Athens Voice 1000: Φίλοι, συνεργάτες και γνωστοί Αθηναίοι γράφουν λόγους που αγαπάμε την Αθήνα.
Αθήνα: Η πόλη μέσα από καθημερινές ιστορίες, εικόνες, λέξεις
Για την πιο αγαπημένη μας πλατεία Το Σύνταγμα, η πιο ρευστή πλατεία της πόλης, δεν είναι τόσο τόπος, όσο ιδέα. Αποκλείοντας εξαρχής την ανάπτυξη κλισέ, μπουζούκι-κουρελού-Ζορμπάς-τσολιαδάκι-σουβλάκι προκάτ, μεγαλώνει μαζί μας, κοσμοπολίτικο, πολυεθνικό, ακολουθώντας τα trends και τις ανησυχίες μας. Δεν πουλάει κουλέρ λοκάλ, αλλά τις πολλαπλές εκδοχές μιας Ελλάδας που αναζητά το καινούριο της πρόσωπο, την ταυτότητά της μέσα στο διεθνές σύμπαν, σε ένα τοπίο που αγκαλιάζει όλες τις κουλτούρες, αλλά που δεν θα πάψει ποτέ να έχει θέα Ακρόπολη. Ε.Ψ.
Η Αθήνα στα βιβλία και τη μουσική Καθώς περνούσαν τα χρόνια και άλλαζε μορφές, την Αθήνα την αγαπήσαμε και μέσα από τους λογοτέχνες και τους «ποιητές» της. Δεν είναι μόνο ο Τσαρούχης με τα καφενεία του και ο Χατζιδάκις με τις λατέρνες και την «Οδό Ονείρων» του, είναι επίσης ο «πρίγκιπας της Κυψέλης» Κηλαηδόνης, ο Χρήστος Βακαλόπουλος με τα γραπτά του, ο «Βικτωριανός», όπως του άρεσε να αυτοαποκαλείται, Μένης Κουμανταρέας, οι «Απέναντι» του Πανουσόπουλου, οι Στέρεο Νόβα που ύμνησαν τα δυτικά προάστια, ο μικροαστισμός της στις ταινίες του Οικονομίδη, τα αστυνομικά του Μάρκαρη με τον αστυνόμο Χαρίτο, η κουίρ πλευρά της στο σινεμά του Κούτρα και του Γιάνναρη, οι αθηναϊκές ιστορίες στα βιβλία του φανατικού Κυψελιώτη Χρήστου Χωμενίδη και η σύγχρονη Αθήνα της Αμάντας Μιχαλοπούλου, ακόμα και οι περιπέτειες της εξωτικής πράκτορα του FBI Στέλλα Άνταμς της Κικής Τσιλιγγερίδου. Η πόλη με τα πολλά της πρόσωπα: μια καβαφική Αλεξάνδρεια, μια μεγαλούπολη συναρπαστική και επικίνδυνη, μια ιδέα από LA ή Φλόριντα στα νότια προάστια, μια σταλιά Παρίσι ή Μιλάνο στη Βουκουρεστίου, η Τεχεράνη στις γειτονιές του κέντρου (όπου γυρίστηκε και η ομώνυμη σειρά) και, όλο και περισσότερο πια, στην πραγματική της σύγχρονη εκδοχή, που την τραγουδούν ίσως οι ράπερ και η Μαρίνα Σάττι, μια φιλόξενη δυτική πρωτεύουσα για τα πλήθη των τουριστών, ελπίζουμε και για τους κατοίκους της. Δ.Γκ.
Η γειτονιά με τους περισσότερους κινηματογράφους Η γοητεία του σινεμά όταν ακόμα ο κινηματογράφος θεωρούνταν νυχτερινή έξοδος ή απογευματινό καταφύγιο είναι ακόμα ζωντανή στους Αμπελόκηπους, εκεί όπου μπορείς να νιώσεις τις ταινίες δίπλα σου: 8 κινηματογράφοι σε μια ακτίνα περίπου 2 χιλιομέτρων. Νιρβάνα, Δαναός, Newman, Γαλαξίας, Αθήναιον, τα θερινά Άνεσις και Ελληνίς και το ιστορικό Κάρμεν στις παρυφές της Ελληνορώσων. Σε μια καλή μέρα μπορεί να πετύχεις μέχρι και 19 ταινίες να παίζονται. Μακάρι ν’ ανοίξει ξανά και το Άστρον. Γ.Ν.
Γιατί υπάρχει κουρείο με το όνομα Queerείο Αλ. Σβώλου 1 στην Ακαδημία Πλάτωνος.
Για το 550, που όλοι το έχουμε πάρει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή μας Το λεωφορείο 550, τόσο σπουδαίο που έχει μέχρι και δικό του κόμικ («Λεωφορείο 550», σχέδια Γαβριήλ Μελισσουργάκης, κείμενα: Χρήστος Χαντζής, εκδ. Δίαυλος). Διασχίζει την Αθήνα από βορρά προς νότο, και μέσα από 56 στάσεις συνδέει την Κηφισιά με το Παλαιό Φάληρο χωρίς να το πάρεις χαμπάρι. Λίγο να αφαιρεθείς, φτάνεις από το βουνό στη θάλασσα. Μ.Ζ.
Το μούλτι-έθνικ κέντρο της πόλης Ο γύρος του κόσμου χωρίς να φύγεις από το σπίτι σου. Η έθνικ Αθήνα είναι γεμάτη μυρωδιές και χρώματα. Κατεβαίνεις τη Σοφοκλέους, διασχίζεις την Αθηνάς και βρίσκεσαι στην Τσάινα-Τάουν. Αριστερά συναντάς τα πακιστανικά κουρεία και μετά το Μπόλιγουντ. Δεξιά, στη Γερανίου, κορίτσια από την Αφρική και μαγαζιά. Ακόμα μακρύτερα, πλησιάζοντας την Πλατεία Βάθη, αρχίζουν τα πολωνικά και τα ρώσικα. Για βας λιουμπλιού, κούκλα μου.
Το γλυκό, φιλόξενο, περήφανο, αυτάρκες Σούνιο Κάθε φορά που πατώ στον βράχο του Σουνίου, τραντάζομαι συθέμελα. Δεν είναι Ακρόπολη, είναι όμως ακριβώς το μνημείο που ταιριάζει στην Αττική: γλυκό, φιλόξενο, περήφανο, αύταρκες, λιτό, συγκλονιστικό. Κάντε και καμιά βόλτα πιο πέρα, προς το αρχαίο του λιμανάκι, να φανταστείτε τα καράβια να δένουν και να φεύγουν, αφού σκεφτείτε ότι κι εσείς, αν ήσασταν Αιγαίας, από εκεί θα βουτούσατε στο κενό. Κ.Γ.
Γιατί έχουμε γέφυρα που τη λένε «Του Μάγκα» Στη Δραπετσώνα, απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Διονυσίου. Πριν από εκατό και βάλε χρόνια, αυτή η γέφυρα χώριζε στα δυο τον Πειραιά: από τη μια ζούσε ο καλός κόσμος κι από την άλλη ήταν οι τεκέδες, οι παραγκουπόλεις, το σκοτάδι. Ο Μάρκος Βαμβακάρης την είπε Γέφυρα του Μάγκα, γιατί όποιος περνούσε από αυτή τη γέφυρα, για να βγει στην άλλη, στη σκοτεινή πλευρά, θα έπρεπε να ήταν πολύ μάγκας. Τ.Σ.
Για τα λιωμένα παγωτά μας Νυχτερινό παγωτό σε μια οποιαδήποτε πλατεία της Αθήνας. Στην πλατεία Αγ. Γεωργίου στην Κυψέλη ή στο Τέρμα Πεντέλης για δροσιά. Στη Ν. Σμύρνη ψάχνοντας για Πάνθηρες ή στη Ν. Φιλαδέλφεια μαζί με τους Ορίτζιναλς. Αργές κουβέντες αργά τη νύχτα πάνω από ένα κυπελλάκι με 3 μπάλες, χωρίς έγνοιες, καλοκαίρι είναι.
Γιατί τρώμε και στη λαδόκολλα αν χρειαστεί Στου Βαλέσα στη Νέα Σμύρνη, που έχει αδυναμία στον Πανιώνιο, στον Μπαρμπα-Μήτσο στον Άγιο Δημήτριο για τα μπιφτεκάκια του, στη Λαδόκολλα, είκοσι χρόνια τώρα στο Μπουρνάζι, αλλά και αλλού. Επειδή τα κοψίδια για να τα ευχαριστηθείς πρέπει να λερώσεις τα χέρια σου. Ε.Λ.
Στην «παραλία» της Σκουφά Η Σκουφά μοιάζει πια με αποβάθρα νησιού. Καφενεία από πάνω μέχρι κάτω, πλάι πλάι, το πρωί καφέ-κρουασάν, το απόγευμα μετά τη δουλειά το πρώτο κοκτέιλ, το βράδυ η μουσική δυναμώνει. Τα μεσημέρια του Σαββάτου συναντάς όλη την πόλη και τα πρωινά της Κυριακής οι μόνιμοι διαβάζουν μόνοι τους, ήσυχοι, τις κυριακάτικες εφημερίδες. Αν εμφανιστείς με μαγιό και παρεό το καλοκαίρι, δεν θα σε παρεξηγήσουν καθόλου, αντιθέτως, θα σε ευγνωμονούν.
