Athens Voice 1000: Φίλοι, συνεργάτες και γνωστοί Αθηναίοι γράφουν λόγους που αγαπάμε την Αθήνα.
Λεπτομέρειες από την Αθήνα που αγαπάμε
Γιατί πάμε Μέγαρο, όπως δευτερολόγησε και η μεγάλη Ρίτα Σακελλαρίου
Αγαπάμε το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών γιατί είναι ένα αληθινό τοπόσημο της πόλης: χώρος με σοβαρό, στιβαρό πολιτιστικό χαρακτήρα, μεγάλες αίθουσες –από τη «Χρήστος Λαμπράκης» έως την «Αλεξάνδρα Τριάντη»–, που έχουν σχεδιαστεί με έμφαση στην άριστη ακουστική, τη θέαση και την άνεση. Τα μεγάλα φουαγιέ εμπνέουν ηρεμία και συζήτηση, ενώ κάπου εκεί, διακριτικά, το M Café λειτουργεί σαν ένα μικρό, ασφαλές σημείο συνάντησης, για καφέ, ένα ποτήρι κρασί και μια ανάσα πριν ή μετά την παράσταση. Και, βέβαια, το αγαπάμε γιατί εκεί φιλοξενούνται τα φόρα που διοργανώνει με επιτυχία η ATHENS VOICE. Το νιώθουμε λίγο σπίτι μας. Γ.Ν.
Για τον Παναθηναϊκό
Σόρι κιόλας.
To καρέ της τυρόπιτας
Tέσσερις δοξασμένες –ανά τις δεκαετίες–, σταθερές αξίες, με απαράμιλλη σχέση ποιότητας-τιμής:
Άριστον: Tόσο καλή, που τρώγεται το ίδιο ευχάριστα και κρύα (Bουλής 10, Σύνταγμα).
Mαμ: H πιο... ρόμβος. Mε funky «κρακελέ» σφολιάτα (Πεσμαζόγλου και Σταδίου, κέντρο). Γ.K.
Το μικρό μας μυστήριο, υπόγειο υδραγωγείο
Την Αθήνα την αγαπάς για όσα σου κρύβει. Γιατί τελικά η «Μυστική Αθήνα και Αττική» του Γιάννη Γιαννόπουλου, ή αλλιώς το βιβλίο που σημάδεψε τα 90s της πόλης, δεν είναι δα και τόσο αστικός μύθος. Όσο λιάζεσαι με μπίρες στο καφενείο της Δεξαμενής ή βλέπεις ταινία στο ομώνυμο θερινό με τις γαζίες και τα γιασεμιά, πού να πάει ο νους σου πως με τα πόδια σου αγγίζεις ένα Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO, τη στέγη του Αδριάνειου Υδραγωγείου, ενός μοναδικού έργου ρωμαϊκής μηχανικής, που λειτουργεί δίχως σταματημό από τον 2ο αιώνα μ.Χ. Ένα κουκλίστικο υδραγωγείο που, με τις θολωτές του καμάρες πάνω στο νερό, δεν έχει τίποτα να ζηλέψει σε μυστήριο και υπόγεια γοητεία από το αντίστοιχο του Ιουστινιανού στην Πόλη. Θέλεις να το δεις; Να ’σαι εκεί, ανήμερα των Θεοφανείων, την ώρα που αγιάζονται τα ύδατα της πρωτεύουσας. Ε.Ψ.
Χανόμαστε, αλλά ξαναβρισκόμαστε όλοι στα ετήσια ραντεβού
Athens Photo Festival
Νύχτες Πρεμιέρας
Athens Open Air Film Festival
Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου
Art Athina
Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου
Athens Digital Arts Festival
Athens Photo World
Onassis Dance Days
Release Athens Festival
Plisskën Festival
Γ.Ν.
Για το ιστορικό σινέ Studio
Εκεί πρωτοείδαμε το «Salo» του Παζολίνι μόλις είχε επιτραπεί η προβολή του. Εκεί βλέπουμε αφιερώματα στον Παρατζάνοφ και ιρανικές ταινίες. Το Studio New Star Art Cinema, στα Πατήσια, λειτουργεί από το 1967 ως καταφύγιο arthouse και πολιτικού σινεμά, με αφιερώματα, συζητήσεις και ανεξάρτητες ταινίες· μια cult αίθουσα, όπου μέχρι και τα καθίσματα κουβαλούν ονόματα σκηνοθετών. Γ.Ν.
Εκεί που η τέχνη συναγωνίζεται την πίστη
Μια μέρα, αφού πιεις τον καφέ σου στο Φίλιον της Σκουφά, θα μπεις στον Άγιο Διονύσιο. Είναι εντυπωσιακός. Τις αγιογραφίες του τις έχει φιλοτεχνήσει ο μεγάλος Σπύρος Βασιλείου και ο πολυέλαιος είναι ο μοναδικός ξυλόγλυπτος στην Ελλάδα. Άναψε κι ένα κερί. Α.Μπ.
Το κομμωτήριο-γκαλερί
Όταν βλέπεις για πρώτη φορά το Montreal (Δεριγνύ 33) δεν καταλαβαίνεις τι ακριβώς είναι. Μπαρ; Αρχιτεκτονικό γραφείο; Γκαλερί; Βασικά είναι κομμωτήριο. Αλλά και γκαλερί! Με άλλα λόγια εδώ μπορείς να κάνεις το κούρεμα των ονείρων σου και να αγοράσεις τον πίνακα που σου γυάλισε όσο σε έλουζαν. Καινούργιο μαλλί και έργο τέχνης, δύο σε ένα. Κ.Βν.
Το σταθερό και οικείο ξυπνητήρι της πόλης
«Παλιά πλυντήρια, παλιές κουζίνες, παλιές μπανιάρες, παλιά σώματα, ό,τι έχετε για πέταμα μαζεύω…» Η φωνή του παλιατζή ανεβαίνει από τον δρόμο μέχρι το μπαλκόνι σου και ζητά να του δώσεις ό,τι άχρηστο σου περισσεύει. Δεν χρειάζεσαι καφέ για να καταλάβεις ότι ξημέρωσε. Κ.Κ.
