Ο Billy Gee κάνει τέχνη του δρόμου σε κλειστό χώρο

Ο Βασίλης Γρυπάρης, κατά κόσμον Billy Gee, έχει αφήσει το δικό του στίγμα στο εικαστικό αθηναϊκό μιλένιουμ. Ξεκίνησε μέσα από την κουλτούρα του σκέιτ σε μία εποχή που οι γκραφιτάδες θεωρούνταν τα ποντίκια της πόλης, ατημέλητα παιδιά που γνώριζαν τις γωνιές της καλύτερα από οποιονδήποτε και στα αστυνομικά τμήματα τους ήξεραν με τα μικρά τους. Ήταν το διάστημα που η εναλλακτική διασκέδαση, οι χώροι που γίνονταν οι ζυμώσεις των φρέσκων καλλιτεχνών, το βερολινέζικο street style ξεκινούσε να αναπτύσσεται στην κάτω πλευρά της οδού Αθηνάς, στα στενά ανάμεσα απ’ τις παλιές βιοτεχνίες του Ψυρρή.

Ο Βilly ήταν από τους πιο ενεργούς της γενιάς του – θυμόμαστε όλοι πολύ καλά το μεγάλο skate event που διοργάνωσε η εφημερίδα μας στο Πεδίον του Άρεως τον Ιούνιο του 2007 με τον Billy να πρωτοστατεί, αλλά και τη μόνιμη στήλη του SK8 (Skate & Graffity), την πρώτη «επίσημη» στήλη για τη σκηνή σε μεγάλη εφημερίδα. Ανήκει στους καλλιτέχνες που άλλαξαν τον χώρο, ζωντάνεψαν με τη δυναμική των τοιχογραφιών τους την πόλη και σφράγισαν την ταυτότητα μιας ολόκληρης περιοχής.

Τώρα, λίγο πιο κάτω από το εμβληματικό του σχέδιο με τον σκύλο Λουκάνικο, στην Αlibi Gallery στην οδό Σαρρή, ο Βilly Gee εδώ και ένα περίπου μήνα προετοιμάζει την έκθεσή του, Life Extension .

«Πρόκειται για μια καλλιτεχνική πρόταση που αποτελείται από τοιχογραφία, ζωγραφική σε καμβά, installations και ήχο. Ένα σκηνικό που θα γεννά στον επισκέπτη συναισθήματα και θα τον κάνει να ονειρευτεί μπαίνοντας ουσιαστικά στον δικό μου κόσμο. Η έκθεση υπήρχε πάντα στο μυαλό μου – η ιδέα βέβαια δεχόταν διαφοροποιήσεις με την πάροδο του χρόνου, αλλά με το κόνσεπτ να παραμένει ίδιο. Η σκέψη από την υλοποίηση άλλωστε συνήθως απέχει. Οι περισσότερες γκαλερί για παράδειγμα φοβούνταν τις τοιχογραφίες, κι όταν άκουγαν ότι επιθυμούσα να βάψω τους τοίχους αρνούνταν να προχωρήσει το εγχείρημα και δυσκολευόμουν. Ήθελα όμως να εξελίξω τη δουλειά μου στο studio work και στον καμβά και ένιωσα πως ήρθε τo timing για να το επικοινωνήσω στον κόσμο με βάση τα σημερινά μου θέλω και την εικαστική μου ικανότητα. Να δείξω επίσης ότι δεν σταματώ να δημιουργώ και να φαντάζομαι και στο τέλος να το ερμηνεύσει ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Τo lockdown δεν με επηρέασε αρνητικά σε όλο αυτό γιατί συχνά περνούσα φάσεις που κλεινόμουν για δουλειά χωρίς να σηκώσω κεφάλι», θα μας πει ο Billy Gee.

Στα 90 περίπου τ.μ. της γκαλερί Αlibi θα απλωθούν οι 10 καμβάδες του Βilly, με το ξύλο στην έκθεση να υπερισχύει. Με βάση αυτούς δομήθηκε ουσιαστικά όλη η έκθεση.

«Έφτιαξα πρώτα τους καμβάδες και αυτοί με καθοδήγησαν για το περιεχόμενο της τοιχογραφίας. Η διαφορά τους είναι ότι οι φόρμες στην τοιχογραφία είναι μεγαλύτερες και λόγω του μεγέθους που κυριαρχεί στο μάτι και στον χώρο ενώ στον καμβά ο παρατηρητής πιο εύκολα πλησιάζει και παρατηρεί τις λεπτομέρειες. Εν προκειμένω, ας πούμε, είναι τα ξύλινα σπιτάκια. Από το 2017 και μετά ασυνείδητα ενσωμάτωνα στις ταχυγραφίες μου ξύλινα σπίτια – δεν ήξερα γιατί το έκανα ώσπου αργότερα συνειδητοποίησα ότι από μικρός μου είχαν αποτυπωθεί τα χαμόσπιτα στις γειτονιές των Κάτω που μεγάλωσα.

