Η Αθήνα τα βράδια ανάβει (ξανά)

Νύχτα, στάσου, μια στιγμή! Πότε ήταν η τελευταία φορά που σε αντάμωσα; Εννοώ κανονικά, φορώντας τα καλά μου και τα μαύρα τα γυαλιά μου (pun intended) και πέρασα ένα αυθεντικό «night out», χωρίς μάσκες, περιορισμούς και ωράρια; Ήταν ακριβώς ένα έτος και εννέα μήνες πριν. Εκείνον τον Μάρτιο του 2020 που ακούγαμε για έναν φονικό ιό από την Κίνα να έρχεται απειλητικά. Οι αφελείς –και ίσως όχι ακριβώς αφελείς– μάλλον διψασμένοι τότε 18άρηδες δεν μπορούσαμε να διανοηθούμε πως θα κλονίσει κάτι το τρέξιμο προς την ελευθερία της ενήλικης (φοιτητικής) ζωής, πως θα αμφισβητηθεί το δικαίωμά μας για ξεγνοιασιά και καλοπέραση, εμάς που ζήσαμε μια δεκαετία γεμάτη κρίση και περιορισμούς, που δεν υπήρχε καμία σταθερά, ούτε ίχνος ξεγνοιασιάς. 

Εκείνον τον Μάρτιο, λοιπόν, εμείς οι αφελείς, αφού είχαμε εξαντλήσει κάθε πιθανή και απίθανη ανάλυση για το ότι «δεν θα κλείσει τίποτα στην Ελλάδα», γιατί «δεν το αντέχει η οικονομία μας, βρε!», βιώσαμε το σοκ τη Δευτέρα που ανακοινώθηκε το πρώτο lockdown διάρκειας τότε δύο εβδομάδων. Καθησυχάσαμε τους εαυτούς μας και είπαμε πως «εντάξει, καλύτερα, δεν θα έχουμε και σχολή για δύο εβδομάδες». Το κάρμα γέλασε, γιατί το κάρμα (surprise) υπάρχει και προφέρεται «χα». Βιώσαμε ίσως τον δυσκολότερο χρόνο της ζωής μας. Τηλε-εκπαίδευση, τηλε-βασανιστήριο, καμία δίοδος για διασκέδαση και ψυχαγωγία, αποξένωση από φίλους και συμφοιτητές. Περάσαμε πολύ δύσκολα, παιδιά, δοκιμαστήκαμε. 

Κι όταν άνοιγαν δειλά-δειλά κάποια πράγματα, ύστερα ξανα-έκλειναν. Κι όταν αρχίσαμε να μαζευόμαστε με φίλους σε σπίτια ή να βγαίνουμε πάλι όταν χαλάρωσαν τα μέτρα, δεν είχε κανείς διάθεση για τίποτα. Τίποτα δεν έμοιαζε ίδιο. Φοβηθήκαμε ότι είχαμε «ιδρυματοποιηθεί», τρόπον τινά. Και πώς να μην γίνει, άλλωστε; Και στα μαγαζιά, τη μια χωρίς μουσική, την άλλη ως τις 12, την επόμενη με χωρίς μάσκες και όχι πάνω από συγκεκριμένο αριθμό ατόμων και σίγουρα  κ α θ ι σ τ ο ί.  Χάλια.

Σάββατο βράδυ, όμως, ήταν η πρώτη μέρα που θα επιτρέπονταν οι όρθιοι εμβολιασμένοι σε κλειστούς χώρους, με μουσική, χωρίς ωράριο, χωρίς περιορισμούς. Βγήκαμε δειλά-δειλά. Η Αθήνα ήταν γεμάτη. Στα Εξάρχεια κοσμοσυρροή. Είχε κάποιο λάιβ, που δεν έγινε εντέλει, αλλά και πάλι. Στο Γκάζι το ίδιο. Χαμός συνδυασμένος με κέφι. Στο κλαμπ που πήγαμε, αφού μας έλεγξαν ταυτότητες και πιστοποιητικά εμβολιασμού στην είσοδο, κοιτάγαμε σαν χαμένοι. Δεν πιστεύαμε ότι θα μπορούσαμε να χορέψουμε χωρίς κανέναν περιορισμό. Ήταν μαγικά. Ήταν σαν να ήταν πάλι 2019. Ήταν κανονικά. Ήταν όπως πρέπει και όπως μας αξίζει. Η Αθήνα τα βράδια ανάβει (όπως λέει περίπου το τραγούδι) και ευτυχώς ξανά ανάβει.