Η Eliana Klathis απέρριψε την αμερικανική κολλεγιακή εμπειρία

«Όταν πρωτοήρθα να μείνω δεν είχα δυσκολία τόσο στο να προσαρμοστώ σε ένα νέο μέρος, όσο ουσιαστικά στο ότι ήταν η πρώτη φορά που έμενα κάπου μόνη μου. Έτσι κι αλλιώς είχα έρθει Ελλάδα πολλές φορές. Είναι μια νέα εμπειρία, το να μένεις μόνη και να φροντίζεις τον εαυτό σου, χωρίς τη φροντίδα των γονιών, το φαγητό της μαμάς κλπ. Οπότε έπρεπε να έρθω εδώ και να μάθω πώς να είμαι μία "ταξιδιώτισσα". Μία ενήλικη. Να συγκατοικείς και να δημιουργείς φιλίες. Είναι κάτι που σου δίνει αυτοπεποίθηση, μια αίσθηση του εαυτού σου. Φυσικά οι διαφορές με την Αμερική είναι πολλές. Στο Κάνσας έμενα σε μια περιοχή κλασική "suburban", η οποία βασιζόταν πολύ στο σπίτι σε αυτά που συνέβαιναν μέσα σε αυτό. Εδώ ο κόσμος βγαίνει πολύ έξω. Θα πιούνε καφέ στις 9 το βράδυ και μετά θα συνεχίσουν. Θα φάνε στις 10, κι όλα αυτά μια Τετάρτη πχ. Και την επόμενη ξυπνάνε και πάνε στη δουλειά τους. Στο Κάνσας Σίτυ δεν τα κάνει κανείς αυτά, τουλάχιστον από τους δικούς μου γνωστούς. Δεν υπάρχει αυτό που λέμε "all-nighter"».

Υπάρχουν άνθρωποι που από μικροί συνειδητοποιούν την αδήριτη ανάγκη τους να ταξιδέψουν και να γνωρίσουν νέο κόσμο και κουλτούρες. Που επιλέγουν να χτίσουν την ταυτότητά τους βάσει πολλών και διαφόρων ερεθισμάτων, σε συνδυασμό με την οικογενειακή αγωγή και τις αναμνήσεις τους. Για αυτούς τους ανθρώπους, η πατρίδα και η καταγωγή είναι ένα σημείο αναφοράς αλλά σε καμία περίπτωση τροχοπέδη. Οι ελληνικές ρίζες της 22χρονης Eliana Klathis την ώθησαν από πολύ μικρή ηλικία να αναζητήσει το μέλλον της μακριά από τις ΗΠΑ και τις Μεσοδυτικές Πολιτείες. Οι σπουδές στη δημοσιογραφία στάθηκαν αφορμή, αλλά και κινητήριος δύναμη μαζί.

Τη συναντήσαμε στα Εξάρχεια, μια περιοχή που της ταιριάζει ιδιαίτερα όπως λέει, αν και μένει σχετικά μακριά. Με μια αξιοζήλευτη φρεσκάδα και αυτοπεποίθηση, η Eliana απολαμβάνει αυτή ακριβώς την περίοδο της ζωής ενός ανθρώπου του οποίου η κάθε μέρα συνιστά αναζήτηση και πρόκληση. Πολλώ μάλλον όταν οι αχανείς εκτάσεις του Κάνσας Σίτυ μοιάζουν ήδη μια μακρινή ανάμνηση.

«Γεννήθηκα στη Βαλτιμόρη του Μέριλαντ. Κι όταν ήμουν 1,5 μετακομίσαμε στο Ντάλας για οκτώ χρόνια και μετά στο Κάνσας Σίτυ όπου έζησα από το 2014 κι έπειτα. Είμαι μισή Ελληνίδα όπως καταλαβαίνετε από το επίθετό μου. Οικογενειακώς έχουμε καταγωγή από τη Ζάκυνθο και την Κύθνο. Έχω πάει στη Ζάκυνθο πολλές φορές. Μπορείς να πεις πως είμαι "νησιώτισσα"! Φυσικά είχα επισκεφθεί την Ελλάδα πολλές φορές μέχρι να έρθω να μείνω μόνιμα. Είναι λίγο τυπική η περίπτωσή μου. Όταν έχεις πατέρα μετανάστη κάτι σε τραβάει στο μέρος καταγωγής του. Έχω και τη γιαγιά μου εδώ που μένει στο Αιγάλεω, όπως επίσης ξαδέρφια και θείους! Ήταν λοιπόν όταν τελείωνα το σχολείο και δεν ήξερα τι ακριβώς θα κάνω. Τότε άκουσα για το Derry και είχα πάντα στην άκρη του μυαλού την Ελλάδα και την Ευρώπη. Είχα "τελειώσει" με την Αμερική. Νομίζω πως η όλη εμπειρία του αμερικανικού κολλεγίου δεν ήταν για μένα. Ήθελα κάτι διαφορετικό. Δεν ξέρω αν θα επιστρέψω, θα εξαρτηθεί από την εργασία μου. Άσε που τον Φεβρουάριο πήρα την ελληνική υπηκοότητα και πλέον είμαι επίσημα μια πολίτης της Ευρώπης!