Οι γλάροι κάνουν τα αυγά τους στις ταράτσες του Φαλήρου
Γίνεται κάθε άνοιξη. Κι άμα τύχει να δεχτούν επίθεση από καρακάξες, πιάνεις μια καλή θέση στο μπαλκόνι και βλέπεις αερομαχίες επιπέδου National Geographic. Ε.Λ.
Για την πλατεία Μεσολογγίου στο Παγκράτι
Μια πλατεία κοντά στο κέντρο, αλλά με την τρυφερότητα της γειτονιάς που αποκτά μια νέα ζωντάνια και αλλάζει χαρακτήρα καθώς κυλούν οι ώρες της μέρας. Μαγαζιά, ζωή, κίνηση και χαρακτήρες που τους περιέγραψε και στο βιβλίο του «Πλατεία Μεσολογγίου» ο Βαγγέλης Προβιάς. Ε.Ν.
Μαμά, θέλω να γίνω ντράμερ
Το DRUMstore στη Λένορμαν. Το ιδανικό σετ τυμπάνων δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Και τα παιδιά στο DRUMstore το ξέρουν αυτό. Εκεί θα κοιτάξεις και θα κάνεις δικό σου ένα νέο πιατίνι, ένα καλύτερο πετάλι, κάθε λογής μπαγκέτες. Καθώς φυσικά και την κουδούνα που ονειρεύτηκες από την πρώτη στιγμή που πήρες τα drums στα σοβαρά. Μ.Κ.
Η καλύτερη σπανακοτυρόπιτα στα νότια
Στην Καλλιθέα, δυο αδέρφια με το αποκαλυπτικό επίθετο Φουρνάρη ανοίγουν φύλλο βέργας, παραδοσιακό, και φτιάχνουν την καλύτερη σπανακοτυρόπιτα. Στο Αλεύρων Έργα, Δημοσθένους 45, 2114081501. Μ.Ζ.
Για τη ζωή κάτω από τα φώτα της Νομικής
Για τα πάρτι της Νομικής που γίνονται οι ταραξίες της Ακαδημίας. Για εκείνα τα Σάββατα που θυμάσαι την ανέμελη φοιτητική σου ζωή. Τότε που η έγνοια σου ήταν τι ώρα θα πιεις καφέ και αν θα μπορέσεις να πας στο μάθημα σερί από ξενύχτι. Για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής Αθηνών που βάζουν φόρμες, φαρδιά τζιν και γυαλιά ηλίου, χορεύοντας ραπ, τραπ και ξεχασμένη ποπ αργά το βράδυ, δίνοντας ζωή στο κέντρο. Ε.Β.
Color Skates για να ρολάρεις με στιλ
Σε μια μεγάλη πόλη, το Color, πρωτοτσούλησε το 2008, στο μπουμ της οικονομικής κρίσης. Το διαβόητο underground skate shop στην Πρωτογένους απέδειξε ότι, αν θέλεις, θα βρεις τρόπους κι έγινε σποτ όπου θα βρεις ό,τι ψάχνεις για skateboarding. Ανήκει σε και λειτουργεί αποκλειστικά από skateboarders. Και στήνει πάρτι και ωραία events. Απέκτησε «αδερφάκι» και στην Κηφισιά. Δ.Α.
Tα συνεργεία αυτοκινήτων στον Λόφο Σκουζέ και στον Kολωνό
Με τις φωτογραφίες των ομάδων, τα γυμνά κορίτσια στα ημερολόγια των εταιρειών ελαστικών και τις άπειρες άδειες μπίρες. Kατευθείαν από τις σελίδες του Γιώργου Iωάννου. Δ.Φ.
Το καλύτερο ανοιχτό μέρος για να παίξεις σκάκι με παππού
Πάρκο Φιξ/Kλωναρίδου, Πατησίων και Kαφταντζόγλου, Άνω Πατήσια.
Η Ομορφοκκλησιά στη Λεωφόρο Βεΐκου, στο Γαλάτσι
Χτισμένη με τα υλικά πρωτοχριστιανικού ναού και μέλη αρχαιοελληνικού κτιρίου, που κείτεται δίπλα λεηλατημένο, εκεί όπου υπήρχε και το αρχαίο νεκροταφείο του Δήμου Βατής. Η τεχνοτροπία της αγιογραφίας του Παντοκράτορα εγείρει ερωτηματικά για μια πιθανή άφιξη του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου στην Ομορφοκκλησιά κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της μετανάστευσής του από την Κρήτη στη Βενετία –και ακολούθως στην Ισπανία– το καλοκαίρι του 1566. Γ.Ν.
Για τα ιπτάμενα χαλιά από την Ταυρίδα
Ο Χαμίντ περιπλανήθηκε για πολλά χρόνια μέχρι να καταλήξει στην Αθήνα. Αλλά η τέχνη του χαλιού τον ακολουθεί από μικρό παιδί και, γνωρίζοντας όλα τα μυστικά, διατηρεί πλέον τη δική του γκαλερί. Στην οδό Δενιζλή 6, στη Νέα Ιωνία, θα βρεις αυθεντικά χειροποίητα χαλιά αλλά και συλλεκτικά από κάθε μεριά του Ιράν, κυρίως όμως από το Ταμπρίζ, την πόλη καταγωγής του Χαμίντ, που είναι φημισμένη για την παράδοσή της στο χαλί. Μπορεί όμως και να επιδιορθώσει τα χαλασμένα με μεγάλη μαεστρία αλλά και να τα καθαρίσει, όπως μόνο οι Ιρανοί ξέρουν. Μ.Κ.
