Κυψέλη, η γειτονιά που αγαπάμε τότε, τώρα και πάντα

Κυψέλη Τότε

• Γρύλος και Θράκα, οι «καλές» ταβέρνες της Φωκίωνος Νέγρη, εκεί και τα κυριακάτικα μεσημέρια με την αγία οικογένεια και την Κυψελιώτισσα μαμά που έκανε την επανάστασή της και ήθελε το «ρεπό» της από την κατσαρόλα. Αργότερα και η spaghetteria Paesano, για τον ίδιο λόγο.
• Πεδίον του Άρεως. Λιμνούλες και πάπιες και γλειφιτζούρια από τον πλανόδιο για τα νήπια, «περίπατος» - ημερήσια εκδρομή για τα Αρρένων και Θηλέων, σκαλισμένες καρδιές με τόξα και αρχικά στα δέντρα, καυτά φιλιά πίσω από τις πρασιές μέρα και νύχτα.
• «Πάγο-πάγο-πάγοοοοο». Το πόστο του πλανόδιου που πούλαγε πάγο σε μεγάλους κύβους για τα σπίτια με τα ξύλινα ψυγεία και το βρυσάκι ήταν στην πίσω μεριά της Δημοτικής Αγοράς. Αλλά στον έφερνε και στο σπίτι με τη μεγάλη τσιμπίδα.
• Δημοτική Αγορά, μια μικρή Βαρβάκειος. Χασάπικα, μανάβικα, ψαράδικα, τα τυριά του Τσιχλιά. Στην πίσω μεριά η πλανόδια γιαγιά με τα φασκόμηλα και τις ρίγανες και το μικρό μαγαζάκι της «μανταρίστρας» που μαντάριζε τα καλσόν, μπροστά και επί της Φωκίωνος ο Δρίτσας με τα πιο μερακλίδικα σουβλάκια.
• Νανίτα, Πιγκάλ, Αμπασσαντόρ, Φιλίπ, Κυψελάκι, Λίλα, Λουζιτάνια, τα υπέροχα (και πολλά από αυτά θερινά) σινεμά – 140 λέει είχε η ευρύτερη περιοχή της Κυψέλης (!). Κολοσσαίον –το πρώτο της Αθήνας με ανοιγόμενη οροφή για προβολές χειμώνα–καλοκαίρι, Negro με τα πρώτα πορνό της εποχής πάνω στην Φωκίωνος Νέγρη.
• Όλγα Καρλάτου, Γωγώ Ατζολετάκη, Σταυρούλα Κανελλοπούλου, Μπέλλα Αδαμοπούλου, και πολλές ακόμη, μακριά η σειρά των Σταρ Ελλάς, όλες Κυψελιώτισσες.
• Ο Αντρέας ο τρελός. Ο ξυπόλητος, με την αγριοφωνάρα, μόνιμος τρόφιμος του Ασύλου Ανιάτων που τρόμαζε τα παιδάκια να φάνε το φαΐ τους, κι όμως είχε την πιο καλή καρδιά.
• Darling, η μπουτίκ του Σπύρου Δρυμώνα, με τη μόδα «που έρχεται κατευθείαν από το Λονδίνο». Αργότερα και Sotris «…ένας που τον λένε Σωτηρόπουλο και τα πουλάει πανάκριβα».
• Πίτσα ατομική στο τσέρκι, με ξεροψημένο το τυρί και μαύρα σημαδάκια από τη λαμαρίνα. Στο Σπιτικό στην πλατεία και στο δεύτερο Σπιτικό επί της Φωκίωνος, δίπλα από τον Σαράφη. Ουρές οι μαθητές μετά το σχόλασμα.
• Τέλη του ’70 - αρχές του ’80, το κομβικό χρονικό σημείο. Η Αθήνα γνωρίζεται με το νέφος και οι Κυψελιώτες μετακομίζουν βόρεια, σε «προάστια με πιο καθαρό αέρα». Πολλά διαμερίσματα αδειάζουν, έρχονται τα πρώτα μεγάλα κύματα μεταναστών. - Νενέλα Γεωργελέ