Για τη γειτονιά του Πανιωνίου Γιατί ακόμα και τώρα, στα 35 σου, όποτε μπορείς, πηγαίνεις στη Θύρα 3, γιατί το να είσαι Πανιώνιος είναι πάνω απ’ όλα φιλοσοφική άποψη, γιατί «η Σμύρνη είναι ομάδα ιστορική», γιατί η Νέα Σμύρνη θα αποτελεί πάντα και για πάντα το σπίτι σου και γιατί στο Επιτόκιο Μπαρ, 100 μέτρα πάνω από τον Άγιο Αντρέα, θα μπορείς πάντα να πνίγεις περήφανα τον πόνο σου που επέλεξες να φοράς τα χρώματα της ιστορικότερης ομάδας της χώρας. Α.Π.
Για τα «μπανιόλ μπουνιούλ» της Κυψέλης Κυψέλη, απόγευμα γύρω στις οκτώμισι με εννιά, Κύπρου, Σκοπέλου, Ευβοίας, το Αρχιπέλαγος της Κυψέλης. Πρώτη φορά παρατηρώ πως οι δρόμοι είναι γεμάτοι αυτοκίνητα 70s, απ’ αυτά που δεν κυκλοφορούν πια, αποσύρθηκαν.
Είναι τα αυτοκίνητα των ξένων, έβδομο χέρι, ερείπια, αυτά που στο Παρίσι τα ’λεγαν «μπανιόλ μπουνιούλ», μιγάδικα, και είχαν μόνο οι μαύροι και οι φοιτητές από άλλες χώρες και στα μπλόκα σε σταμάταγαν και σου ’λεγαν δεν έχεις φώτα φρένων, δεν φοράς ζώνη, δεν έχεις περάσει έλεγχο καυσαερίων, γιατί δεν γυρνάς στη χώρα σου;
Φαντάζομαι πώς θα εκνευρίζονται οι ιθαγενείς Kυψελιώτες όταν βλέπουν αυτά τα ερείπια να περνούν με τη μουσική στη διαπασών, όμως εγώ, καθώς τα κοιτάζω, νιώθω μόνο νοσταλγία, ξέρω τη χαρά αυτών που τα έχουν και δεν με νοιάζει καθόλου που είναι ερείπια. Φ.Γ.
Οι σημαίες από νάιλον στα κοιμητήρια Oι πράσινες, κόκκινες, κίτρινες, μαύρες, μπλε ή άλλες σημαίες σε τάφους των κοιμητηρίων, κατά τα ποδοσφαιρικά γούστα του ενταφιασμένου. Δ.Φ.
Το καλύτερο afro-rastaκομμωτήριο Daniel, (Mαυρομιχάλη 20, 2103610278). Mοντέρνα κουρέματα, οι ωραιότερες βαφές, ο πιο καλτ κομμωτής (πρώην art director στον Vidal Sassoon, παρακαλώ) ανάμεσα σε έπιπλα του ’50, παιχνίδια του ’20 και μουσική από τη δορυφορική κεραία του Afri-Star. O Nτάνιελ μπορεί να μοιάζει με τον Xιούι Λιούις, αλλά έχει καρδιά Aφρικανού. Εδώ η Γκρέις από την Oυγκάντα και η Γιασμίν από την Γκάνα σού κάνουν καταπληκτικά κοτσιδάκια, μπίντις και προσθετική που δεν φεύγει. Θα δεις και πρωταγωνίστριες του θεάτρου. M.M.
Η οδός Ναϊάδων Λέτε ό,τι θέλετε, είναι ο ωραιότερος δρόμος του κέντρου. Άπλα, μπροστά το πράσινο του Ευαγγελισμού, το Πολεμικό Μουσείο, φάτσα κάρτα ο Λυκαβηττός και στην πλάτη η Σπύρου Μερκούρη για βόλτες για καφέ και βιβλία στις Πλειάδες. Κ.Γ.
Για τις δύο ώρες Θησείο-Σύνταγμα Η βόλτα πίσω στον χρόνο. Από το Θησείο ξεκινάς τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, καφέ, μπαρ, σινεμά, μουσικές, στο αριστερό σου χέρι πάντα η ιστορία, το παρελθόν, οι μύθοι. Η φωτισμένη Ακρόπολη με το Ηρώδειο, φινάλε στην Πλάκα μπερδεμένος ανάμεσα στους ενθουσιασμένους τουρίστες και στο Σύνταγμα. Θα σου πάρει 2 ώρες, αλλά θα γυρίσεις σαν να έχεις πάει βόλτα στη Ρώμη.
Στην αυλή του Balthazar Το Balthazar έχει στη μέση της αυλής ένα πεζούλι με δέντρο και τα μπαρ γύρω γύρω, κι αν ξεχαστείς λιγάκι, νομίζεις ότι είσαι στην πλατεία ενός χωριού. Στην πόρτα δεν έχει μπράβους, σου χαμογελάνε, δεν βρίσκεις να παρκάρεις, αλλά έτσι η είσοδος δεν μοιάζει με έκθεση αυτοκινήτων, μέσα βρίσκεις αυτούς που θέλεις και δεν θέλεις να δεις, μιλάνε σιγανά και είναι όλοι μαυρισμένοι και όμορφοι. Κυρίως μ’ αρέσει γιατί ο Γιώργος κι ο Αντρέας είναι φίλοι μου, γιατί είναι έτσι όπως θα ’πρεπε να είναι αυτοί που ανοίγουν τα μπαρ κι αυτή η πόλη τούς χρωστάει πολλά, όπως τους χρωστάνε και όλοι αυτοί που μεγάλωσαν, ζαλίστηκαν και μέθυσαν και ερωτεύτηκαν δίπλα στις πίσω κολόνες του «Rock ‘n’ Roll». Φ.Γ.
Γιατί είχε λίμνη με το όνομα Κιθάρα Τεχνητή λίμνη που βρισκόταν στα βασιλικά κτήματα του Τατοΐου. Καλύτερο όνομα από το «πισίνα σε σχήμα νεφρού». Δ.Φ.
Για τα μανάβικα που δεν κλείνουν ποτέ Στην Αθήνα υπάρχουν ακόμη οπωροπωλεία που δουλεύουν όλο το εικοσιτετράωρο. Αν στις δύο το πρωί σε πιάσει λιγούρα για φρουτάκι, υπάρχει λύση. Στα Μαναβάκια στο Παγκράτι (Φιλολάου 17) ή στο 24ωρο Μανάβικο της Νίκαιας (Γρ. Λαμπράκη 54), τα φώτα είναι πάντα ανοιχτά και τα τελάρα γεμάτα. Κ.Κ.
Για τα πιο ευγενικά ψάρια του κόσμου, τα κόι Έτσι λένε για τα κόι, τους ασιατικούς κυπρίνους, ότι φημίζονται για την ευγενική τους φύση και δεν έχουν ίχνος επιθετικότητας! Είναι πολύχρωμα, φτάνουν το μισό μέτρο και, όπως λένε, μπορούν να αναγνωρίσουν τους ανθρώπους που τα περιποιούνται τακτικά. Ζουν σε μια από τις 6 λίμνες του Εθνικού Κήπου, σ’ αυτήν που βρίσκεται στην πλευρά της Β. Σοφίας. Τ.Σ.
Γιατί υπάρχει ο Douleutaras Για εμάς που δεν ξέρουμε να καρφώσουμε ούτε ένα καρφί στον τοίχο. Γ.Ν.
Η «Μικρά Ασία» του Σινάν Τον πιο θεϊκό μπακλαβά και κιουνεφέ της πόλης τον κάνει ο Σινάν, Κούρδος γιατρός που ξέφυγε από τις διώξεις των Τούρκων και άνοιξε στην Αθήνα το κεμπαπτζίδικο Μικρά Ασία πριν από μια 25ετία. Θα φας επίσης φοβερό ιτσλί κιοφτέ και κεμπάμπ σε πολύ χαμηλές τιμές. Μπορείς να κάνεις παραγγελία ολόκληρη την ταψάρα, αν έχεις κόσμο στο σπίτι, αρκεί να του επιστρέψεις το ταψί (Μοσχονησίων 20, Πλατεία Αμερικής). Σ.Π.