Για την εκκλησία του Λουμπαρδιάρη
Στη διασταύρωση των οδών Διονυσίου Αρεοπαγίτου και Αποστόλου Παύλου, ένας μεταβυζαντινός ναός του 16ου-17ου αι., αφιερωμένος στον Άγιο Δημήτριο. Το όνομα Λουμπαρδιάρης προέρχεται από θαύμα το 1658, όταν σώθηκε από κανονιοβολισμό Τούρκου αγά με λουμπάρδα (πυροβόλο). Ο ναός αναστηλώθηκε από τον Δημήτρη Πικιώνη το 1955 και είναι δημοφιλές σημείο για γάμους και φωτογραφίες, με τοιχογραφίες του 18ου αι. Ανοιχτός καθημερινά πρωινές ώρες. Ακόμα κι αν είσαι αγνωστικιστής, ησυχάζεις μέσα στην αγκαλιά του τρυφερού Λουμπαρδιάρη. Ε.Μ.
Γιατί ο Δήμος Παπάγου είναι ένας άλλος πλανήτης
Παράλληλο Πράσινο Σύμπαν, Δήμος Παπάγου, γνωστός και ως Kηπούπολη. Bορειοανατολικά της μπετονένιας Aθήνας. Tο πράσινο «μακροημερεύει» σε 18 πάρκα και άλση. Aγαπημένα: Aγίας Σκέπης, Δωδεκανήσου (γνωστό και ως «Πράσινη Γραμμή» επειδή είναι μακρόστενο), Hπείρου και, κορυφαίο όλων, το Mεγάλο Πάρκο του Aλέξανδρου Παπάγου. Στα 70 του στρέμματα ο επισκέπτης βολτάρει ανάμεσα στο δημοτικό κηποθέατρο, τα γήπεδα άθλησης, τη μεγάλη παιδική χαρά – και στο τέλος απολαμβάνει μια EΨA στο αναψυκτήριο. Δ.Τ.
Για την οριένταλ καρδιά της Αθήνας
Go East. Oριενταλισμός στο κόκκινο. Συλλογή Iσλαμικής Tέχνης κοντά στο αρχαίο νεκροταφείο του Kεραμεικού. Tο ορειχάλκινο κιβωτίδιο με την υπογραφή του Iσμαήλ Ιμπν αλ-Oυάρντ αλ-Mάουσιλι και τη χρονολογία 1220 θολώνει το βλέμμα σου βυθίζοντάς σε στη φαντασία. Mουσείο Iσλαμικής Tέχνης, Aγ. Aσωμάτων 22 & Διπύλου 12. Γ.Δ.
Γιατί κάνουμε σερφ χειμωνιάτικα
«Kόκκινα» Aναβύσσου. Πάρε τον σκύλο σου και τη σανίδα σου και όρμα στα κύματα. Λεωφόρος Kαραμανλή.
Γιατί η ζωή υπάρχει αλλιώς στο Α΄ Νεκροταφείο
Από το 1837, το Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών φυλάσσει την ιστορία της πόλης, όχι σε αρχεία αλλά στο χώμα του. Η «Κοιμωμένη» του Γιαννούλη Χαλεπά, οι προτομές, τα επιτύμβια συνθέτουν μια σιωπηλή κοινωνία που νιώθεις ότι δεν παύει να σε παρατηρεί. Η είσοδος επιβάλλει τάξη αλλά μέσα η φύση χαλαρώνει τους κανόνες, με τα δέντρα να ψιθυρίζουν ιστορίες, μ’ έναν τόνο που δεν αποκλείεται να είναι η αιωνιότητα που σε ειρωνεύεται. Γ.Ν.
Για τους αριστερούς της Αθήνας
Ο Αριστερόχειρας, το κατάστημα με «τα πάντα για τους αριστερόχειρες» βρίσκεται στην Εμμανουήλ Μπενάκη 25 (2103845840) και έχει όντως τα πάντα: Από κούπα του καφέ για αριστερόχειρες μέχρι νυχοκόπτη για αριστερόχειρες. Άσε που εκδικείσαι και τη δασκάλα σου στο δημοτικό, που σε υποχρέωνε να γράφεις με το δεξί. B.T.
Γιατί έχουμε μια Στέγη πάνω απ’ το κεφάλι μας
Η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση έφερε στην Αθήνα διεθνή ονόματα από Νέα Υόρκη και απ’ όλο τον κόσμο, και απλώθηκε σε παραστατικές τέχνες, ψηφιακό πολιτισμό και αστικά beats. Ο φωτεινός κύβος στη Συγγρού έγινε τοπόσημο και γύρω του συγκεντρώνεται μια γενιά που βλέπει, ακούει και χορεύει. Και όλα αυτά μαζί. Γ.Ν.
Γιατί υπάρχει το Ίδρυμα Β & Ε Γουλανδρή
Μια από τις σημαντικότερες συλλογές τέχνης βρίσκεται στην Αθήνα: Μονέ, Βαν Γκογκ, Πικάσο και άλλοι σπουδαίοι δημιουργοί, δίπλα σε έργα της ελληνικής καλλιτεχνικής παραγωγής. Μέσα από τη μόνιμη συλλογή και τις περιοδικές εκθέσεις, μπορείς να σταθείς μπροστά σε εμβληματικά έργα μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης, οποιαδήποτε μέρα, χωρίς να χρειαστεί να ταξιδέψεις εκτός συνόρων. Ε.Ν.
H Γεννάδειος Βιβλιοθήκη στην οδό Σουηδίας
Έχει οργάνωση αμερικάνικης πανεπιστημιακής βιβλιοθήκης (καθότι τελεί υπό την αιγίδα της Aμερικανικής Αρχαιολογικής Σχολής) και ευγενικά μεγαλοπρεπή allure, στη σωστή κλίμακα της αθηναϊκής νεοκλασικής παράδοσης. Όλα τα τραπέζια του αναγνωστηρίου έχουν πρίζες για τα λάπτοπ των επισκεπτών και οι βιβλιοθηκάριοι παραδίδουν τα βιβλία στο τραπέζι όπου κάθεται ο επισκέπτης. Eίναι ίσως η βιβλιοθήκη με το πιο διεθνές κοινό επισκεπτών. Έχει τέλειο κλιματισμό χειμώνα-καλοκαίρι. Oι διαθέσιμοι τίτλοι είναι καταχωρισμένοι σε ιστοσελίδα, στην οποία μπορεί να κάνει κανείς την αναζήτησή του πριν φτάσει στη βιβλιοθήκη (εξυπακούεται ότι διατίθεται και άνετο computer desk για επιτόπια αναζήτηση).Eίναι ανοιχτή από Δευτέρα έως και Σάββατο, ενώ τις Πέμπτες μένει ανοιχτή μέχρι και τις 8 το βράδυ. Kι όλα αυτά σε μια «ειδυλλιακή» θέση, δυο βήματα από την καρδιά του Kολωνακίου. Γ.K.
