Κλάμπινγκ Παρασκευή βράδυ. Έντεκα και κάτι. Βγαίνω στην Πατησίων να πάρω το 608 και ο παγωμένος αέρας στεγνώνει τα χείλη μου. Πού το βρήκαμε όλο αυτό το κρύο Φλεβάρη μήνα; Κατεβαίνω πλατεία Αμερικής και το κόβω προς Δροσοπούλου. Μια γρήγορη στάση στον Λογιότατο της Δροσοπούλου. Μπορεί να το έχετε δει. Είναι ένα δίπατο νεοκλασικό, στη συμβολή των οδών Δροσοπούλου και Θήρας. Οικία του πρέσβη Ιωάννη Λογιώτατου, χτισμένη το 1922, έχει μετατραπεί από το 2023 σε μπαρ.
Διασχίζοντας το κατώφλι του νεοκλασικού, στα αριστερά κρέμονται σαν εικονίσματα πορτρέτα Ρώσων συγγραφέων. Ένα καδράκι, ξέχωρο, έχει ένα κείμενο. Είναι ένα απόσπασμα από τη «Γραμμή του ορίζοντος», κάτι από αυτά τα γουστόζικα που έγραφε ο Βακαλόπουλος για την Κυψέλη. Όπως ότι, τάχα, «Παλιά υπήρχαν τρία μέρη στον κόσμο· η Κυψέλη, η Ελλάδα και ο πλανήτης Γη. Τώρα βγαίνουν και λένε ότι ο κόσμος είναι ένας, όμως λένε ψέματα κι αυτό φαίνεται στα μάτια τους». Κάτω από τα καδράκια, ένα μανουάλι με κεριά σε προσκαλεί ν' ανάψεις ένα κεράκι. Συμπαθής εστετισμός. Άναψα, φυσικά.
Μπαίνω και, προς μεγάλη μου έκπληξη, ο ντιτζέι έχει κέφια. Τι Τάνια Τσανακλίδου και Μιχάλη Δέλτα με το αιθέριο «Μια αγάπη μικρή» έβαλε, τι το «Παράξενα πλάσματα» της Billie Kark, λες και ακούς techno παραδοσιακά. Όλοι χορεύουν εκστατικά. Και τσουπ. Η γνώριμη φωνή της Ιουλίας Καραπατάκη σ’ ένα club mix του «Τακούνια για καρφιά» που δεν είχα ξανακούσει. Πλάκα έχουν τα ρεμίξ λαϊκών τραγουδιών. Ρίχνουν αγαπημένα κομμάτια στην αγκαλιά νέων, αναπάντεχων κοινών.
Τέρμα η στάση. Προορισμός το σπιτόπαρτο της φίλης Ηλιάνθης, που πήρε το πτυχίο της. Στο ασανσέρ της πολυκατοικίας της, φαρδύ πλατύ, ένα κολλημένο χαρτί αναγράφει: «Αγαπημένοι γείτονες! Σήμερα θα κάνουμε ένα πάρτι στον 4ο! Γιορτάζουμε πτυχίο και δέκα χρόνια φιλίας. Μας συγχωρείτε εκ των προτέρων για την ενόχληση. Είστε όλοι ευπρόσδεκτοι».
Το διαμέρισμα στον 4ο είναι όπα. Δύο αφορμές για γιορτή, όπως καταλάβατε. Στο σαλόνι χορεύουν όλοι Μπρίτνεϊ και Γκάγκα, ο ντιτζέι, σφηνωμένος πίσω από έναν ντέσκτοπ, βάζει μουσικές από YouTube, σκιπάροντας αστραπιαία τις διαφημίσεις. Τα τζάμια της μπαλκονόπορτας έχουν θαμπώσει από τα χνώτα και το εξωτερικό κρύο. Ένα δάχτυλο έγραψε πάνω: «Όταν βλέπεις και σ’ ερωτεύομαι, δεν θα με διακόπτεις». Στην κουζίνα τρία αγόρια χειρουργούν μια σκεβρωμένη παγοθήκη μπας και βγάλουν κανένα έξτρα παγάκι για τα τζιν τόνικ τους. Ευτυχία.
Με αφορμή τα 1000 τεύχη της ATHENS VOICE, η Βικτώρια Σαντούλιακ γράφει για την Αθήνα της φιλοξενίας και των μικρών καθημερινών στιγμών που την έκαναν να νιώσει σπίτι: H Αθήνα της Βικτώρια Σαντούλιακ
Με αφορμή τα 1000 τεύχη της ATHENS VOICE, ο δημοσιογράφος γράφει για την ακτογραμμή, τις γειτονιές και τις μικρές ατέλειες που κάνουν την πόλη ξεχωριστή
Με αφορμή τα 1000 τεύχη της ATHENS VOICE, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος, μιλάει για την αντιφατική σχέση του με την Αθήνα και το ιδιαίτερο χάος που την κάνει μοναδική
17°