Μένω στην Αγία Παρασκευή όπου είναι πολύ όμορφα και ήσυχα. Είναι κοντά στον Υμηττό, έχει πολλά δένδρα γύρω. Είναι πολύ όμορφη γειτονιά και νόμιζω πως προτιμώ να μένω εκεί παρά στο κέντρο. Χρειάζομαι δε γύρω στα 45 λεπτά για να πάω εκεί».

Η Eliana ζει σε πολύ νεαρή ηλικία την εμπειρία του να μένει μόνη και να φροντίζει τον εαυτό της. Στη χώρα μας αυτό σπανίζει εδώ και πολλά χρόνια, εκτός φυσικά της φοιτητικής ζωής. Η ζωή σε έναν άλλο τόπο σε μαθαίνει να φροντίζεις τον εαυτό σου χωρίς κάποιο δίκτυ ασφαλείας, με τις νέες συνήθειες που αποκτάς να γίνονται βίωμα και πρόκληση μαζί. Η περίπτωσή της είναι από αυτές όπου η οικογένεια από «φρένο» γίνεται καταλύτης. Συνδυάζεται δε και την πολύ όμορφη αισθηματική ιστορία των γονιών της, με μπόλικο άρωμα Ελλάδας.

«Ο αδερφός της μητέρας μου ήταν πεζοναύτης και είχε τοποθετηθεί εδώ. Και γνώριζε τον πατέρα μου και κάπως έτσι γνωρίστηκαν οι γονείς μου, όταν ήρθε η μητέρα μου εδώ. Κράτησαν τη σχέση τους από απόσταση μέχρι που ο πατέρας μου είπε "Δεν μπορώ άλλο. Μετακομίζω στην Αμερική". Ήταν 28 ετών. Ένας Έλληνας και μια Αμερικανίδα από την Αριζόνα. Κι εγώ κατέληξα με τους γονείς μου στο Κάνσας Σίτυ και τη γιαγιά μου στο Αιγάλεω! Η πλάκα είναι πως και ο θείος μου παντρεύτηκε κι αυτός Ελληνίδα. Και παρεπιπτόντως, πολλές φορές έχω απολαύσει το παραδοσιακό ελληνικό Πάσχα στην Αμερική, με το ψήσιμο του αρνιού στην αυλή κλπ.

Είμαι μοναχοπαίδι. Και ναι, ίσως σκέφτεστε πως θα δυσκολεύτηκαν όταν έφυγα αλλά ειλικρινά ήταν πολύ υποστηρικτικοί, τόσο στο να μείνω εδώ όσο και στο να ταξιδέψω. Να δω τον κόσμο και να κάνω κάτι δικό μου, κάτι που μου αρέσει. Δεν υπήρξε κάπια πίεση του στυλ "Σε παρακαλούμε μείνε". Είναι πολύ ευτυχισμένοι που βρίσκομαι εδώ».

Η κουβέντα μας πάει στη δημοσιογραφία και τις προκλήσεις της. Παιδί της εποχής της, η Eliana δεν απορρίπτει τον γραπτό λόγο αλλά φαίνεται πως την κερδίζουν τα οπτικοακουστικά μέσα και οι διαδικτυακές πλατφόρμες. Μπαίνει από πολύ νωρίς στην πρόκληση της παραγωγής ντοκιμαντέρ και θέλει να τη συνδυάσει με το ενδιαφέρον της για το περιβάλλον και τη γεωργία. Παρατηρεί, ακούει, καταγράφει και αναρωτιέται για πολλά γύρω της, τόσο για την Ελλάδα όσο και για τις ΗΠΑ, των οποίων οι πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις δεν την αφήνουν αδιάφορη. Η Eliana θα ολοκληρώσει τις σπουδές της στη δημοσιογραφία στην πλέον ευμετάβλητη περίοδο των τελευταίων δεκαετιών, τεχνολογικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά.

«Το καλοκαίρι του 2025 ήταν ιδιαίτερα γεμάτο. Έκανα ένα ρεπορτάζ για την No Kings Day με τους Democrats που ζούνε στην Ελλάδα. Υπάρχουν τρόποι για να μάθεις τη δουλειά εκτός αίθουσας και στο πεδίο, αρκεί να το θέλεις. Μου μένουν 10 μαθήματα για να τελειώσω τη σχολή της δημοσιογραφίας. Μου αρέσει πολύ η συγγραφή, αλλά εξίσου μου αρέσουν και η παραγωγή φιλμ και το επιτόπιο ρεπορτάζ. Βλέπεις όλους αυτούς τους πολεμικούς ανταποκριτές και είναι πολύ cool. Μακροπρόθεσμα με ενδιαφέρει να ασχοληθώ με περιβαλλοντικά θέματα, την κλιματική αλλαγή κλπ. Κάτι για το οποίο φυσικά είμαι έτοιμη να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο. Τη στιγμή που μιλάμε, ετοιμάζω ένα ντοκιμαντέρ με αντίστοιχη θεματολογία.