Για τα «Χέρια» στην οδό Πειραιώς Γκράφιτι «Praying for us». Ένα από τα πιο εντυπωσιακά και πολυφωτογραφημένα γκράφιτι της Αθήνας, στην οδό Πειραιώς 20, λίγο πριν την πολύβουη πλατεία Ομονοίας, μοιάζει να ξεπήδησε από άλλη εποχή και να προσγειώθηκε κατευθείαν στο σήμερα. Εμπνευσμένο από το εμβληματικό έργο «Χέρια που προσεύχονται» του Γερμανού καλλιτέχνη της Αναγέννησης Άλμπρεχτ Ντίρερ, το mural δεν αναπαράγει το πρωτότυπο έργο, το μετασχηματίζει. Εδώ τα χέρια εμφανίζονται ανεστραμμένα, σαν κάποιος να γύρισε τον κόσμο ανάποδα. Η ιδέα ανήκει στον τότε φοιτητή της ΑΣΚΤ Παύλο Τσάκωνα, ενώ την υλοποίηση ανέλαβαν το 2011 οι ζωγράφοι Μανώλης Αναστασάκος και οι αδελφοί Δημήτρης Κρέτσης, Μπάμπης Κρέτσης και Θανάσης Κρέτσης. Το έργο δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της δράσης «Τέχνη και δημόσιος χώρος», μια πρωτοβουλία της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών σε συνεργασία με το ΥΠΕΚΑ. Φ.Κ.
Για την πιο «κρουαζιέρα θα σε πάω» συνοικία του κόσμου Ανεβαίνεις την Κερκύρας, στρίβεις στην Παξών, φτάνεις μέχρι τη Ζακύνθου. Πετάγεσαι και λίγο στις Σποράδες (Σκύρου, Σκοπέλου, Σκιάθου), για να βρεθείς στη συνέχεια στις Κυκλάδες (Σύρου, Νάξου, Ίου, Σικίνου, Κιμώλου). Μέχρι να πιάσεις και τα νησιά του Αργοσαρωνικού (Σπετσών, Ύδρας, Πόρου), όλοι οι δρόμοι της Κυψέλης σού ψιθυρίζουν «εσύ σε ποιο νησί θα πας φέτος το καλοκαίρι;» Ν.Γ.
Πίσω από την πλατεία Κλαυθμώνος Mια δυο βιοτεχνίες, μερικά κλειστά εργαστήρια, γκρίζες πολυκατοικίες αλλά από κάπου ξεχύνεται χαρά. Τα μικρά στενάκια γύρω από την πλατεία Κλαυθμώνος έχουν κάνει όλη την πόλη να μιλάει γι’ αυτά. Δραγατσανίου, Χαβρίου, Μιλτιάδου, Κλείτου, Κτενά, η φάση άλλαξε. Παλιά, στην πλατεία Καρύτση πήγαινες για μια συναυλία κλασικής μουσικής στον Παρνασσό, σήμερα οι ηλικίες κατέβηκαν πολλές οκτάβες κι εκεί πας για να πιεις το ποτό σου στον δρόμο, σαν να είσαι σε νησί. Α.Μπ.
Για το χάζι στα παζάρια Βόλτες στα παζάρια της πόλης. Από τα μικρά της γειτονιάς, όπως της Κυψέλης, μέχρι τα μεγάλα του Νέου Κόσμου πίσω από το Ιντερκοντινένταλ, τα κλασικά στο Μοναστηράκι και τον Πειραιά, και τις υπερπαραγωγές του τρίτου κόσμου στο Σχιστό, τα παζάρια της Αθήνας είναι ένας άλλος κόσμος, που επισκέπτεσαι όχι μόνο για να ψωνίσεις, αλλά και για το χάζι και τη βόλτα.
Από την 3ης Σεπτεμβρίου στην Αίγυπτο σε 1 λεπτό. Είναι μια πόρτα σαν όλες της 3ης Σεπτεμβρίου. Πίσω της κρύβεται ένας κόσμος που μοσχοβολά πάστρα και παλιό σαπούνι και φαλάφελ και μολοχία, κουμπέμπα και κύμινο και Αλεξάνδρεια. Στους τοίχους και στις βιβλιοθήκες στριμώχνονται θυμητάρια και μνήμες του ελληνισμού της Αιγύπτου, ο Μαγκντί μαγειρεύει στην κουζίνα, ο κύριος Κώστας Μιχαηλίδης ξετυλίγει μνήμες και ιστορίες, σε κερνάει χυμό μάνγκο. Με το που θα καθίσεις στο τραπέζι, η Αθήνα έχει εξατμιστεί, από τα παράθυρα φαίνεται ο Νείλος κι από την άλλη άκρη του ο Καβάφης χαμηλόφωνα σου απαγγέλει τα «Κεριά» του. Όταν πας, να ’ναι μεσημέρι (Σύνδεσμος Αιγυπτιωτών Ελλήνων, 3ης Σεπτεμβρίου 56, Ομόνοια). Ε.Ψ.
Η πιο παλιά pub της Αθήνας Πίσω από το Χίλτον υπάρχει το Red Lion (Νηρηίδων 16), μια βρετανική pub γεμάτη ιστορία, memorabilia και αφηγήσεις, καθώς είναι η πιο παλιά της Αθήνας. Νιώθεις ότι είσαι κάπου στο Σέφιλντ τη δεκαετία του ’70. Και την Πρωτοχρονιά σερβίρουν… κότσι!
Για τους «Έρωτες» στην Πλατεία Αγίου Γεωργίου Τα μπαρόκ αγγελάκια «αγνώστου πατρός», που στα χεράκια τους κρατούν ένα κύπελλο, ένα κλαδί κι ένα κέρας, ενώ τα επίμαχα σημεία του σώματός τους κρύβονται πίσω από ένα ύφασμα γεμάτο πτυχώσεις είναι το σήμα κατατεθέν της πλατείας. Μπορεί να μη γνωρίζουμε ούτε πότε φτιάχτηκε ούτε πότε τοποθετήθηκε το γλυπτό εκεί, όμως είναι τόσο όμορφο και κρύβει τόση παιδικότητα, που τα γύρω παγκάκια είναι σχεδόν πάντα πιασμένα από κόσμο που κάθεται και τα χαζεύει. Φ.Κ.
Οι βόλτες στο Vinyl City στην Ιπποκράτους Σε υποδέχεται με φωτογραφίες από φίρμες που ψάχνουν εναγωνίως στις στοίβες των βινυλίων, ανάμεσά τους κι ο θρυλικός Vangelis. Ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει σ’ αυτό το στέκι, όχι μόνο για το vintage format του βινυλίου, αλλά και για το σύνολο των αγορών που θα κάνεις. Δύσκολα θα βρεις κάτι που κυκλοφόρησε μετά το 1990. Αντιθέτως, αν είσαι λάτρης των 60s και των 70s, θα βρεις θησαυρούς που έψαχνες καιρό. Πολύ περισσότερο, τους θησαυρούς που δεν ήξερες ότι έψαχνες. Μ.Κ.
Η μυρωδιά μπισκότου στον Ταύρο Το καλύτερο σημείο για να σου μυρίσει μπισκότο είναι Πέτρου Pάλλη και Aγίας Άννης, έξω από το εργοστάσιο Παπαδοπούλου. Kλείνεις τα μάτια και λες: «Mιράντα... εσύ;». Γ.K.
Γιατί το βράδυ οι φούρνοι γίνονται εστιατόρια Αλήθεια λέω: υπάρχουν microbakeries που το πρωί ξεφουρνίζουν ψωμί, babkas και cinnamon rolls και το βράδυ μεταμορφώνονται σε bistro. Να μερικά: το Φίλings (Αναστασίου Ζίννη 34 και Ανδρούτσου 27 Κουκάκι) το πρωί πουλάει τα ψωμιά και τα γλυκά του pastry chef Αλέξανδρου Κόνιαρη και το βράδυ έχει ένα πολύ νόστιμο μενού του σεφ Γιώργου Ζαχείλα. Το Alouatou (Ασκληπιού 87, Εξάρχεια) το πρωί ψήνει πίτες και το βράδυ φτιάχνει μπάμιες με miso και αρνάκι στον ταβά. Το Solene (Δραγατσανίου 6) το πρωί λειτουργεί ως βιενουαζερί και ζαχαροπλαστείο (έχει φανταστικά γλυκά!), το βράδυ είναι ένα γαλλικό εστιατόριο με μενού που επιμελείται ο βραβευμένος με αστέρι Michelin Αλέξανδρος Τσιοτίνης. Κ.Βν.
Για τις Κούκλες (since 1994) Πριν το drag show γίνει μόδα, τα σκληρά και εύθυμα κορίτσια στο καμπαρέ Κούκλες έδιναν performance που θα έκαναν τη Rue Paul να κομπλάρει. Χώρος που ξεκίνησε ως «ειδικός» και γρήγορα άνοιξε και αγαπήθηκε από στρέιτ, γκέι, μπάι, κουίρ, non binary, ασέξουαλ και γενικά από τους πάντες. Και πάντα στο ίδιο μέρος! Χ.Μ.
Το καλύτερο μέρος για να φας αληθινό λουκουμά O κύριος Θ. Kτιστάκης (Σωκράτους 59, 2105240891). H ταμπέλα γράφει «Λουκουμάδες Xανίων από το 1912» και είναι οι καλύτεροι που μπορείς να βρεις σε όλο το λεκανοπέδιο. Πολύ μικροί σε μέγεθος (αυτό είναι το σωστό), πολύ τραγανοί, με αληθινό μέλι, σουσάμι και κανέλα. Το μαγαζί είναι η επιτομή του παλιού κομψού καφενείου, με τις κλασικές ξύλινες καρέκλες και τα στρογγυλά τραπεζάκια με το μάρμαρο. Για επιτόπου απόλαυση, αλλά και για να τους πάρεις στο σπίτι. Σ.Π.