Στα ψηλά βρίσκεις καθαρό αέρα
Πετρούπολη, Aγία Bαρβάρα του Aιγάλεω, κι ας μην έχουνε το όνομα (μόνο τη χάρη).
Για μπίρες στο παρκάκι της Καρύλλου
Γιατί η μπίρα από το περίπτερο στην πλατεία της Νέας Σμύρνης θα έχει πάντα την ίδια ημι-περήφανη γεύση, καθώς συνειδητοποιείς πως όσα καινούργια μαγαζιά κι ν’ ανοίξουν, όσο και ν’ αλλάξει η γειτονιά, ο καλαμποκάς εξακολουθεί να στήνει τον εξοπλισμό του απέναντι από το παρκάκι της Καρύλλου, στο μοναδικό σημείο που έμεινε αναλλοίωτο στον χρόνο από τα 90s μέχρι σήμερα. Α.Π.
Το «κουτί ρεύματος» στην Αρεοπαγίτου
Ακριβώς απέναντι από την Ακρόπολη, επί της Αρεοπαγίτου, μολονότι υπάρχουν πεζούλια για ν’ αράξεις, βρίσκεις κι ένα πράσινο μεταλλικό κουτί, στο οποίο μπορείς να ακουμπήσεις την πλάτη σου και να απολαύσεις μια από τις πιο όμορφες εικόνες του κόσμου: τον Παρθενώνα. Κάποτε εκεί δίπλα υπήρχε κι ένα περίπτερο. Τώρα ίσως είναι η πιο γοητευτική καβάτζα του κόσμου. Λ.Β.
Κλειστοί δρόμοι λόγω πάρτι
Για τα πάρτι της Στέγης, που ξεκινάν από νωρίς το απόγευμα, με τον κόσμο να κλείνει τη μια πλευρά της Συγγρού, αλλά χαλάλι. Έχει ποτά, lives, κόσμο που χορεύει, dj-sets, ηλεκτρονική μουσική, ραπ καλλιτέχνες. Όλο το τετράγωνο φωτίζεται από τους προβολείς της Στέγης και σε προσκαλεί στο πιο αθηναϊκό street party. Σημείωση: είσοδος ελεύθερη. Ε.Β.
Πρωί πρωί για την καλύτερη τυρόπιτα ταψιού στα Κάτω Πατήσια
Ο Κώστας είναι εκεί από τις 6 το πρωί και θα σε υποδεχτεί με το πιο γλυκό χαμόγελο. Ο φούρνος Σκρέκης στην οδό Παρασκευοπούλου είναι για πολλούς Πατησιώτες η πρώτη τους καλημέρα, για τον καφέ και το πρωινό πριν από την ανηφόρα για τον ηλεκτρικό. Και, ναι, αυτή η τυρόπιτα ταψιού θα σε κάνει να ξυπνάς νωρίς και τα Σαββατοκύριακα για να την προλάβεις.
Για την αρχαιότερη εν λειτουργία δημόσια τουαλέτα
Κατασκευάστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στη Βαρβάκειο και υπάρχει και σήμερα – βρίσκεται απέναντι από την αγορά και είναι 24ωρης λειτουργίας. Πάντως, ο Δήμος Αθηναίων το 1950 διέθετε 70 δημόσια ουρητήρια, περισσότερα απ’ ό,τι σήμερα. Τ.Σ.
Για την cafe society του Μεταξουργείου
Περνώντας από τους πεζόδρομους, τα γκράφιτι και την Πλατεία Αυδή, μεταφέρεσαι σε μία από τις πλέον γουστόζικες γειτονιές του κέντρου. Εναλλακτικά καφενεία με τον αντίστοιχο κόσμο, όπου μεταξύ άλλων ανακαλύπτεις μεζέδες που θα γίνουν το νέο σου μεγάλο κόλλημα. Ο Sabir, ο Λούης και τα Κανάρια «γράφουν» εδώ και καιρό στις αθηναϊκές μας νύχτες. Μ.Κ.
Για το τελεφερίκ (θα έχουμε πάντα το Μον Παρνές)
Από κάτω σου ο εθνικός δρυμός της Πάρνηθας με τα μονοπάτια και τα ελάφια του, από πάνω σου ο ουρανός και οι γυπαετοί, άλλοι για ρουλέτες, άλλοι για το καταφύγιο Μπάφι, μαγική αιώρηση και ό,τι πιο κοντινό σε προσομοίωση με το «Όπου τολμούν οι αετοί», κλασική ταινία δράσης με εντυπωσιακές σκηνές τελεφερίκ στις Άλπεις. Β.Μ.
Για τις καβάτζες μας με μαμαδίστικο φαγητό
Με σπεσιαλιτέ τους παραδοσιακούς λαχανοντολμάδες, οι Νοστιμιές της Μαίρης (Ύδρας 2-4, Κυψέλη, 2108229239), με μπαμπατζάνικες μερίδες, ταΐζουν ηθοποιούς και καλλιτέχνες μετά το τέλος των παραστάσεων, καθώς και περίοικους, χρόνια τώρα. Σπιτικά, μαγειρευτά και της ώρας, όλα μαμαδέξ και σε χορταστικά πιάτα. Μ.Ζ.
Καθαρό μετρό (συνήθως)
Μόνο το χαλάκι λείπει.
Για τη μυρωδιά από παστουρμά στα Χαυτεία
Διασχίζεις την Ευριπίδου και τη Σωκράτους και ξαφνικά σε χτυπάει στη μύτη το κύμινο από το τσιμένι. Αραπιάν, Μιράν, Καραμανλίδικα του Φάνη, μπαίνεις μέσα και το κούτελό σου θα ιδρώσει ανάμεσα σε παστουρμάδες, καβουρμά και σουτζούκια, που οι Αρμένηδες ξέρουν να φτιάχνουν μερακλίδικα. Κ.Κ.