» Στο “Συνοικία το όνειρο”, ταινία του 1975, βλέπουμε εικόνες από τα σπιτάκια των ανθρώπων από τα οποία ήλπιζαν να ξεφύγουν για μια καλύτερη ζωή. Ζυμώθηκαν μέσα μου εικόνες από τα παλιά αθηναϊκά σπίτια και τα σκανδιναβικά ξύλινα που έχω δει στα ταξίδια μου, οι επιρροές μου από τις φάνταζι ταινίες και τον Τιμ Μπάρτον, και όλα αυτά συνδυαστικά με την καραντίνα που έδωσε ένα νέο νόημα του σπιτιού για τον καθένα από εμάς. Έτσι αποφάσισα να δημιουργήσω έναν κόσμο που αποτελείται από σπίτια».

Το skateboarding ήταν ο συνδετικός κρίκος που έφερε τον Βilly Gee κοντά στο graffiti, και η γνωριμία του μαζί του. Aκόμα και σήμερα ο ίδιος συνεχίζει να τσουλάει για προσωπική του ευχαρίστηση και για να κρατάει ζωντανή την παιδικότητά του. Επομένως δεν θα μπορούσε να λείπει το στοιχείο του από την έκθεση. Οι μισογκρεμισμένοι χορταριασμένοι τοίχοι με τα πολύχρωμα graffiti δίπλα σε επιβλητικά murals που καλύπτουν την πρόσοψη μοντέρνων lofts και οι σκεϊτάδες της Πρωτογένους δίνουν τo σημερινό στίγμα της γειτονιάς που γίνεται η έκθεση.

«Το Ψυρρή είναι η πιο βαμμένη περιοχή και ίσως η μόνη στην οποία μπορεί να έρθει κάποιος να βάψει και να μην του πει κανείς τίποτα, αφού οι αρχές της περιοχής το έχουν πλέον αποδεχτεί και συνηθίσει. Οι θαμώνες είναι εκπαιδευμένοι σε σχέση με το παρελθόν, σέβονται ότι μπορεί να είσαι καλλιτέχνης σε αντίθεση με τα πρώτα χρόνια, που μας κυνηγούσαν όταν μας έπιαναν να βάφουμε τοίχους. Η κρίση κατά κάποιον τρόπο έπαιξε ρόλο σε αυτό, έρχονταν δίκτυα κι από το εξωτερικό για να καταγράψουν αυτό που γινόταν στους δρόμους.

» Στην Αθήνα και στους δρόμους της μεγαλώσαμε και εκπαιδευτήκαμε όσοι ανήκουμε σε αυτή την κουλτούρα και γνωριζόμαστε μεταξύ μας, κάτι που αποδεικνύει ότι τελικά η πόλη είναι ένα μεγάλο χωριό. Και στην επαρχία, όμως, ή στα νησιά, υπάρχουν νέα ταλέντα που κάνουν τις δικές τους εικαστικές προτάσεις. Οι Έλληνες street artists δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους καλλιτέχνες του εξωτερικού, απλά επειδή δεν είμαστε στο κέντρο της Ευρώπης ό,τι γίνεται τάση εκεί έρχεται στην Ελλάδα αργοπορημένα.

» Παρόλο που έχουμε βγάλει street artists με φήμη στο εξωτερικό, δεν υπάρχει ένας τοίχος στην πόλη να τον παραχωρήσει ο Δήμος, ώστε να πηγαίνουν τα παιδιά με άδεια και χωρίς φόβο να ζωγραφίζουν και να εκφράζονται. Αναγκαστικά ψάχνουν μονίμως για εγκαταλειμμένους τοίχους. Το δεύτερο παράδοξο είναι ότι στην Αθήνα δεν υπάρχει κάποιο street art festival, ενώ οι γείτονες βαλκανικές χώρες έχουν. Για παραπάνω από 7 χρόνια έχουν παγώσει τα μεγάλα δρώμενα τέτοιου τύπου στην Αθήνα».

Σύντομα κυκλοφορεί σε περιορισμένο αριθμό αντίτυπων και τo βιβλίο του Billy Gee, που αποτελείται από 67 σχέδια με ακριλικό και πένα και το καθένα με διαφορετική δυναμική μια που , καθώς τα έφτιαχνε, ακολουθούσε την ψυχολογία του στη συνθήκη της καραντίνας.   

Info: Η έκθεση θα ανοίξει την Πέμπτη 16 Σεπτεμβρίου στις 19.00 στο χώρο της Alibi Gallery, Σαρρή 12, στου Ψυρρή, και θα διαρκέσει μέχρι 25 Οκτωβρίου.