Τα στέκια που θυμίζουν Δουβλίνο Το Molly Malone στη Γλυφάδα, το James Joyce στο Μοναστηράκι. Το Δουβλίνο πέφτει λίγο μακριά, αλλά, ακόμα και μέσα στο κατακαλόκαιρο, μπορείς να μεταφερθείς εκεί, έστω και νοερά. Τριφύλλια, ξωτικά, κέλτικοι σταυροί και σκηνικό που παραπέμπει στα πέριξ του ποταμού Λίφι και τις χαρακτηριστικές παμπ της ιρλανδικής πρωτεύουσας. Μαζί φυσικά με Guinness, Jameson, Tullamore Dew και κάθε γνωστό και άγνωστο νέκταρ της χώρας. Όπως και με τον Ρόνι Ντρου, τον Λουκ Κέλι, τον Φιλ Λάινοτ και τόσους άλλους των οποίων οι μελωδίες «γράφουν» μέχρι και σήμερα. Μ.Κ.
Για το πιο prive παρκάκι για αγνάντι Λίγοι το ξέρουν, ακόμη λιγότεροι πηγαίνουν σ’ αυτό. Ειδικά μετά το κλείσιμο του Bowling Center, στον λόφο του προφήτη Ηλία δεν θα βρεις πολλά, μόνο το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, κάποια παραδοσιακά εστιατόρια και το Βεάκειο. Ωστόσο, γύρω από το εκκλησάκι υπάρχει ένα ήσυχο κι απόκοσμο παρκάκι, μακριά από τη βουή των δρόμων, με περιμετρικό μονοπάτι, μικρές πλατείες, πέτρινες βεράντες και το λιμάνι στα πόδια σου. Ξεκινάς από τον δρόμο που οδηγεί στο εκκλησάκι (υπάρχουν πινακίδες και μικρά μονοπάτια). Ιδανικό για να φωτογραφίσεις την πόλη από ψηλά, για να χαρείς το ηλιοβασίλεμα ή για πρωινή πεζοπορία. Στην επιστροφή διάλεξε την κατηφόρα προς Καστέλα. Μ.Δ.
Για τους Στέρεο Νόβα Έγραψαν ανεξίτηλα τον ήχο της πόλης στα τραγούδια τους κι έγιναν το πιο διαχρονικά αθηναϊκό σχήμα.
Στην Παλλάδος, την Disneyland των κατσαρολικών Από τους πιο χαρακτηριστικούς και ιστορικούς δρόμους του Ψυρρή, συνδέει την Αθηνάς με την πλατεία Ηρώων. Αν δεν έχεις κέφια και θέλεις κάτι να ξεχάσεις, έλα εδώ. Σε λίγα λεπτά θα έχεις αφήσει τα πάντα πίσω σου και θα έχεις χωθεί μέσα σε μια κατσαρόλα. Δρόμος του προπερασμένου αιώνα, με μαγαζιά που έχουν κλείσει τα 100 και πλέον έτη λειτουργίας τους. Τι ψάχνεις; Ψάθινα καλαθάκια, σχοινιά, κοφινάκια, γυαλικά, ποτιστήρια, σουρωτήρια, κουζινικά, τελάρα; Είσαι στον κατάλληλο δρόμο. Ο μόνος δρόμος στον κόσμο που έχει καταστήματα χωρίς βιτρίνες, γιατί όλη η πραμάτεια είναι κρεμασμένη απέξω. Όχι ότι μέσα, δηλαδή,γίνεται λιγότερο πανηγύρι.
Ο Πασιαλής με τα καλάθια και τα κουζινικά ισχυρίζεται ότι θέλει τρεις ώρες το πρωί για να στήσει έξω κι άλλες τρεις το βράδυ για να τα μαζέψει. Αλλά δεν υπάρχει ωραιότερο μέρος για να στείλεις έναν τουρίστα φίλο σου. Πελάτες ντόπιοι, γείτονες, τουρίστες, καλλιτέχνες, αργόσχολοι, νοικοκυραίοι.
Αξίζει η επίσκεψη και δίπλα, στον Τρέζο, με τα κάθε είδους χρωματιστά σχοινιά, σπάγκους, πλεκτές ομπρέλες παραλίας, κορδέλες αλλά και σκίαστρα απίθανα. Πολύ σημαντικό: Στην Παλλάδος μπορείς να βρεις ακόμα υπέροχα αξεσουάρ κουζίνας από ελληνικό εμαγιέ και αλουμίνιο, πράγμα εντελώς σπάνιο πια. Τέτοια μαγαζιά συναντάς ίσως μόνο στην Πόλη και στο Κάιρο. Κ.Β.
Για ένα ποτό στην καντίνα χαζεύοντας τη θάλασσα
Η Αθήνα τη νύχτα με αυτοκίνητο είναι ομορφότερη. Βόλτα με ανοιχτά παράθυρα ή ανοιχτή οροφή, προορισμός παραλία. Μια καλή νυχτερινή βόλτα φτάνει τουλάχιστον μέχρι τα λιμανάκια της Βουλιαγμένης, για να μην πούμε Σούνιο. Να προλάβεις ν’ ακούσεις ένα Spotify. Είναι η μόνη περίπτωση που επιτρέπεται να ’χεις το στερεοφωνικό στο τέρμα με ανοιχτά παράθυρα.
Η νυχτερινή Αθήνα της παραλίας φτιάχνει το σάουντρακ της ζωής της από τα ανοιχτά παράθυρα των αυτοκινήτων. Πάρκαρε. Προσεκτικά, γιατί σ’ αυτή τη διαδρομή κάνουν κόντρες και καμιά φορά ξύνουν τα παρκαρισμένα στη στροφή. Στο πρώτο λιμανάκι κατεβαίνεις το μονοπάτι για ένα ποτό στην καντίνα χαζεύοντας τη θάλασσα στα πόδια σου. Φ.Γ.
Για τον πιο Notting Hill δρόμο της Αθήνας
Η Αρχιμήδους είναι ο όμορφος μεγάλος δρόμος με τα «αρχοντικά» σπίτια που περνάει από την πλάτη του Καλλιμάρμαρου και στην ανηφόρα του πλησιάζει παράλληλα την πλατεία Βαρνάβα, και ζει τότε, τώρα και πάντα μεγάλες δόξες. Προσεγμένα μαγαζάκια, χαμηλά κτίσματα της νοσταλγίας και μια ωραία πλούσια λαϊκή κάθε Παρασκευή τού χαρίζουν ζωντάνια κάθε ώρα της ημέρας. Ν.Γ.
Για το κουλούρι του ξενύχτη
Στο Κουλούρι του Ψυρρή (Καραϊσκάκη 23) ύστερα από ξενύχτι στα μπαράκια της περιοχής, ένα ζεστό κουλούρι είναι ό,τι πιο απλό και ό,τι πιο απαραίτητο. Ε.Ντ.
Γιατί νιώθουμε ήρωες του Μπάιρον Πρωί, πολύ πρωί, πριν φτάσουν τα τουριστικά λεωφορεία, στον Nαό του Ποσειδώνα στο Σούνιο.
Βόλτα στα παλιά λημέρια μας Οι καλοκαιρινές βόλτες δεν γίνονται μόνο με αυτοκίνητο. Περπάτησε λίγο την πόλη σου. Πρέπει βέβαια να ’ναι νύχτα, να έχει δροσίσει. Πάρε την αγαπημένη σου και κάνε της μια μεγάλη βόλτα στα παλιά σου λημέρια, στη γειτονιά που μεγάλωσες. Δεν ξέρεις πόσο αρέσουν στα κορίτσια αυτά… Φ.Γ.
Οι τελευταίοι αμαξάδες Τους βρίσκεις στην πιάτσα τους, Κολοκοτρώνη και Λεβίδου στην Κηφισιά. Αρκεί να τους δεις να γυαλίζουν την άμαξα και να τραγουδούν στο άλογό τους σαν σε ελληνική ταινία του ’50. Μια υπενθύμιση ότι κάποτε η πόλη κινούνταν αλλιώς. Κ.Κ.
Για τον πιο cult κινηματογράφο Ο κινηματογράφος Άστυ της οδού Kοραή. Aφημένος στην ιστορική του σκόνη και στις εναλλακτικές του προβολές, υπάρχει ακόμα εκεί: στα υπόγεια που χρησιμοποιούσε για βασανιστήρια η Γκεστάπο στην Kατοχή και σε απόσταση αναπνοής από τις υπόλοιπες υπόγειες στοές που βρίθουν στα έγκατα της περιοχής. Σκοτεινή αίθουσα με καλό πίσω διάδρομο, καθίσματα που τρίζουν και απόμακρες γωνιές. Eκεί παλιότερα διανυκτέρευε η πιο γνωστή bag lady της Aθήνας. Στιγμές ανθολογίας τα Φεστιβάλ του Cine 7, η πρώτη προβολή του «Pink Flamingos» του Τζον Γουότερς, το «Plan-B» του Εντ Γουντ και το «Rocky Horror Picture Show» με συμμετοχή κοινού. Γ.N.