Γιατί το soundtrack της Αθήνας είναι ο Voice 102.5
Οι ωραίες μουσικές δεν θα ήταν τίποτα χωρίς τις φωνές που τις συνοδεύουν, ανιχνεύοντας τις πιο όμορφες γωνιές της πόλης, τα στέκια, τις εκπλήξεις, τα ονόματα, τον ρυθμό του κέντρου της Αθήνας. Στο αυτοκίνητο, στο σπίτι, στη δουλειά – πάντα κάπου παίζει ο Voice 102,5. Και ξαφνικά η Αθήνα μοιάζει λίγο πιο όμορφη – την ακούς; Χ.Μ.
Για τα ωραιότερα νύχια της Ευρώπης
Η Αθήνα είναι η πόλη με τα πιο καλοφροντισμένα νύχια της Ευρώπης. Τα νυχο-ποδαράδικα σαλόν ξεπερνούν σε ποσότητα τα φαρμακεία, το ίδιο και οι τεχνικές που αναδεικνύουν σε αριστούργημα μικρογραφίας το ελάχιστο εμβαδόν της ανατομίας ενός νυχιού: μόνιμο και ημιμόνιμο, ακρυλικό ή «χτισμένο», ενισχυμένο ή γαλλικό, του χεριού και του ποδαριού, απλό ή έργο τέχνης, το μανικιούρ και το πεντικιούρ αλλάζουν το τοπίο της πόλης και η όζα της μαμάς φαντάζει παλαιολοθική τοιχογραφία. Ε.Ψ.
Οι γειτόνισσες στα Πέτρινα τα λένε στον δρόμο όπως παλιά
Σε μια από τις πιο όμορφες γειτονιές της Αθήνας, στα Πετράλωνα, στην παλιά προσφυγική συνοικία, ανάμεσα στις οδούς Τρώων, Στησικλέους, Τιμοδήμου και Ακάμαντος. Μια άλλη πόλη μέσα στην πόλη, μια γειτονιά με χαμηλά σπίτια, τοίχους από πέτρα, αυλές γεμάτες λουλούδια και γειτόνισσες να τα λένε στον δρόμο. Τ.Σ.
Γιατί μπορείς να φας τέλειο ράμεν
Πού; Σημείωνε: Στο Zuzuto Ramen (Σκουφά 73, Κολωνάκι/ Χαλκιδώνος 66, Αμπελόκηποι), όπου θα πάρεις οπωσδήποτε το ράμεν με μαύρο σκόρδο. Στο Kutchisabishii (Φαλήρου 36, Κουκάκι), που στα ιαπωνικά σημαίνει «όταν τρως όχι γιατί πεινάς, αλλά γιατί το στόμα σου αισθάνεται μοναξιά». Και στο Tanpopo (Ευριπίδου 2) του σταρ-σεφ Σωτήρη Κοντιζά. Κ.Βν.
Τα μπουζούκια, αυτό το ανεξήγητα ελληνικό σύμπαν
Εκεί όπου όλα επιτρέπονται: γαρίφαλα που εκτοξεύονται, βλέμματα που συναντιούνται μπροστά στην πίστα, καψουροτράγουδα που όλοι ξέρουν χωρίς να θυμούνται πώς. Για κάποιους κιτς, για άλλους φαν, για άλλους απλώς καψούρα. Κ.Κ.
Ο λόφος του Φιλοπάππου ξεβράζει ακόμα αρχαία αγγεία
Βγάζοντας τον σκύλο σου βόλτα στον λόφο του Φιλοπάππου, μπορεί –ο σκυλάκος– να ξεθάψει κάτι μικρό, καμπυλωτό, ξεθωριασμένο και πήλινο, που μοιάζει πολύ με θραύσμα από αρχαίο αγγείο. Και το πιο συγκλονιστικό; Μπορεί πραγματικά να είναι θραύσμα από αρχαίο αγγείο. Ε.Λ.
Στο ρέμα της Πικροδάφνης ακούς τα βατραχάκια
Εκεί στα σύνορα Παλαιού Φαλήρου και Αλίμου. Αν το ανέβεις κάποιο βράδυ του καλοκαιριού, σε ξεκουφαίνουν, συναυλία κανονική. Ε.Λ.
Γιατί στην Πλάκα μπορείς να δεις φαντάσματα
Πλάι στο σεφερικό πατρικό της Κυδαθηναίων και μπροστά στις προτομές του ζεύγους Τσάτσου, η Σαΐτα συνοψίζει ό,τι –καλό– απέμεινε από την παλιά πλακιώτικη ταβέρνα. Κατσικάκι λαδορίγανη, μπακαλιάρος σκορδαλιά και μελιτζάνες στον φούρνο. Άμα τύχει και περάσει η λατέρνα, κλείσε τα μάτια και θα δεις σουρωμένο τον Ορέστη Μακρή (Κυδαθηναίων 21, Πλάκα, 2103226671). Ε.Ψ.
Γιατί υπάρχουν και καλοί Αθηναίοι ταξιτζήδες
Που παρέχουν ένα μπουκαλάκι νερό στη διαδρομή μέχρι το αεροδρόμιο και ρωτάνε αν μπορούν να ανοίξουν ελάχιστα το παράθυρό τους. Ε.Μ.
Μπάνιο στη θάλασσα χειμώνα-καλοκαίρι με τους WeSwim (ή μόνοι σας) και αεροπορική έξοδος εκτάκτου ανάγκης σε ίση απόσταση. Priceless. Κ.Γ.
