Πάλι μπουζούκια! Μήπως έχω αλλοτριωθεί;

Δεν έχει πάθει κάτι η στήλη, δεν υποσχέθηκα άλλωστε ποτέ ότι θα γράφω μόνο για βαρύ κλάμπινγκ. Το κόνσεπτ ήταν εξαρχής μια αφήγηση των νυχτοπερπατημάτων μου πασπαλισμένων με μπόλικο χορό. Η μαρκίζα μπήκε για λόγους search engine optimization και άλλων διαβολικών πραγμάτων της διαδικτυακής επικράτειας. Και τώρα που εξηγήθηκα θα σας το πω: την περασμένη Παρασκευή πήγα και είδα ζωντανά την Ιουλία Καραπατάκη στον Σταυρό του Νότου. Και ήταν ονειρεμένα.

Είχαμε κάνει κράτηση με την παρέα μου δύο μήνες πριν για να μπορέσουμε να βρούμε τραπέζι. Οριακά είχαμε ξεχάσει ότι είχαμε κανονίσει τέτοια έξοδο. Μας το θύμισε ο καλός κύριος από τον Σταυρό του Νότου, που κάλεσε Δευτέρα πρωί για να μάθει «αν ισχύει». Ίσχυε φυσικά. Μια από τις καλύτερες λαϊκές φωνές που έχουμε σήμερα στη χώρα, η Ιουλία Καραπατάκη ανέβηκε στη σκηνή στις δέκα και μισή. Κατέβηκε στις δύο το πρωί, μ’ ένα δεκάλεπτο διάλειμμα να παρεμβάλλεται.

Δυναμική, σίγουρη ερμηνεία, μυώδης, σε κάνει να νιώθεις ότι, όταν τραγουδάει «σώσε με, δώσ’ μου να πιω το δηλητήριο/ είν’ η ζωή μου ένα μαρτύριο», το εννοεί. Το πρόγραμμα ήταν εξαιρετικό και πλήρες, η μπάντα φανταστική, με τους Άγη Παπαπαναγιώτου (στις κιθάρες) και Καλογιάννη Βεράνη (στην τρομπέτα και το βιολί) να μας εκπλήσσουν με τις πολύ ωραίες φωνές τους πλαισιώνοντας εμβόλιμα την Ιουλία. Το κέφι απογειώθηκε στον κατάμεστο Σταυρό του Νότου (όπου δεν κάπνιζε κανείς, να το επισημάνω αυτό, γιατί έχει καταντήσει να είναι η εξαίρεση πια), ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος. Όλο το μαγαζί να τραγουδάει συνοδεύοντας τον Καλογιάννη Βεράνη στην εξαιρετική ερμηνεία του «Πεχλιβάνη». Μυσταγωγική στιγμή.

Φεύγοντας από το κέντρο, θέλαμε να συνεχίσουμε. Φύγαμε για Μπάτμαν. Το κλασικό μπαρ του Νέου Κόσμου, που παίζει λαϊκά, έχει μια εξτραβαγκαντ διακόσμηση –πειρατική σημαία, ΛΟΑΤΚΙ+ σημαία, φωτό του Τσε και του Καζαντζίδη κ.λπ– και είναι το μόνο μέρος όπου μπορείς να φωνάξεις τον μπάρμαν «Μπάτμαν». Μουσική έπαιζε ο Δημήτρης Χατζηδημητρίου.