Αυγουστιάτικη Αθήνα, αυγουστιάτικη πόλη

Χάλια. Ωραία. Σχεδόν καλά. Σούπερ. Μιζέρια. Καμία απάντηση δεν είναι ικανοποιητική. Την έκπληξη θα έκανε ένας ελέφαντας, ο οποίος θα μπορούσε να κυκλοφορεί στους άδειους δρόμους της πόλης. Και όταν πιάσουμε Δεκαπενταύγουστο θα μπορούσαν οι ελέφαντες να γίνουν ζευγάρι. Και να τριγυρνούν στη Κηφισίας.

Πολλή ζέστη και μια κάποια υγρασία. Πνιγηρά μεσημέρια. Τουλάχιστον, δεν έχει κίνηση. Έχει φύγει ο κόσμος. Παρηγοριά σε όλους όσοι μένουν πίσω. Η πόλη, ωστόσο, αδειάζει, και η μελαγχολία του ιδρωμένου συνωστισμού δίνει τη θέση της σε μια άλλου τύπου ελευθερία.

Αυγουστιάτικη Αθήνα, αυγουστιάτικη πόλη. Δεν αλλάζει, αδειάζει. Ενδέχεται να τραντάζεσαι τα βράδια από μικροθορύβους. Μικρά κρακ. Διαστολές. Μια γάτα στον θάμνο. Ο ήχος ενός διακόπτη. Το τρίξιμο του μεντεσέ. Είστε μόνοι στην πολυκατοικία. Μόνοι στο σπίτι. Μια χούφτα άνθρωποι σε μια γειτονιά, σε έναν δρόμο. Με τους φάρους των αναμμένων μπαλκονιών να προδίδουν το βράδυ πως ο ιδιοκτήτης λείπει σε ταξίδι.

Κι όμως φέτος, την αυγουστιάτικη Αθήνα νιώθω πως θα τη μοιραστούμε περισσότεροι. Για ποικίλους λόγους. Κι αν η πόλη φαίνεται στριφνή, δεν είναι. Υπάρχει και η επιλογή για αντίδοτο στη μιζέρια. Να και οι βόλτες, να και οι κοντινές παραλίες και το βράδυ ακούς και τα τζιτζίκια. Ποτάκια σε ταράτσες, καφέδες σε αυλές, μια επίσκεψη στην  αναγεννημένη Εθνική Πινακοθήκη, στο καινούργιο γκουρμέ εστιατόριο, με την υπέροχη θέα, στο Νιάρχος. Πήγαινε και λίγο Ακρόπολη σαν τη Μαρί Σαντάλ. Διάβασε με το κλιματιστικό παρέα το «Μια υπέροχη φίλη μου» της Φεράντε. Πριν τη μεγάλη επιστροφή. Των πολλών.

Το σκηνικό δεν είναι αυτό που θα αποκαλούσαμε ειδυλλιακό. Αλλά και τι θα πει ειδυλλιακό; Είναι πιο ήρεμο. Το κήτος είναι άκακο. Η μητρόπολη ανασαίνει απαλά. Είσαι εσύ και το αυγουστιάτικο φεγγάρι.