Φωτογραφία: Θανάσης Καρατζάς

Κυψέλη τώρα

• «Καλά, εμείς ξυπνήσαμε μία μέρα και ήμασταν hot. Ούτε που καταλάβαμε πώς». Μέσα σε μία νύχτα η πλατεία Αγίου Γεωργίου έγινε ΤΟ ραντεβού για τους Κυψελιώτες αλλά και για πολλούς Αθηναίους. Τα μεζεδοπωλεία, τα μπαρ, ο φούρνος και το κουρείο, τα φουντωτά δέντρα, οι ερωτιδείς και η εκκλησία. Μια ανέμελη μέρα στην πλατεία του χωριού που το λένε Κυψέλη.
• Ο Πανελλήνιος. Ιδρύθηκε το 1891 και είναι ο αρχαιότερος αμιγώς αθλητικός σύλλογος της χώρας. Από πέρυσι οι κάτοικοι του Δήμου Αθηναίων μπορούν να κάνουν εδώ δωρεάν κολύμβηση, yoga, Pilates, πολεμικές τέχνες συμπληρώνοντας μία απλή ηλεκτρονική αίτηση στον Δήμο (www.cityofathens.gr/service/aitisi-dorean-athlisi-ston-panelli).
• Κυψελιώτες, οι φιλόζωοι. Ίσως είναι το άγαλμα του ανώνυμου σκύλου της Φωκίωνος … όμως πουθενά αλλού στην Αθήνα δεν θα δεις τόσα χαριτωμένα τετράποδα μαζεμένα. Οι Κυψελιώτες τρέφουν βαθιά αγάπη για τα κατοικίδια τους, το μαρτυρούν και τα πάμπολλα pet shops (σ.σ. προτείνουμε ανεπιφύλακτα το Pet Project στην Αγίου Μελετίου για τη φοβερή εξυπηρέτησή του, τη μεγάλη ποικιλία και τις καλές τιμές του).
• Φωκίωνος Νέγρη, ο δρόμος του καφέ. 700 μέτρα, πεζόδρομος με πολύ –για κέντρο Αθήνας– πράσινο, πλατεΐτσες η μία μετά την άλλη, περατζάδα, νέοι και παππούδες, Έλληνες και ξένοι, πολλά καφέ. Είναι εκπληκτικό πόσος κόσμος πίνει καφέ στη Φωκίωνος Νέγρη μία τυχαία καθημερινή μέρα, καθισμένος στη λιακάδα.
• Και το τέταρτο κύμα καφέ. Η Κυψέλη ξέρει από καλό καφέ και μερικά από τα καλύτερα καφέ της Αθήνας βρίσκονται εδώ. Το Kick, το Dope, το Cultivos ή το Kapu είναι από τα πιο γνωστά, αλλά η αλήθεια είναι ότι σχεδόν σε κάθε γωνιά θα βρεις κι από ένα καφέ που φέρνει στην κούπα σου εκλεκτές ποικιλίες από όλο τον κόσμο.
• Στις πιο cool γειτονιές του πλανήτη. Σύμφωνα με το Time Out η Κυψέλη συγκαταλέγεται ανάμεσα στις 50 πιο cool γειτονιές του πλανήτη. Μάλιστα βρίσκεται σε αρκετά υψηλή θέση, στην 16η, ακόμα πιο πάνω και από το Poblenou της Βαρκελώνης. Ο λόγος; Όπως δήλωσαν οι ντόπιοι «η Κυψέλη έχει υπέροχη ενέργεια». Ισχύει!
• Το Au Revoir της Πατησίων, με έτος ίδρυσης το 1957, είναι το παλιότερο bar της Αθήνας και συνεχίζει ακάθεκτο με την ίδια ακριβώς διακόσμηση που είχε και την πρώτη μέρα που άνοιξε τις πόρτες του. Από τα τραπέζια του έχουν περάσει πολλοί καλλιτέχνες με πιο διάσημο τον Φρανκ Σινάτρα αυτοπροσώπως!
• Κοτσιδάκια και αφρικανική κουζίνα. Η Κυψέλη έχει αγκαλιάσει την αφρικανική κοινότητα της Αθήνας και αυτό της έχει δώσει έναν πολυπολιτισμικό χαρακτήρα που κάνει το χρώμα της ακόμα πιο όμορφο. Οι Αφρικανοί έφεραν στη γειτονιά στοιχεία της δικής τους κουλτούρας, κι έτσι η Κυψέλη έγινε ο νούμερο ένα προορισμός για όσους θέλουν να κάνουν αφρικανικά κοτσιδάκια ή να δοκιμάσουν εξωτικές κουζίνες της Αιθιοπίας, του Κονγκό, της Νιγηρίας στα πάμπολλα αφρικανικά εστιατόρια της περιοχής.
• Αρχιτεκτονικά διαμάντια. Η Κυψέλη υπήρξε από τις πρώτες αστικές αθηναϊκές γειτονιές, πράγμα που σημαίνει ότι εδώ χτίστηκαν οι πρώτες πολυκατοικίες, και μάλιστα σε εξαιρετικά προσεγμένο (και πρωτοποριακό!) σχεδιασμό. Αξίζει να θαυμάσεις όλα τα κτίρια της Φωκίωνος Νέγρη ένα προς ένα και μετά να χαθείς στα στενά για να ανακαλύψεις μικρά αρχιτεκτονικά διαμάντια. Ένα από αυτά είναι και το ατελιέ της οδού Κυκλάδων που κάθε χρόνο συμμετέχει στο Open House Athens – πέρνα μία βόλτα στο επόμενο και σου υποσχόμαστε ότι θα μείνεις με το στόμα ανοιχτό.
• Καλλιτεχνική γειτονιά. Τα πολυάριθμα θέατρα και οι κινηματογράφοι ήταν από πάντα ένα δυνατό χαρακτηριστικό της Κυψέλης και ένα στοιχείο που παραμένει εμφανές ακόμα και σήμερα. Αυτή η γειτονιά κρύβει στα στενά της δεκάδες θέατρα, ιστορικούς κινηματογράφους (όπως το θρυλικό Studio) και στην ήδη πλούσια γκάμα προστίθενται συνεχώς νέοι χώροι, όπως το θέατρο Ark που μόλις άνοιξε στη Δροσοπούλου. - Κατερίνα Βνάτσιου