Φούρνος με international κοινό Από Κορεάτες τουρίστες που μένουν στην Καισαριανή μέχρι Γάλλους εργαζόμενους στα γραφεία τριγύρω, ή νομάδες, όλοι μαζεύονται για να φάνε κάποιο γλυκό ή να πιουν έναν καλό καφέ στον γαλλικό φούρνο Le Pain Quotidien, στην Ιοφώντος 31, δίπλα στο Caravel. Η international υφή της Αθήνας είναι, αν μη τι άλλο, ωραία. Λ.Β.
Γιατί τα Πετράλωνα είναι τα νέα Εξάρχεια Κάπου ανάμεσα στον Ζέφυρο, τα πετρόκτιστα της Φρειδερίκης, τα ανακαινισμένα νεοκλασικά της Τρώων, το Άλσος και την πολυκατοικία του Ασύρματου, με έναν λόφο γεμάτο ιστορία να τα διαχωρίζει από τη ζωή της άλλης πόλης, τα Πετράλωνα είναι τα νέα Εξάρχεια. Ένα πρωτευουσιάνικο, εσωστρεφές και εξωστρεφές συνάμα χωριό της διασκέδασης. Σκληροπυρηνικοί εναλλακτικοί της πάνω πλατείας, εστέτ καλλιτέχνες της Τρώων, ταξιδιώτες από κάθε γωνιά της Αθήνας και μια πιάτσα χαμηλών τόνων, που φλερτάρει με το παλιό κουτούκι και τον καφενέ της γειτονιάς σε νέα εκδοχή. Ε.Ψ.
Έχουμε το ωραιότερο εκλογικό κέντρο στον κόσμο Το εκλογικό κέντρο στο σχολείο του Πικιώνη στον Λυκαβηττό. Κάθε φορά που πηγαίνω να ψηφίσω, νιώθω πως μπαίνω σ’ έναν χώρο που μοιάζει να θυμάται τι θα πει μέτρο. Εκεί, μέσα σ’ αυτό το σχολικό συγκρότημα του μεγάλου αρχιτέκτονα, η πράξη της ψήφου αποκτά άλλο βάρος. Παρατηρώ πάντα τις γραμμές, τη λιτότητα, τη σιωπηλή ευγένεια του χώρου, αυτόν τον μινιμαλισμό που λείπει. Σαν να σου υπενθυμίζει το ίδιο το κτίριο: Ψηφίζω για ένα καλύτερο αύριο, για μια καλύτερη εκδοχή της χώρας μου, μια εκδοχή που βρίσκεται ήδη, κατά κάποιον τρόπο, μπροστά μου, μέσα στην αρχιτεκτονική αυτού του χώρου. Στις απλές γραμμές, στη σεμνότητα, στο μέτρο, στην αίσθηση ότι όλα έχουν τοποθετηθεί εκεί που πρέπει, χωρίς τίποτα να περισσεύει. Ε.Μ.
Γιατί λέμε: ο Κάνινγκ του ΚάνιΓγος Εξού και Πλατεία Κάνιγγος: «Eις τον Γεώργιον Kάνιγγα 1770-1827, εκ των πρωτεργατών της ελληνικής ελευθερίας επί δημάρχου Σπύρου Mερκούρη 1931», όπως λέει και η επιγραφή στο άγαλμα του Kάνινγκ στη γνωστή πλατεία. Δ.Φ.
Γιατί έχουμε κι εμείς Τσάινα Τάουν Η Τσάινα Τάουν στην Αγησιλάου με την υπαίθρια λαϊκή αγορά (οι μέρες παίζουν), στην οποία βρίσκεις ζωντανά καβούρια από τις μακρινές θάλασσες της Κίνας να σεργιανίζουν αμέριμνα στο αθηναϊκό πεζοδρόμιο, λες και βρίσκονται στο Πεκίνο. Μ.Ζ.
Για τον ποδηλατόδρομο που σε κατεβάζει μέχρι τη θάλασσα Από τον Νέο Κόσμο και τη Συγγρού, μέχρι το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος και το Φάληρο. Δεν είναι μία ενιαία γραμμή, είναι κομμάτια που ενώνονται, όπως και η ίδια η πόλη. Κάνεις πετάλι, αφήνεις πίσω το κέντρο, περνάς από το Νιάρχος και συνεχίζεις μέχρι ν’ ανοίξει μπροστά σου η θάλασσα. Και τότε καταλαβαίνεις ότι η Αθήνα, τελικά, οδηγεί πάντα κάπου πιο έξω. Χ.Μ.
Οι διαδρομές της ζωής μας πιστροφές στην Αθήνα από τη σκοτεινή Πειραιώς, βράδια Κυριακής, σ’ αυτό τον δρόμο-τούνελ που ενώνει δυο κόσμους, το λιμάνι (διακοπές, θάλασσα), με την Ομόνοια (πόλη, δουλειά). Διαδρομές πάνω κάτω, διαφυγές Σαββατοκύριακου, βδομάδας, μήνα. Η Κηφισίας, το άλλο τούνελ, σπίτι-δουλειά. Μ’ αρέσουν οι δρόμοι που ενώνουν τα κομμάτια της ζωής μας, τους έχω τόσο συνηθίσει, οδηγώ σαν σε ράγες. Απ’ τα ανοιχτά παράθυρα των αυτοκινήτων μουσικές, στη γωνία Αλεξάνδρας και Κηφισίας ένας Πακιστανός πουλάει ανθοδέσμες, κάθε μέρα θέλω να πάρω μία να την πάω στην εφημερίδα, αλλά ντρέπομαι. Φ.Γ.
Γιατί παρτάρουμε μέσα στα σφαχτά Τα street πάρτι στη Βαρβάκειο, καπνοί και εσάνς από αίμα, ποτά πάνω σε κούτσουρα ποτισμένα από σφαχτά, η γόβα να γλιστράει στην προαιώνια γλίτσα του σπασμένου μωσαϊκού, τα μάξι και οι καμπάνες να ποτίζουν μέσα στα απόνερα των πάγκων, οι αρουραίοι και οι γάτες να χαζεύουν το ανήκουστο αραχτοί στους σκουπιδοτενεκέδες. Μόλις σιγήσουν τα electro, φεύγεις χαράματα με φρέσκο μπαρμπούνι και δυο κιλά παϊδάκια για το χανγκόβερ. Ε.Ψ.
Η Αθήνα αγαπάει το ξενύχτι Πέντε μαγαζιά που απλώς «αρνούνται να κλείσουν»
Skullbar (Λάμπρου Κατσώνη 13, Κυψέλη). Το πιο καθαρό after της πόλης: ανοίγει όταν όλα έχουν κλείσει. Μπαίνεις και δεν ρωτάς τι ώρα είναι.
Batman (Βρεσθένης 40, Νέος Κόσμος). Ο θρυλικός Γιώργος, ο ιδιοκτήτης, παίζει ελληνικά ροκ και τζαζ όσο πάει. Κάποιοι το λένε μπαρ. Οι υπόλοιποι δεν το λένε καθόλου.
Toyroom Athens (Πανεπιστημίου 10, κέντρο). Σκηνή R&B και hip-hop. Από το Λονδίνο στην Αθήνα, Μύκονο, Ντουμπάι, Κωνσταντινούπολη, Ρώμη, Σάο Πάολο και Μάλτα.
Rainbow Metal Club (Δεκελέων 40, Γκάζι). Σκληρό, σκοτεινό, industrial μέχρι το ξημέρωμα. Το κοινό δεν φεύγει, απλώς αραιώνει.
Intrepid Fox (Τριπτολέμου 30, Γκάζι). Rock, ιδρώτας, και ώρες που κυλάνε. Κλείνει όταν πια δεν έχει νόημα να μετράς. Γ.Ν.
Οι χαμένες πατρίδες της Κοκκινιάς Καμία ταινία και καμία τηλεοπτική σειρά δεν θα σε μεταφέρει τόσο τρισδιάστατα και συναισθηματικά στον ξεριζωμό του ’22 όσο τα Προσφυγικά της Νίκαιας, ή αλλιώς Νέας Κοκκινιάς. Χρόνος παγωμένος σε ένα ζωντανό σκηνικό, με τα στενά σοκάκια, τα χαμηλά σπιτάκια με τις αυλές, τοπίο φτιαγμένο από πόνο, ξεριζωμό, νοσταλγία, πείσμα και αισιοδοξία σαν τις ανθισμένες τριανταφυλλιές στις γλάστρες του, μια σελίδα ιστορίας που ακόμα κατοικείται ολοζώντανη, από πρόσφυγες, οικογένειες ρομά και κάποιους παλιούς από τις χαμένες πατρίδες. Ε.Ψ.