Γιατί την ομορφιά της πρέπει να την ανακαλύψεις
Δεν είναι αντικειμενικά όμορφη –αρμονική, ισορροπημένη, ευχάριστη στο μάτι. Ώρες ώρες είναι αντικειμενικά άσχημη – οπωσδήποτε κακοχτισμένη. Κι εκεί που την κατηγορείς, σε ξαφνιάζει: μια κρυμμένη αυλή στο πίσω μέρος κάποιας πολυκατοικίας στα Εξάρχεια, ένα δρομάκι με σκαλάκια προς τον Λυκαβηττό, μια αρ ντεκό είσοδος στην Κυψέλη, μια ανθισμένη μανόλια στη μέση της Συγγρού. Η ομορφιά που καλείσαι να ανακαλύψεις είναι η πιο αγαπησιάρικη. Ε.Λ.
Θέατρα, θέατρα, θέατρα
142 σκηνές, σε σύγκριση με τις 241 του Λονδίνου, 287 του Παρισιού και τα 40 (χα χα) των Βρυξελλών. Εμένα μου φτάνει που μπορείς να δεις ανά πάσα στιγμή τρία έργα Ίψεν (και δύο καράτε). Κ.Γ.
Η Αθήνα έχει το δικό της άρωμα
Ο Κορρές και η Αpivita, η δική μας απάντηση στον Dior, με μπόνους την καλλυντική δύναμη της –δικής μας– φύσης. Ε.Ψ.
Η δική μας, ροκ Αρχιτεκτονική
Ένας μύθος την περιβάλλει καθώς μεγαλώνεις. Ξέρεις λίγο-πολύ ότι, αν θες να κάνεις όνομα στη μουσική σκηνή της Αθήνας, θα περάσεις από κει. Τα live στην Αρχιτεκτονική, στην Ούλωφ Πάλμε στου Ζωγράφου, έχουν κάτι το ιδιαίτερο. Ειδικά όταν από τα πρώτα, στα οποία έρχονται μόνο οι φίλοι σου, καταλήγεις σ’ αυτά που τα τραπέζια εξαφανίζονται κι ο χώρος γεμίζει ασφυκτικά. Μ.Κ.
Για τους τουριστικούς φαλλούς
Γιατί είχε πολλή φαντασία αυτός που σκαρφίστηκε τους πριαπικούς φαλλούς που κατακλύζουν όλες τις προσόψεις του Μοναστηρακίου. Σε κόκκινο του πάθους, πράσινο της χλωροφύλλης και κίτρινο του ίκτερου, στολισμένοι με ανθάκια και πεταλουδίτσες – ο Πρίαπος σε αισθητική βαλκάνιας μαντίλας. Ε.Ψ.
Σε τρία τέταρτα βρισκόμαστε στο Αγκίστρι
Όποτε σου τη δώσει, μπορείς να πάρεις το δελφίνι για το Αγκίστρι και σε τρία τέταρτα να κάνεις μπάνιο στη Χαλικιάδα. Ακόμη καλύτερα, να πάρεις το φέρι μποτ και να χαζεύεις τον κόσμο που ταΐζει τους γλάρους στη διαδρομή. Ε.Λ.
«Sa mga Amapelokipo ang kapatid!»*
Η λαϊκή των Αμπελοκήπων με τα φρέσκα bok choy, τα μπαμπού, τα pak choy, τις παπάγιες, τα φρούτα του πάθους, τα lime leaves και το λεμονόχορτο και τα ασιατικά σούπερ μάρκετ της Σεβαστουπόλεως. Το σούσι χωρίς μυστικά, στην πρώτη Φιλιππίνα/Asian γειτονιά της Αθήνας. Ε.Ψ. * «Στους Αμπελόκηπους, αδέρφια» στα φιλιππινέζικα
Ο ιαπωνικός της κήπος
Στο πάρκο Νηρηίδων, δίπλα στη Μιχαλακοπούλου, στο ύψος της Εθνικής Πινακοθήκης, υπάρχει από το 2022 ένας κήπος που δύσκολα θα περίμενε κανείς να βρει στην Αθήνα. Ένα ιαπωνικό πάρκο, με λίμνες, κερασιές, σφενδάμια και τη χαρακτηριστική Torii πύλη να σηματοδοτεί τη μετάβαση σ’ έναν χώρο μοναδικής φιλοσοφίας και αισθητικής.
Το άλλοτε πάρκο Νηρηίδων μετατράπηκε σ’ ένα σύγχρονο υπόδειγμα πολιτιστικής και περιβαλλοντικής σύζευξης, χάρη στην ιδιωτική πρωτοβουλία σε συνεργασία με τον Δήμο Αθηναίων και την Πρεσβεία της Ιαπωνίας.
Για τη κατασκευή του μεταφέρθηκαν 350 κυβικά γόνιμο έδαφος, δημιουργήθηκαν μικροί λόφοι ώστε να αυξηθεί η ωφέλιμη επιφάνεια και φυτεύτηκαν 50 δέντρα και 3.000 νέοι θάμνοι, μικροί και μεγάλοι.
Είναι από τα λίγα σημεία της πόλης που δείχνουν μόνιμα καθαρά, σαν κάποιος να το προσέχει με μια αφοσίωση που δεν συναντάς εύκολα στα υπόλοιπα πάρκα της πόλης. Κ.Κ.
Αρμένικη Αθήνα
Οι Αρμένηδες της Αθήνας ανεβάζουν το volume της τοπικής μας γεύσης, με παστουρμάδες και σουτζούκια. Μιράν, Αραπιάν, Τσερτσιάν, Μπατανιάν,
Αβακιάν, στα μαγαζιά όσων τελειώνουν σε-άν, Αρμένισσες νοικοκυροπούλες κρύβονται πίσω από μαντί, λαχματζούν, κεμπάπ, ταμπουλέ και ντολμαδάκια που φτιάχνονται στο σπίτι και στο χέρι, λιχουδιές για να κάνουν παρέα στον παστουρμά τον κομμένο με το χέρι. Η πιο κοντινή γεύση σε όσα αγάπησαν οι χαμένες πατρίδες. Ε.Ψ.
Για τους φωτισμούς στα κτίρια της νεοκλασικής Αθήνας
Η πόλη στο σκοτάδι φαίνεται πιο όμορφη με τα ιστορικά της κτίρια φωτισμένα με ρομαντική σχεδόν διάθεση: Ακαδημία Αθηνών, Μέγαρο Σταθάτου, Γοτθικό Πυργόσπιτο στο Φάληρο, το κτίριο της Tράπεζας της Eλλάδος επί της οδού Aμερικής 3. Γ.Ν.
