ πριν κλάψεις σαν τον παππού που ανοίγει το παλιό κουτί στην «Αμελί».
4. Οι παλιές πινακίδες
Όσες ελάχιστες έχουν απομείνει, που φεύγουν απ’ το σκηνικό της ζωής μας: αυτή που από πάντα είχαμε συνηθίσει κατηφορίζοντας την Ιπποκράτους από αριστερά, αυτή που χάζευες περιμένοντας στο φανάρι στη Σταδίου. Μικρά μαθήματα μιας τυπογραφίας και επικοινωνίας άμεσης, που δήλωνε, χωρίς φάνσι ονόματα, την πραμάτεια: υποδήματα, νεωτερισμοί, αμορτισέρ, όλα κεφαλαία.
5. Η κούρμπα της Πραξιτέλους (& Λέκκα) Από το Σύνταγμα στην κάτω πόλη της Βαρβακείου, μια βολική, ήσυχη κατεβασιά, εναλλακτική της φασαριόζας Σταδίου. Η καλή αρχιτεκτονική (μοναδικά δείγματα μοντερνισμού του ’30), τα σχετικά χαμηλότερα κτίρια, τα ενδιαφέροντα νέα μαγαζάκια με τις βιτρίνες, ένα χάζι που κυλά και δεν κατάλαβες πόσο γρήγορα έφτασες κάτω.
6. Το βραδινό shortcut πέρασμα από το Στάδιο στο Σύνταγμα στον δρόμο πίσω απ’ το Ζάππειο Φώτα χαμηλά, καλυμμένα από τις φυλλωσιές, ήχοι πουλιών απ’ τον Εθνικό Κήπο και το δίλημμα «να περπατήσω στην άσφαλτο ή στο χωμάτινο πεζοδρόμιο», ιδίως νύχτες βροχερές.
7. Η θέα της Ακρόπολης απ’ τον Ελαιώνα
Παρατημένα κλαρκ, σκουριασμένα κοντέινερ, ξεχαρβαλωμένες μάντρες, πεταμένοι καναπέδες και μπάζα, κι όλα να τα κάνει ακριβά η θέα του βράχου στο βάθος.
8. Το παζάρι της Κυριακής στον Ελαιώνα Χιλιάδες αντικείμενα σε σεντόνια, κάτω ή στους στεγασμένους με ελενίτ πάγκους. Το ίδιο ερώτημα πριν φτάσεις: ποιο αντικείμενο θα φέρει η μοίρα σήμερα στα χέρια μου; Ένα μπρούτζινο κουτάκι του προηγούμενου αιώνα με τ’ αρχικά ενός ζευγαριού, μια πλουμιστή φοντανιέρα με γιαπωνέζικα σχέδια μιας ντάμας της Κυψέλης, πιατικά του περίφημου εργοστασίου του Κεραμεικού, ή παλιές φωτογραφίες μιας Ελλάδας που απολάμβανε την απλή ζωή.
9. Το μεγάλο πίσω παράθυρο στα τρόλεϊ Εκεί, στον χώρο που στέκονται όρθιοι, μπορείς ν’ ανοίξεις διάπλατα το παράθυρο και ρομαντικός κι ανέμελος να χαζέψεις την πόλη, ιδίως βράδυ καθημερινής, με λίγους γύρω σου, πιθανώς βαρεμένους, οι οποίοι όμως κουβαλούν το ίδιο συναίσθημα, που στο τέλος της μέρας μαζεύτηκε και βρίσκει ανακούφιση στον ήχο των καλωδίων. Κι οι ταμπέλες «ΑΡΓΑ».
10. Οι νυχτερινοί περίπατοι κάτω απ’ την Αθηνάς Ενώ η πάνω πόλη αλλαγμένη έχει πάρει φωτιά απ’ τα τουριστικά τους, η κάτω διατηρεί τη νυχτερινή ερημιά του κέντρου που είχαμε μάθει, ενός κόσμου καταστηματαρχών που ζούσε μέχρι τις 3-4 και μετά μαζευόταν στα προάστια. Το προνόμιο να περπατάς μόνος στους ακόμη ζεματισμένους δρόμους, σκηνικό σκέψεων, αναπόλησης, οικειότητας – το «στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς» που έχεις πια αποδεχθεί. Και θα ξανάρθεις.
17°
