Ο Κωνσταντίνος Πίττας και οι Κυριακές της παλιάς Αθήνας

Βύρωνας, 1985

Τα σκεπάσματα βγήκαν στον ήλιο, οι άνθρωποι βγάζουν το κρεβάτι τους στo παράθυρο. Δυο μαξιλάρια – δυο ζωές μοιρασμένες, με αγάπη, ή και χωρίς αυτήν. Σκηνές από έναν γάμο, όλα στο φως, δεν σου κρύβουν τίποτα –δεν έχεις παράπονο–, αρκεί να τα προσέξεις, να τους δώσεις σημασία και να φανταστείς και όσα δεν φαίνονται.

Ήταν Κυριακή πρωί στον Βύρωνα και από τα πολλά ανοιχτά παράθυρα άκουγες ραδιόφωνα. Δεν υπήρχαν πολλοί σταθμοί – ή λαϊκά τραγούδια ή τη Μητρόπολη θα άκουγες. Πολύ δυνατά έπαιζαν όλα, μικρή φασαρία της γειτονιάς. Στον δρόμο ακούγεται πίσω μου μια πόρτα αυτοκινήτου που κλείνει, κάποιος βάζει μπροστά και φεύγει. Γαβγίσματα σκύλων από μακριά, από την άλλη γειτονιά. Νευριασμένη φωνή μιας γυναίκας, λίγο μακρινή κι αυτή, σ’ ένα παιδί, σ’ ένα σπίτι.

→ Ο Κωνσταντίνος Πίττας είναι φωτογράφος.