Για τη στάση Κομπαρσίτα Oι στάσεις των συγκοινωνιών που δεν σημαίνουν πια τίποτα και πρέπει να ψάξεις να βρεις την παλιά σημασία: Kολοσσαίον (Kυψέλη), Mιρουάρ (Nέα Iωνία), Tροκαντερό (Φάληρο), Kομπαρσίτα (N. Φιλαδέλφεια), Bρυσάκι (Παγκράτι), Γέφυρα (Zωγράφου) κ.ά. Δ.Φ.
Για την ψυχή του Πειραιά, την Καστέλλα Γιατί η Καστέλλα είναι η πραγματική ψυχή του Πειραιά και ο Εθνικός η αυθεντική του ομάδα. Γιατί στον Προφήτη Ηλία δεν θα σε ενοχλήσει ποτέ κανείς και τίποτα. Γιατί η θέα από το πάρκινγκ –πριν το κλείσουν– ήταν πάντα αρκετή για να σου θυμίζει πως, στο τέλος της ημέρας, ζεις σε μια από τις ομορφότερες γωνιές μιας πόλης που οι περισσότεροι φίλοι σου απλώς ανέχονται. Α.Π.
Για την οδό Τριπόδων, που τη διέσχιζαν οι Αθηναίοι πριν από 25 αιώνες Οκέι, όχι όλη αλλά ένα τμήμα του δρόμου συμπίπτει με τον αρχαίο κι έχει και το ίδιο όνομα. Το οποίο πήρε από τους χάλκινους τρίποδες που έστηναν κατά μήκος της – ήταν τα έπαθλα των βραβευμένων χορηγών των θεατρικών αγώνων της εποχής.
Το Μνημείο του Λυσικράτη, ένα από αυτά, σώθηκε χάρη στους καπουτσίνους μοναχούς. Λίγο πιο κάτω, στο νούμερο 32, ήταν και το κινηματογραφικό σπίτι της κυρίας Κοκοβίκου. Ε.Λ.
Γιατί έχουμε Πάρκο Κοινωνικοποίησης και Άσκησης Σκύλων Στο τέρμα της οδού Σερρών στην Άνω Γλυφάδα δημιουργήθηκε με πολλή αγάπη προς τα ζώα και το περιβάλλον ένα μεγάλο σκυλοπάρκο –το πρώτο Πάρκο Κοινωνικοποίησης και Άσκησης Σκύλων στη Γλυφάδα. E.X.
Για τις γεωμετρίες και την τέχνη στο Μουσείο Ηρακλειδών Οπτικές ψευδαισθήσεις στο Θησείο. Στο Μουσείο Ηρακλειδών, στον ήσυχο πεζόδρομο, η τέχνη συναντά τα μαθηματικά: Escher, γεωμετρίες, οπτικά παιχνίδια και εναλλασσόμενες εκθέσεις που σε κάνουν να κοιτάς δύο φορές. Μετά, μια στάση στο πωλητήριο – γιατί κάπως θέλεις να πάρεις μαζί σου λίγο απ’ αυτό το παράξενο βλέμμα. Β.Τ.
Γιατί οι άνθρωποι αγαπούν τις γειτονιές τους Και για κάθε σχεδόν γειτονιά υπάρχει και μια σελίδα στο Facebook, όπως αυτή της ομάδας «Νέα Σμύρνη – Η ιστορία της πόλης μέσα από φωτογραφίες». Παλιές κυρίως, που δείχνουν την εικόνα της πόλης σε άλλες δεκαετίες. Και σχολικές φωτογραφίες. Έχει μια συγκίνηση να βλέπεις τον εαυτό σου πριν από 30, 40, 50 χρόνια, με κοντά παντελονάκια και σχολική ποδιά. Τ.Σ.
Για τον Σκύλο του Ευριπίδη Βαβούρη Το όμορφο άγαλμα είναι φτιαγμένο από μάρμαρο, έχει μήκος 1,65 και φτιάχτηκε το 1940. Η επίσημη ονομασία του είναι «Λαγωνικό σκυλί». Τοποθετήθηκε αρχικά στην πλατεία Κυψέλης ⟨ή στο τελευταίο παρτέρι κοντά στην πλατεία⟩ και κατόπιν άλλαξε τρεις θέσεις, μέχρι να καταλήξει στον πεζόδρομο της Φωκίωνος Νέγρη. Όταν στο άγαλμα του σκύλου σκαρφαλώνουν γατιά για να λιαστούν και αποκοιμιούνται πάνω στη ράχη του μαρμάρινου ζώου, κάπως λυγίζει η καρδιά σου από την ομορφιά και την τρυφερότητα. Χ.Γ.
Τα ρέιβ πάρτι δίνουν και παίρνουν Στο Smut, στο Astron ή σε κάποια υπόγεια διάβαση στο Χαϊδάρι, με house, techno και psychedelic τα παιδιά περνούν ωραία. Ε.Λ.
Για την Κοκέτα της Πατησίων Άνοιξε το 1947 κι από τότε δεν έπαψε να είναι ένας μικρός παράδεισος ειδών ραπτικής. Σε πείσμα τούτης της άχαρης και βιομηχανοποιημένης εποχής, εδώ θα βρεις ό,τι έχει να κάνει με τη ραπτική, το κέντημα, το πλέξιμο και τη χειροτεχνία. Κυρίως θα βρεις εκατοντάδες, μπορεί και χιλιάδες (τώρα που το καλοσκέφτομαι μπορεί και εκατομμύρια!) κουμπιά (Πατησίων 160). Κ.Βν.
Η Πλακεντία Το Μέγαρο Δουκίσσης Πλακεντίας ή Καστέλο της Ροδοδάφνης στέκει σιωπηλό και μυστηριώδες σχεδόν 200 χρόνια τώρα (άρχισε να χτίζεται το 1840 ως θερινό ανάκτορο της δούκισσας). Ο μύθος θέλει τη δούκισσα να κρύβει σ’ αυτόν τον γοτθικού στιλ πύργο τους λήσταρχους εραστές της και 120 χρόνια αργότερα τον διάδοχο να υποδέχεται εκεί την Αλίκη. Σύντομα θα δούμε τον Μπραντ Πιτ στη μεγάλη οθόνη να περιφέρεται στα δωμάτιά του, λίγο πριν φύγει με το πολυπληθές χολιγουντιανό συνεργείο του και τον αφήσει ξανά στη σιωπή. Α.Μπ.
Το Ζεμπερέκι, για να δείξεις σε έναν ξένο τι σημαίνει ελληνικό φαγητό Δηλώνει κουτούκι-διασκεδαστήριο από το 1998, θα το βρεις Σολωμού 92 στο Μοσχάτο, έχει «χοντροκομμένα» ανέκδοτα στις τουαλέτες του, δεν σερβίρει εμφιαλωμένο νερό και αναφυκτικά τύπου cola από άποψη κι έχει μια playlist που διατρέχει την πορεία του λαϊκού χωρίς παρατράγουδα. Ό,τι βγαίνει από την κουζίνα του είναι ιδανικό δείγμα για κάποιον που θέλει να φάει ελληνικά αλλά όχι τουριστικά. Δ.Α.
Για τα νέα της υπερ-περίπτερα Το νέο περίπτερο-υπερπαραγωγή, ολοφώτιστο σαν UFO στη μέση της νύχτας. Φάρος της ζωής, φάρος των τσιγάρων, της σερβιέτας, του σνακ της μεταμεσονύχτιας λιγούρας, του τελευταίου ποτού μετά τα ποτά, φάρος της πόλης που δεν κοιμάται ποτέ. Ε.Ψ.
Ένας πεζόδρομος δίπλα στη θάλασσα Η οδός Ηλίου στο Καβούρι είναι η τέλεια πρόταση για καφέ, φαγητό, ρομαντικό περίπατο, τρέξιμο, ακόμα και για μπάνιο. Μόλις μισή ώρα από το κέντρο –αν δεν έχει κίνηση–, βρίσκεσαι σ’ ένα μαγικό σημείο που έχει τα πάντα, ενώ, όσο περπατάς, ο καθαρός αέρας αλλάζει τη διάθεσή σου, καθώς η επαφή με τη φύση σε βάζει για λίγο σε mood διακοπών. Ν.Μ.Κ.
Το καλύτερο σεμό της πόλης Σεμό είναι ένα πράγμα από καλαμποκάλευρο σαν τσίχλα και έχει ρόλο ψωμιού στην Aφρική. Στο τέρμα της Γερανίου βρίσκεται το εστιατόριο που προτιμούν οι Nιγηριανοί για να βουτήξουν το σεμό τους σε κάτι μυστήρια πιάτα με κότσι, κεφαλάκι και σε καυτερές σούπες. Σε περίπτωση που νιώσεις τελείως μόνος εδώ μέσα (είσαι ο μόνος λευκός), πες ότι ξέρεις τον πρόεδρο της νιγηριανής κοινότητας, τον Aλιτάλια (ή Kουάντας, αδυνατώ να θυμηθώ). M.M.
