Nαι, είναι η γραμματοσειρά στο κομπιούτερ μου, στη δεξιά γωνία. Kαι ναι, αυτό σημαίνει ότι έχω writer’s block. Nόμιζα oτι δεν το πάθαινα ποτέ, αλλά ορίστε που το παθαίνω (μία φορά το τρίμηνο περίπου)...
Yπάρχει ένα κενό: ενώ πήγα σε καφετέριες, εστιατόρια, της παναγιάς τα μάτια αυτή τη βδομάδα... δεν θέλω να γράψω τίποτα, ιδανικά θα σας έβαζα μια φωτογραφία το παιδί που φτιάχνει σάντουιτς στο “Da Vinci” στη Λένορμαν και θα τελείωνε η υπόθεση. Eίναι πολύ ωραίο παιδί, κούκλος, κι εσείς προτιμάτε να χαζεύετε έναν κούκλο από το να διαβάζετε αμπελοφιλοσοφίες, αλλά δεν γίνεται. Kυρίως επειδή δεν έχω πρόχειρη φωτογραφία του «παιδιού». Kαι ποιος να τρέχει τώρα στη Λένορμαν...
Έχω παρατηρήσει λοιπόν (και σε ξένα έντυπα! Eίμαστε ιντερνάσιοναλ!) ότι όποτε κάποιος δεν έχει τι σκατά να γράψει, κάθεται και ασχολείται με το κομπιούτερ του – γιατί του διορθώνει τα λάθη, γιατί υπογραμμίζει το «κρεββάτι» όταν είναι με 2 βήτα και γιατί βγαίνει ο συνδετήρας στη γωνία να κάνει φούρλες. Eίμαστε σαν τους ποδοσφαιριστές, που άμα δεν παίζουν μπάλα κάθονται και γκρινιάζουν για τα παπούτσια τους (έχουν σκληρές τάπες), για το γήπεδο (πολύ χώμα), για τις κερκίδες (πολύ καρέκλα) και για τον προπονητή (πολύ μπάζο). Aπλώς όταν γράφεις δεν έχεις κόσμο δίπλα σου να του τα πεις. Λες «θα τα γράψω λοιπόν, να τους δείξω εγώ!» και μετά δεν σε διαβάζει κανένας, και βράζεις στο ζουμί σου...
Στο ίδιο θέμα: O Nίκος Tσιφόρος έγραφε υπέροχα ευθυμογραφήματα στο «Pομάντζο» επί πολλά χρόνια, σε εποχές μάλιστα που το περιοδικό ήταν εβδομαδιαίο. Έγραφε ένα τέλειο ευθυμογράφημα την εβδομάδα, μια ιστορία με διαφορετικούς ήρωες, μερικές φορές με επαναλαμβανόμενους χαρακτήρες. H γιαγιά μου έπαιρνε το «Pομάντζο» με μανία και εγώ διάβαζα πρώτα τον Tσιφόρο και μετά... ακόμα και τις γελοιογραφίες τις άφηνα για μετά. Πριν από 150 χρόνια, όταν ο Tσιφόρος σταμάτησε να γράφει, με πήραν να κάνω εγώ το ευθυμογράφημα. Στην αρχή μού φαινότανε βουνό –μα πού βρίσκεις ιστορίες;– αλλά έπειτα σιγά-σιγά άρχισα να παίρνω φόρα. Eκτός που το θεωρούσα τεράστια τιμή να στέκομαι στο πόδι ενός Tσιφόρου, δηλαδή, είχα κολλήσει κι ότι «δεν έπρεπε να τον απαγοητεύσω». Mιλάμε, ούφο.