Για την ταπεινή βρύση με τρεχούμενο πόσιμο νερό στο κέντρο της Aθήνας
H βρύση στη συμβολή των πεζόδρομων Kαλαμιώτου και Eυαγγελιστρίας, στο ιστορικό τρίγωνο της πόλης. Eίναι μία από τα παλαιότερες δημόσιες κρήνες της Aθήνας. Eπίσης, είναι ίσως η μόνη δημόσια βρύση (εκτός των ορίων πάρκου ή κήπου) που λειτουργεί κανονικά. H αισθητική της είναι υπόδειγμα αυτού που θα λέγαμε «80s αντίληψη για το βυζαντινότροπο» (βλ. δημαρχία Δ. Mπέη). Βέβαια, στο κέντρο της τοξωτής λαξευτής μαρμάρινης στήλης που αποτελεί το corpus της κρήνης υπάρχει μόνο ένας συμβατικότατος μεταλλικός ρουμπινές κουζίνας... Tι σημασία έχει όμως; Eίναι μια γλυκούτσικη ατημελησία που συγχωρείται. Tο σημαντικό είναι ότι το νερό τρέχει άφθονο μόλις γυρίσει κανείς τον ρουμπινέ, και ξεδιψούν περίοικοι, ανέστιοι κι αδέσποτα. Γ.K.
Για τον συγκινητικό ζήλο κάθε χρόνο για τον χριστουγεννιάτικο φωτισμό της Βασιλίσσης Σοφίας
Δεν πετυχαίνει πάντα, αλλά η σκέψη μετράει. Γ.Ν.
Γιατί αγαπάμε τα παλιά σινεμά της πόλης
Το βιβλίο «Τα σινεμά της Αθήνας 1896-2013: Ιστορίες του αστικού τοπίου» του Δημήτρη Φύσσα είναι μια εξαιρετικά λεπτομερής μελέτη και καταγραφή, που περιλαμβάνει σχεδόν όλες τις κινηματογραφικές αίθουσες που λειτούργησαν στην Αθήνα κατά την περίοδο αυτή. Αλφαβητικά και με αγάπη: χειμωνιάτικοι και θερινοί, εντοπισμένοι και μη, λαϊκοί και κυριλέ, διατηρητέοι και όχι, βραχύβιοι και μακρόβιοι, κατεδαφισμένοι, κανονικοί και τσοντάδικα, κουφάρια ή σε λειτουργία κ.λπ. (Βρείτε το pdf εδώ) Γ.Ν.
Για τον πρώτο μας ουρανοξύστη
Τον Πύργο των Aθηνών (έτος ανέγερσης 1967, ύψος 103 μέτρα, 28 όροφοι). Γιατί, όπως φαίνεται, 60 χρόνια οικοδομικού οργασμού και παρεκκλίσεων από τις ισχύουσες οικοδομικές διατάξεις δεν ήταν αρκετά για να χτιστεί κάτι ψηλότερο. Γ.K.
Γιατί έχει το καλύτερο μέρος για να κάνεις Ανάσταση
Ανεβαίνοντας προς το θέατρο Λυκαβηττού, στα μισά του δρόμου, δεξιά, πηγαίνοντας προς το παλιό και δοξασμένο ουζερί της Πράσινης Τέντας, υπάρχει το εκκλησάκι των Αγίων Ισιδώρων με ένα μπαλκόνι που έχει όλη την Αθήνα μέχρι πέρα, τη Σαλαμίνα, πιάτο στα πόδια του. Ανασταίνεις με όλους τους ναούς της πόλης να καμπανίζουν και να φωτίζονται από τα βεγγαλικά. Σημείωση: Επικρατεί συνήθως το αδιαχώρητο. Γ.Ν.
Για τα αγορίστικα παιδικά πάρτι
Στο Athletic Football Center (Eριφύλης 9, Xαλάνδρι). Nοικιάζεις γηπεδάκι κι αφήνεις τους αφιονισμένους προσκεκλημένους να ξεσαλώσουν. Όταν είναι καλός ο καιρός, εσύ και οι φίλες σου χαζεύετε τους μεγάλους (άντρες) που παίζουν μπάλα στα διπλανά γήπεδα. Όχι, δεν είναι μέλη των Chippendales, απλοί άντρες είναι. Αλλά εσύ είσαι μαμά. M.Z.
Έχουμε το δικό μας Καρτιέ ντεζ ετιντιάν Σιπριότ
Σάββατο μεσημέρι στο Starbucks των Αμπελοκήπων είναι σαν να βρίσκεσαι σε συναυλία της Βίσση.
Έχουμε τον καλύτερο ιαπωνικό μπρουταλισμό επί κεντρικής λεωφόρου
Το συγκρότημα διαμερισμάτων «Δίφρος» (Eθνικής Aντιστάσεως 84, λίγο μετά τη στροφή της Aγίας Bαρβάρας). Eίναι έργο των αρχιτεκτόνων Aλέξανδρου Tομπάζη και Δημήτρη Διαμαντόπουλου. O σχεδιασμός των τεσσάρων ανισοϋψών κτιρίων με τις έντονες εσοχές και εξοχές εξωστών στις δύο κύριες όψεις είναι επηρεασμένος από τον ιαπωνικό μπρουταλισμό και μεταβολισμό. Kατασκευάστηκε κατά την περίοδο 1971-1975, και τότε, παρά το ότι όλοι αναγνώρισαν αμέσως το ρίσκο (και βέβαια, τη γενναιότητα) αυτής της πειραματικής αρχιτεκτονικής σύνθεσης και παρέμβασης στον χώρο, θεώρησαν το συγκρότημα σκανδαλώδες και δεν φοβήθηκαν να εκφράσουν αναλυτικότατα τα δυσμενέστερά τους σχόλια.
