Η Σώτη Τριανταφύλλου και η νυχτερινή παραλιακή της Αθήνας

Μέχρι τη Γλυφάδα, ο δρόμος κοιτάζει προς τα νότια, ύστερα προς τα νοτιοδυτικά· ο ήλιος δύει πίσω από το Αιγάλεω, πάνω από την Καστέλλα. Μετά τη στροφή προς Βουλιαγμένη, η γωνία αλλάζει: ο ήλιος πέφτει στον Σαρωνικό, ανάμεσα στα νησιά. Οδηγώντας μέχρι τον Ναό του Ποσειδώνα, φτάνω στο σημείο όπου δύει στο Αιγαίο πέλαγος.

Στη διάρκεια της μέρας η παραλιακή λεωφόρος δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον: η πόλη επεκτείνεται μέχρι τη θάλασσα· ρηχή, υπόκωφη, τιποτένια· σέρνει τον εαυτό της. Αλλά, όταν προχωρήσει η νύχτα, όταν η κίνηση αραιώσει, μπορώ να πατήσω γκάζι και ν’ αφήσω να ξεχυθούν από το Spotify θεσπέσιοι ήχοι. Συμπυκνωμένες στιγμές ταπεινής ευτυχίας: οδηγώ χωρίς να πηγαίνω πουθενά· ακούω ροκ εντ ρολ σε εκκωφαντική ένταση· στα δεξιά μου λαμπυρίζει η θάλασσα· ο βρυχηθμός των κινητήρων καταπνίγει τον παφλασμό των κυμάτων —έζησα μια υπέροχη ζωή δίπλα στη θάλασσα, μέσα στη μουσική και πάνω σε ρόδες.

Καμιά φορά, στις δύο το πρωί, βγαίνουν στον δρόμο φτιαγμένα αυτοκίνητα. Όλο και σπανιότερα: όσοι επιζήσαμε από την ταχύτητα μάθαμε να οδηγούμε με σύνεση. Και παρ’ όλ’ αυτά, στη μεγαλούπολη, η σύνεση εξαντλείται στο όριο της μέρας· αργότερα, αρχίζει η νυχτερινή απερισκεψία: συναντήσεις που θα ξεχαστούν, υποσχέσεις που θα αθετηθούν, λάθη που θα διορθωθούν ή που θα στοιχειώσουν τα νυκτόβια πλάσματα.

→ Η Σώτη Τριανταφύλλου είναι συγγραφέας. Το τελευταίο της βιβλίο, «Φασισμός. Η ιστορία μιας ιδεολογίας», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

© Τάσος Ανέστης