Με ενδιαφέρει πολύ το μέλλον της γεωργίας παγκοσμίως, ο τρόπος με τον οποίον παράγονται τα τρόφιμα και το μέλλον της βιομηχανίας. Υπάρχουν περισσότερα από οκτώ δις ανθρώπων που πρέπει να σιτίζονται. Με ενδιαφέρει λοιπόν το κατά πόσο μπορούν οι μεγάλες εταιρείες να αλλάξουν κάποιες από τις μεθόδους τους, κατά πόσο μπορούν να ανανεωθούν οι αγροί μέσα από την εναλλαγή καλλιεργειών και την ουσιαστική φροντίδα των εδαφών. Αυτή τη στιγμή επικρατούν οι μονοκαλλιέργειες, ενώ θα μπορούσαμε κάλλιστα να εναλάσσονται κάθε τρεις ή τέσσερις μήνες, με προϊόντα που θα δημιουργούσαν ποικιλία στη διατροφική αλυσίδα. Φυσικά εκεί που θέλω να εστιάσω είναι οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις και το αποτύπωμα όλων αυτών. Όσο έμενα στο Κάνσας δούλευα συχνά σε φάρμες. Έχω ασχοληθεί με καλλιέργεια ραδικιού, μπρόκολου κλπ. Και μάλιστα είχαμε διοργανώσει μια λαϊκή αγορά με τη συμμετοχή προσφύγων της περιοχής».

Είναι φανερό πως από πολύ μικρή ηλικία, η Eliana έχει επιλέξει το ρίσκο και την περιέργεια από την άνεση, την εμπειρία από την ευκολία. Πολύς κόσμος στα early 20s του βάζει τα τελευταία κομμάτια στο παζλ της προσωπικότητάς του και είναι αξιοσημείωτο πως η αυτή έχει επιλέξει να το κάνει στη χώρα μας. Τα όποια γλωσσικά εμπόδια δεν φαίνεται να την εμποδίζουν, ενώ η όλη της παρουσία δείχνει έναν άνθρωπο που ζει την κάθε μέρα ως ευκαιρία για να σκαρφίζεται τα μικρά και μεγάλα σχέδιά της.

«Περνάω πολύ όμορφα στην Αθήνα, μου αρέσει πολύ. Την έζησα και το καλοκαίρι που έκανα την πρακτική μου σε ένα ταξιδιωτικό γραφείο, δεν πήγα σε κάποιο νησί ή κάτι τέτοιο. Είχα αναλάβει τα social media και το marketing τους. Το να δουλεύεις βέβαια το καλοκαίρι εδώ είναι κάπως. Όλοι είναι εξαντλημένοι πριν από την άδειά τους και την περιμένουν διακαώς.

Έχω έντονη την αμερικανική προφορά, μου το λένε οι φίλοι μου συχνά. Εντάξει λογικό είναι, όλη μου τη ζωή έχω ζήσει εκεί. Από τις ΗΠΑ διατηρώ όσο μπορώ την επαφή με το Super Bowl και τους Kansas City Chiefs. Αλλά έχω "κουβαλήσει" μαζί μου την αγάπη μου για τη ραπ μουσική. Προσπαθώ να ενημερώνομαι και για τα όσα συμβαίνουν εκεί αλλά ειλικρινά καμιά φορά τα νέα με αγχώνουν και με στεναχωρούν. Φυσικά δεν μπορώ να αντιδράσω κάπως τόσο μακριά που είμαι. Ουσιαστικά νομίζω πως ζω τα πλεονεκτήματα και των δύο κόσμων (σ.σ. best of both worlds).

Θέλω πολύ να ταξιδέψω σε όλη την Ευρώπη. Έχω ήδη ταξιδέψει αρκετά βέβαια, ένα μέρος των σπουδών μου ήταν στη Νορβηγία. Έμεινα εκεί για 4,5 μήνες ενώ ταξίδεψα αρκετά. Πήγα και στο Μπέργκεν που είναι πανέμορφο. Έχω πάει στη Νορβηγία, στην Ισλανδία, στο Βέλγιο και την Ολλανδία».

Η στήλη «Γράμμα από την Αθήνα» αφορά την καθημερινότητα ανθρώπων που μετέφεραν την κουλτούρα και τα βιώματά τους στην πόλη μας, καταλήγοντας να την αποκαλούν «σπίτι» τους. Στείλτε μας mail αν πιστεύετε πως και το δικό σας αθηναϊκό γράμμα αξίζει να διαβαστεί. Σας ευχαριστούμε!