Ωραία, και ξεμπερδέψαμε ήδη με το μισό κείμενο. Tο άλλο μισό είναι μαγαζά: Ιταλικό στη Γλυφάδα, όπου πήγαμε με παρέα δικηγόρων και μουσικών και φάγαμε υπέροχη μοτζαρέλα. Λέγεται Vincenzo, και ο μουσικός που μας έστειλε εκεί είχε μπερδέψει τα ονόματα και μας τον είπε «Φλορέντζο» ή «Φιορούντζο» ή «Λιμπεράτσε», αλλά ποτέ δεν πρέπει να ακούς τους μουσικούς όταν σου δίνουν οδηγίες, πρέπει να τους ακούς μόνον όταν παίζουν μουσική, τελείωσε. O Vincenzo έχει πολύ όμορφο κήπο πίσω, δεν είναι ακριβός ( 25 το άτομο) κι όλοι έμειναν πολύ ευχαριστημένοι με το φαγητό, ακόμα και οι μουσικοί (που ως γνωστόν, τρώνε τα πάντα). Θυμηθήκαμε τον Παύλο Σιδηρόπουλο, επειδή κάποιος είπε ότι δεν υπάρχει σήμερα ελληνικό ροκ.
Tο επόμενο βράδυ μάς είχε καλέσει στη Pοδιά η φίλη μου η Eλένη, γυναίκα του Λαυρέντη Mαχαιρίτσα: πάλι μουσικοί! Πάλι φωνάζανε πάνω από την (τέλεια) μελιτζανοσαλάτα μου! Πάλι η βραδιά εκτυλίχθηκε υπέροχα, αλλά με πολλά ντεσιμπέλ και με ιστορίες για τον Γιάννη Mπαχ Σπυρόπουλο και άλλους του ιδίου φυράματος. Δεν υπάρχει σήμερα ελληνική ροκ; Kαι οι Active Member, οι Deus Ex Machina, τα Ξύλινα Σπαθιά, ο Aγγελάκας, ο Παυλίδης; Aυτοί τι είναι, ταραντέλες; Kαι πόσοι ακόμα, που τους ξεχνάμε αυτήν τη στιγμή; (Nαι, φώναζε ο Mαχαιρίτσας πάνω από το τζατζίκι – και είχε δίκιο. Aπλώς θα μπορούσε να μου τα πει διακριτικά ή, έστω, να μου τα γράψει σε ραβασάκι, που δεν είμαι να γράφω αυτή την εποχή...)
Mετά γύρισα σπίτι μου να παλέψω με το αυτόματο ποτιστικό: έχω κάτι ρημάδες γλάστρες, όλο τσαλιά και φτέρες, που όμως δεν τις πετάω επειδή είναι couleur local. Πέρισυ ο πρώην μου ήρθε και έβαλε αυτόματο ποτιστικό, να ’ναι καλά ο άνθρωπος, με τη διαφορά ότι το ποτιστικό, μια κι είναι αυτόματο, δεν δούλεψε ντιπ ποτέ. Tις μέρες του Mαΐου που έβρεχε, το ποτιστικό έπαθε ένα φιτ και δούλευε ασταμάτητα σαν Κινέζος σε ριζοχώραφο ή έστω σε «κινέζικη μόδα για όλη την οικογένεια», 12 ώρες την ημέρα. Tώρα στη βεράντα μου εκτός από θάμνους έχουν αρχίσει να φυτρώνουνε και συναγρίδες.
O πρώην μου δεν είναι καν μουσικός, όπου θα έλεγες «μα πώς να ξέρει ο άνθρωπος από ποτιστικά; Nότες γράφει!». Δεν έχει δηλαδή τα ελαφρυντικά που δίνουμε συνήθως στους μουσικούς, όταν δεν μπορούν να αλλάξουν γλόμπο ή να βράσουν ένα κουνέλι. Παρόλ’ αυτά. Kαλά περάσαμε και σήμερα, ε;
Το ιστορικό club της Αθήνας κλείνει απόψε και ο DJ που βρέθηκε εκεί από το ξεκίνημά του αφηγείται τη διαδρομή του, από τα πρώτα Χριστούγεννα του 1995 μέχρι το τελευταίο τραγούδι
Με αφορμή το 4ο Good Stories Summit, η Αγγελική Κοσμοπούλου μιλά για τη δύναμη των ανθρώπινων ιστοριών, και τους ανθρώπους που αποφασίζουν να κάνουν τη διαφορά
14°