Για το Κύτταρο, που υπάρχει ακμαίο, με τον Πουλικάκο στη σκηνή Ο ναός του ελληνικού ροκ, που γεννήθηκε το 1970, υπάρχει ακόμα (Ηπείρου 48 & Αχαρνών), αν και τη δεκαετία του ’90 έκλεισε ως ροκ κλαμπ και το 2007 επαναλειτούργησε. Στη σκηνή του πάλλεται η νέα γενιά της εναλλακτικής αθηναϊκής σκηνής αλλά και παλιά δοξασμένα ονόματα, όπως ο Τουρνάς. Στον αέρα φαντάσματα, Σαββόπουλοι και Πανούσηδες, Socrates και πανκς. Και στο κέντρο ο γκουρού, ο σοφός γέροντας που κρατάει τα κλειδιά, ο Θείος Νώντας ή αλλιώς Δημήτρης Πουλικάκος. Γ.Ν.
Η γειτονιά με τα γαλλικά ονόματα Μαιζώνος, Καρόλου, Φαβιέρου, Σατωβριάνδου, Βερανζέρου, γύρω από την πλατεία Βάθη, είναι όλες οδοί με γαλλικά ονόματα, ένας φόρος τιμής στη Γαλλία για τη συνεισφορά της στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου και στην οργάνωση του ελληνικού στρατού στην επανάσταση του ’21. Γαλλικό είναι και το όνομα της οδού Μάρνη, της μεγαλύτερης απ’ όλες, που το πήρε από τις μάχες που έγιναν στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στον Μάρνη, τον μεγαλύτερο παραπόταμο του Σηκουάνα. Τ.Σ.
Για τις μικρές βιοτεχνίες που κρατούν τις σπάνιες τέχνες ζωντανές Σε μια πόλη που αλλάζει διαρκώς, υπάρχουν ακόμη μικρά εργαστήρια που επιμένουν σε τέχνες άλλης εποχής. Στο Μετς, οι Ψάθες της οικογένειας Βενιζέλου φτιάχνουν και επισκευάζουν βιεννέζικες ψάθες καρέκλας εδώ και πέντε γενιές (Ζεύξιδος 22 & Πυθέου). Λίγα μέτρα παρακάτω, εδώ και δεκαετίες, η οικογένεια μαρμαρογλυπτών Γεωργίου μετατρέπει την πέτρα σε τέχνη, μόνο με καλέμι και παραδοσιακά μέσα ( Αναπαύσεως 30). Στου Ψυρρή, το Savapile κατασκευάζει ψάθινα καπέλα στο χέρι από το 1960 (Αγίας Ελεούσης 14). Είναι μερικά μόνο από τα παραδείγματα που υπενθυμίζουν ότι η Αθήνα εξακολουθεί να έχει τους μάστορές της. Κ.Κ.
Για τους λουκουμάδες του Κρίνου, που σε ταξιδεύουν στο παρελθόν Στον Κρίνο, στην Αιόλου, η σάλα παραμένει εντελώς vintage, με μαρμάρινα τραπεζάκια, ξύλινες καρέκλες και πελάτες κάθε ηλικίας. Οι τραγανοί λουκουμάδες, με τρύπα στη μέση και πασπαλισμένοι με μέλι και κανέλα, ξυπνούν παιδικές αναμνήσεις, ενώ ο χώρος –πρώην φαρμακείο Σταμάτιου Κρίνου, το πρώτο στην Αθήνα– διατηρεί έναν αέρα ιστορικότητας. Το όνομα έμεινε ίδιο όταν, το 1923, το κτίριο πέρασε στον Μηνά Κασιμάτη, πρόσφυγα από τη Σμύρνη, που το μετέτρεψε σε ζαχαροπλαστείο. Γρήγορα έγινε σημείο αναφοράς για τους Σμυρνιούς και τους Μικρασιάτες της Αθήνας, αλλά και αγαπημένο, μέχρι σήμερα, στέκι των Αθηναίων. Ε.Ντ.
Γιατί τα τρόλεϊ ακούγονται σαν φάλαινες που ταξιδεύουν τη νύχτα.
Ή είναι ιδέα μου;
Υπάρχουν ακόμα οι Γεφυριστές Απροσδιορίστου ηλικίας και ράτσας, πάντα όμως νεορομαντικοί, αγόρια και κορίτσια που αγναντεύουν μέσα από το διχτυωτό συρματόπλεγμα πάνω στις γέφυρες της περιφέρειας της Αθήνας τα σφαιράτα φώτα των αυτοκινήτων να περνούν από κάτω, ενώ φωτογραφίζουν το βαθύ ηλιοβασίλεμα του κόμβου Δουκίσσης Πλακεντίας. Γ.Ν.
Για τη γραμμή 500 Η μεταμεσονύχτια γραμμή 500 του λεωφορείου, που ακολουθεί τη διαδρομή του ηλεκτρικού από τον Πειραιά ως την Κηφισιά. (Γιατί φαίνονται όλα τόσο ωραία μέσα από τα παράθυρα των λεωφορείων τη νύχτα;) B.T.
Για τη Γέφυρα των Ουρλιαχτών H γέφυρα του σιδηροδρομικού σταθμού της Kαλλιθέας. Kατάλληλη για να ζήσεις το κινηματογραφικό σου δράμα: έχει ύψος, πανοραμική θέα και σε βλέπουν όλοι. Εκεί, όταν περνάνε ταυτόχρονα τα τρένα και προς τις δύο κατευθύνσεις, μπορείς τουλάχιστον να ουρλιάξεις κάτι πολύ κακό. Γ.A.
Για τα υπέροχα προφιτερόλ Όπως του Desire, στο Kολωνάκι. Kοστίζει το βάρος του σε χρυσάφι, αλλά μας αξίζει το οικογενειακό μέγεθος. Tσάκωσε και μια σακούλα μπισκοτάκια παγωτού για τον δρόμο – σκέτος αφρός. M.K.
ΤΡΙΑ θερινά που αγαπάμε Η Αθηναία για τις τυρόπιτες, η Δεξαμενή για τα παγκάκια, το Σινέ Ψυρρή για το εστιατόριο από πάνω και το μικρό γατάκι που μπερδεύεται στα πόδια σου. Τα καλοκαιρινά βράδια στην Αθήνα, μέσα στα θερινά σινεμά, με ποπ κορν στο χέρι και κλειστά κινητά.
Γιατί η ζωή είναι γλυκιά Tρία σημεία για να γλείφεις τα δάχτυλά σου:
Λακαφώσης για γαλατομπούρεκο (Δροσιά).
Aνδριάς για προφιτερόλ (Φιλοθέη).
Xαρά για παγωτό Σικάγο (Πατησίων).
Mια χαρά. Tρεις χαρές. Γ.Δ.
Για την πολυκατοικία των «Απαράδεκτων» Όλοι όσοι βλέπαμε τους «Απαράδεκτους» της Δήμητρας Παπαδοπούλου στις αρχές της δεκαετίας του ’90 αγαπήσαμε την οδό Αδάμαντος 4, που πιστέψαμε ότι υπάρχει. Κι όμως ήταν μόνο ένας δρόμος στη φαντασία της ηθοποιού. Η πολυκατοικία που χρησιμοποιήθηκε για τα εξωτερικά πλάνα της σειράς βρίσκεται στον Λυκαβηττό, στη συμβολή των οδών Συνεσίου Κυρήνης και Κοσμά Μελωδού, και έχει υπέροχα κόκκινα μπαλκόνια. Για μια αθηναϊκή και απόλυτα τηλεοπτική φωτογραφία σουβενίρ μόνο και μόνο για να θυμόμαστε τα γέλια μας. Ε.Β.
Γιατί μπορείς να συναντήσεις μέχρι και βοσκό με πρόβατα Kαλύτερο σημείο είναι τα Tουρκοβούνια, στην πλαγιά πίσω από τη Φιλοθέη, πάνω από τη λεωφόρο Bεΐκου. H αλήθεια είναι ότι ο θόρυβος της λεωφόρου δεν βοηθάει, αλλά, αν επικεντρώσεις την προσοχή σου, μπορείς τελικά ν’ ακούσεις τον ήχο των κουδουνιών. O βοσκός είναι όσο συμπαθής μπορεί να είναι, και στιλιστικά δείχνει μια προτίμηση στις κλασικές πλαστικές γαλότσες και τα πουλόβερ Paul & Shark. Γ.K.
Η semifreddo τούρτα του Τσίρου Ιστορίες με αθηναϊκή γλύκα από το 1956, που πια ετοιμάζονται σε Καρέα, Παγκράτι, Γλυφάδα, Πειραιά. Βέλγικες πραλίνες και σοκολατάκια για… λιώσιμο, τα viral πλέον –και εκτός Ελλάδας– μακαρόν τους, μαζί με τα all-time classic μελομακάρονα και κουραμπιέδες που προτιμάνε τα top ξενοδοχεία και εστιατόρια της Αθήνας, μέχρι και το ίδιο το Προεδρικό Μέγαρο. Αν θες να καταλάβεις τη διαφορά, προτίμησε τη semifreddo τούρτα τους. Δ.Α.