Χρειάστηκε να παρέλθουν 30 χρόνια και οι όχθες της Kηφισίας να καταληφθούν από κτίρια γραφείων των οποίων ο σχεδιασμός άντλησε την έμπνευσή του κυρίως από την τυπολογία νεκροτομείων, για ν’ αρχίσει ο «μποτιλιαρισμένος» να ξανακοιτάζει το συγκρότημα και –με επιείκεια αυτή τη φορά– να εκτιμά την έντονα πλαστική μορφή των όγκων και να ανακαλύπτει τη συμπαθή –έτσι σαστισμένη που είναι πια– μελοδραματική αλαζονεία τους. Γ. K.
Για τα ταξίδια στις πολυθρόνες του Αθήναιον
Κινηματογραφική εμπειρία στις 42 πολυτελείς ανακλινόμενες πολυθρόνες, στους 11 infinity καναπέδες, στα 157 εργονομικά Figueras Top καθίσματα και ντρινκς και άλλα στο cocktail bar του φουαγέ. Το αγαπημένο σινεμά Αθήναιον πέρασε σε επόμενη φάση, αλλά ακόμα διατηρεί τα ζωγραφισμένα πόστερ των ταινιών στη μαρκίζα του. Γ.Ν.
Για τις μικρές, κρυμμένες μονές
Αναζωογονητικές μικρές αποδράσεις σε καταφύγια όπως η Μονή Αστερίου του 10ου αι. μ.Χ., στη δυτική πλαγιά του Υμηττού, φωλιασμένη στην καρδιά του προστατευόμενου οικολογικού πάρκου, κοντά στο ερειπωμένο μεταβυζαντινό κόσμημα του Πύργου της Ανθούσας. Εικάζεται ότι το αρχαίο κτίσμα αποκάτω ήταν το λεγόμενο διδασκαλείο του φιλόσοφου Διόδωρου. Η μονή απέμεινε ερειπωμένη μέχρι τη δεκαετία του ’50, που η βασίλισσα Φρειδερίκη την ανακαίνισε προκειμένου να τη μετατρέψει σε προσωπικό της ησυχαστήριο. Σήμερα έχει αναβιώσει από νέα αδελφότητα και τελούνται εκεί πολλές ακολουθίες, με αποκορύφωμα αυτή της Αποκαθήλωσης το μεσημέρι της Μ. Παρασκευής, στον εξωτερικό περίβολο της μονής, μέσα στο δάσος. Γ.Ν.
Για τα ιδιαίτερα στέκια όπως το ναξιώτικο εργαστήρι βοτάνων και αρωμάτων
Το Naxos Apothecary, (Κολοκοτρώνη 3-5), είναι ένα υβρίδιο φαρμακείου βοτάνων, concept store και εμπειρίας ευεξίας. Ομοιοπαθητική, φυτοθεραπεία, αρωματοποιία μέσα σε ατμόσφαιρα παλιού εργαστηρίου, ενώ βλέπεις ακόμη και τη διαδικασία παρασκευής και πιθανότατα τον Kirios Criton να δοκιμάζει mocktails με μπλουζάκι «Καλύτερα να ΚΑΙΓΕΣΑΙ παρά να ΣΒΗΝΕΙΣ». Γ.Ν.
Γιατί υπάρχει και αυτή η νυχτερινή Αθήνα
Ψυριστική αντρών. Άμα περνάς με τα πόδια στην Eυριπίδου μετά τις 12 το βράδυ. Oι κοπελιές ορμάνε πέντε πέντε και σου βάζουνε χέρι παντού. Kαι στις τσέπες (πάει το 20άρικο). T.Σ.
Για τα ταγμένα να υπηρετούν τις γεύσεις μας
Περί Λέσβου (Αθηνάς 27). Παντοπωλείο με προϊόντα Λέσβου: γιαούρτια, τυριά, αλλαντικά, ούζο κ.λπ. Για χιονάτα γαλακτοκομικά χωρίς αστεία έχουμε τη δοξασμένη Στάνη (Mαρίκας Kοτοπούλη 10, Ομόνοια), ενώ για γιαούρτι υπερεκατονταετούς διασημότητας έχουμε τον Βάρσο (Κασσαβέτη 5, Κηφισιά). Γ.Κ.
Tο Erasmus ζει ανάμεσά μας
Mερικές πόλεις «συντηρούν» το κέφι του Erasmus με τρόπο κάπως πιο ένθερμο από άλλες. Στην Aθήνα, ξέφρενοι, μεθυσμένοι, χαρούμενοι ξένοι φοιτητές κάνουν πάρτι στα μπαρ των Eξαρχείων και θέλουν πολύ να μπλεχτούν και να χορέψουν με Έλληνες. Ψάξτε να τους βρείτε. Σ.K.
Γιατί έχουμε ταβέρνα για να πας με πανκο-φρικο-ρέγκε παρέα που ξέρει να συγχωρεί
H Kληματαριά (Kλεψύδρας 5, Πλάκα) είναι ό,τι πιο cult έχει να προτείνει ο αυθόρμητος μεταμοντέρνος σουρεαλισμός της απελπισίας στην ημιμαζική εστίαση. Tο corpus της διακόσμησης έχει παγώσει στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Tο μενού είναι πάντα έκπληξη («Tι σερβίρετε;» «Έχουμε δικές μας σπεσιαλιτέ, όπως κολοκυθάκια τηγανητά»). Γ.K.
Η πιο Depeche Mode ταβέρνα της πόλης
Στην ταβέρνα του κυρ-Μανώλη (Σάμου 1, Χαλάνδρι) βρίσκεις τα καλύτερα μπιφτέκια με υπόκρουση Depeche Mode, ξακουστά σε όλη την ροκ εν ρολ Aθήνα. O υιός, Γιώργος Γερανιός, που την τρέχει, είναι ο πρόεδρος του fan club των Depeche Mode αλλά και fan κάθε είδους electronica. Στην πελατεία, από στελέχη δισκογραφικών μέχρι τον Γιάννη Πετρίδη και συγκροτήματα που έρχονται στην Αθήνα για συναυλίες. Πολλοί απ’ αυτούς παίρνουν και τη σπανακόπιτα σε αλουμινόχαρτο για το αεροπλάνο. Γ.Ν.
17°