Γιατί η Αθήνα ζει στα μπαλκόνια Όπου κι αν είσαι, αν σηκώσεις το βλέμμα, θα σταθεί στα αθηναϊκά μπαλκόνια. Άλλα φρεσκοβαμμένα κι επιμελώς στολισμένα κι άλλα με λιγοστές γλάστρες, άλλα κρυμμένα πίσω από φυτά και τέντες ξεθωριασμένες από τον ήλιο, άλλα με απλωμένες μπουγάδες, δίνουν μια ποικιλομορφία στην γκρίζα αρχιτεκτονική των πολυκατοικιών και μια ιδέα για την εσωτερική ζωή των ενοίκων τους.
Μόλις φύγει το κρύο γεμίζουν τραπέζια και καρέκλες, σαν μικρά, υπαίθρια σαλόνια. Οι Αθηναίοι πίνουν καφέ, ποτίζουν τα λουλούδια τους, μιλούν στο τηλέφωνο… Παιδιά, σκυλιά, καναρίνια, φωνές από τη γειτονιά κι αποκάτω μηχανάκια, αυτοκίνητα, περαστικοί…
Τα μπαλκόνια της Αθήνας είναι μικρά, ποικιλόμορφα παρατηρητήρια ήχων και στιγμών της καθημερινής ζωής της πόλης. Δ.Γκ.
«Πολυκατοικία», έργο του Κώστα Παπανικολάου
«Πολυκατοικία», έργο του Κώστα Παπανικολάου
Η λαϊκή του Νέου Κόσμου – μεγάλη και σίγουρη Στα παλιά «Αρμένικα», από τα κύματα των Αρμενίων προσφύγων που έφτασαν εδώ, ή Δουργούτι, από το όνομα της οικογένειας Δουργούτη, στην οποία ανήκε η περιοχή, ή Νέο Κόσμο, όπως τον ξέρουμε τώρα, κάθε Σάββατο πρωί στήνεται η μεγαλύτερη και πιο τρου λαϊκή της Αθήνας.
Περνάς τα «Βενιζελικά», δηλαδή τις εργατικές σε ρυθμό Bauhaus πολυκατοικίες, ανεβαίνεις την Κασομούλη και ξεκινάς τα ψώνια σου από τους πάγκους με τα νυχτικά, τις κιλότες, τις αθλητικές φόρμες, τις κουρτίνες και τα πλαστικά τραπεζομάντιλα.
Φτάνεις στη Μάρκου Σαρκουδίνου, σε όλο το μήκος της οποίας εξελίσσεται η λαϊκή που έχει τα πάντα όλα: μαναβικά από παραγωγούς της Αττικής και όλης της Ελλάδας, όσπρια βραστερά, αυγά ημέρας και καρβελάκια από φούρνο της Τραχειάς, λουλούδια στη γωνία από τις ευγενικές κυρίες, τυριά καταπληκτικά και δυσεύρετα από τον κύριο Αντώνη.
Δύο οι απαραίτητες στάσεις του δρόμου: στην αρχή για καφέ ή ούζο με μεζέ στα τραπεζάκια του γωνιακού καφέ της Σαρκουδίνου, και στα σουβλάκια του Τόμας στο τέλος για το καλύτερο κεμπάπ της Αθήνας. Ν.Γ.
Η πατατόπιτα του Everest Γνωστή και ως «πέταλο», νέα προσθήκη στο μενού. Χορταστική, πιπεράτη όσο χρειάζεται η ευλογημένη πατάτα – και είναι και νηστίσιμη. Ειδικά αν τη φας χαράματα ύστερα από ξενύχτι, είναι σχεδόν gourmet. Μ.Ζ.
Το κρεοπωλείο που παίζει πάντα Elvis Presley Ο χασάπης της Καλλιδρομίου είναι ο Γιάννης ο ροκάς με τ’ όνομα. Στο κρεοπωλείο του παίζουν πάντα σπάνια dvd από ροκ συναυλίες (με μια αδυναμία στον Elvis Presley). Εκτός από ροκάς, είναι και ο καλύτερος χασάπης της περιοχής – ειδικά στα λουκάνικα δεν τον φτάνει κανείς. (Καλλιδρομίου 51, Εξάρχεια). Κ.Βν.
Για τα παιδιά που γυμνάζονται στον Μπάτη Στο Φάληρο, λίγο πιο κάτω από τη στάση Μπάτης, μαζεύονται το καλοκαίρι αγόρια (και κάποια κορίτσια), δένουν ένα σκοινί σε δυο αρμυρίκια και κάνουν επίδειξη των κοιλιακών τους και των ικανοτήτων τους – ισορροπία στο τεντωμένο σκοινί, κωλοτούμπα στο τεντωμένο σκοινί, ανάποδη κωλοτούμπα και άλλα ακροβατικά, δύσκολα και εντυπωσιακά. Σκάνε αρχές άνοιξης και είναι σταθεροί. Ε.Λ.
Για τα Σαββατόβραδα, γαμώτο! Στην Iερά Oδό, Σάββατο βράδυ, μπορείς να γυρίσεις το video-clip των REM περπατώντας πάνω στα καπό των αυτοκινήτων (οκέι, το έχει κάνει πρώτος ο Φελίνι). Στην πραγματικότητα, όμως, κάθεσαι και τρως βρόμικο στο μαγαζάκι απέναντι και χαζεύεις μια τους μποτιλιαρισμένους στα αυτοκίνητα, μια τους συμπιεσμένους έξω απ’ τα μεγάλα μαγαζιά, ενώ σκέφτεσαι τι γυρεύω εγώ εδώ, όπως θα έλεγε και η Mιχελάκου. Γ.A.
Ο τοίχος με τους περισσότερους διάσημους σε φωτογραφία Στον περιβόητο Μπαϊρακτάρη της πλατείας Μοναστηρακίου υπάρχουν κρεμασμένες στους τοίχους φωτογραφίες του ιδίου με εκατοντάδες υπερ-διάσημους πελάτες του. Στην αρχή κοιτάζεις τους διάσημους, αλλά βαριέσαι γρήγορα. Στη συνέχεια εντυπωσιάζεσαι με την αγάπη του κ. Mπαϊρακτάρη για τα καρό πουκάμισα ξυλοκόπου, αλλά και με τη σταθερότητα της έκφρασής του σε όλες τις πόζες. Όταν έρθει το φαγητό, προσηλώνεσαι στο πιάτο βέβαια. Γ.K.
Τα ρομαντικά ηλιοβασιλέματα στο Μετς Το καλύτερο ηλιοβασίλεμα μετά το τζόγκινγκ το ζεις στο Kαλλιμάρμαρο. Όπως γνωρίζουν οι Παγκρατιώτες, πίσω από το πάνω πέταλο κρύβεται διάδρομος όπου αθλούνται οι γείτονες. Στην είσοδο όπισθεν του γηπέδου και στο δασάκι του Aρδηττού που το περιβάλλει θα βρεις το ιδανικό σημείο για ρομαντικό ηλιοβασίλεμα, με την Aκρόπολη στο κάδρο. M.K.
Για την καλύτερη μπάρα όπου «συχνάζουν» ο Tom Waits και ο επιθεωρητής Pέμπους του Ίαν Pάνκιν Low Profile, στη Στοά Μπολάνη. Aυθεντικά παλιό μπαρ σε ιρλανδέζικο στιλ. Xαμηλός φωτισμός, ξύλινη μπάρα, ξύλινο δάπεδο. Mυρωδιά από ξύλο και ουίσκι. Στα ράφια περισσότερες από 80 φίρμες, παραταγμένες λες για μια παρτίδα σκάκι. Στη θέση των πύργων, στη μια πλευρά τα ιρλανδέζικα, τα μπέρμπον και τα λοιπά αμερικάνικα, και στην άλλη τα malt και τα καπνιστά. Στα πλατό, ο Van Morrison διαδέχεται τον Muddy Waters κι ο Johnny Cash δίνει τη θέση του στην Etta James, καθώς φτάνει η ώρα για να αποχωρήσεις. Στην έξοδο, οι νότες από το σαξόφωνο του Charlie Parker σε χτυπούν απαλά στην πλάτη, σαν να σε προσκαλούν να ξαναπεράσεις. Eπειδή, καταπώς λέει κι ο ποιητής, «όταν θα σου έρθει η επιθυμία για ένα ουίσκι, τίποτα δεν θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα από ένα ποτήρι ουίσκι». Θ.M.
Γιατί υπάρχει και το άγνωστο νεκροταφείο Tων Διαμαρτυρομένων, τμήμα μεν του A΄ Nεκροταφείου, με είσοδο δε από τη Mάρκου Μουσούρου. Το 1914 (επί δημαρχίας Εμμανουήλ Μπενάκη) εντάχθηκε στο A΄ Nεκροταφείο, σ’ έναν χώρο 6.176 τ.μ. Σήμερα το τμήμα ταφής των Διαμαρτυρομένων λειτουργεί υπό την εποπτεία της Μεγάλης Βρετανίας, της Δανίας, των Κάτω Χωρών και της Γερμανίας. Δ.Φ.
17°
