Το ξεχασμένο Άλσος Λογγίνου στο Μετς

Το μικρό άλσος στο Μετς περιστοιχίζεται εδώ και δεκαετίες από μία περίεργη παραφιλολογία και θρύλους. Κάποιοι λένε ότι το άλσος είναι «στοιχειωμένο» και έχει μία ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και ενέργεια. Ίσως ένα στοιχείο που εντείνει αυτήν την παραφιλολογία ίσως είναι ότι το πάρκο κατά μήκος χωρίζεται με έναν μικρό τοίχο με το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, ένα κοιμητήριο-«μουσείο» για την Ιστορία της νεότερης Ελλάδας και της πρωτεύουσας. Αυτοί που μας άφησαν στην μία πλευρά, οι περιπατητές του άλσους στην άλλη, με ένα μικρό τοίχο να μας χωρίζει.

Υπήρξε και μία εποχή, τότε στα τέλη της δεκαετίας του ’90 και λίγο πριν και μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, που κυκλοφορούσαν διάφορα βιβλία και προβάλλονταν τηλεοπτικές εκπομπές με ανάλογη θεματολογία που ενέτειναν την περιέργεια του κόσμου (ιδιαίτερα των νέων), παραφυσικά φαινόμενα, στοές και σήραγγες που ένωναν υπογείως κάθε γωνιά της Αθήνας (μέχρι και ο Γρηγόρης Αρναούτογλου είχε ασχοληθεί με το άλσος και τον γειτονικό λόφο Αρδηττού στην εκπομπή «Όμορφος Κόσμος», ο Κώστας Χαρδαβέλας με τις «Πύλες του Ανεξήγητου» κ.α.), ενώ ακόμα και σήμερα ανά καιρούς βρίσκουμε νέα videos στο YouTube με νυχτερινές περιπλανήσεις διαφόρων ομάδων στο άλσος.

Δεν είμαι κάτοικος Παγκρατίου αλλά διασχίζω πολύ συχνά το μικρό άλσος Λογγίνου, με το όνομά του πιθανόν να προέρχεται από τον συγγραφέα Διονύσιο Λογγίνο («Περί ύψους», ένα από τα κορυφαία αισθητικά - κριτικά συγγράμματα της αρχαιότητας) και όχι από τον επικεφαλής Ρωμαίο εκατόνταρχο που είχε αναλάβει την επιτήρηση της σταύρωσης του Χριστού. Δυστυχώς ή ευτυχώς, για άλλη μία φορά δεν υπήρξα μάρτυρας κάποιου παραφυσικού φαινομένου, μάλλον δεν είμαι τόσο καλός «πομποδέκτης».

Το Άλσος Λογγίνου είναι ένα μικρό αλσάκι-πάρκο στο Μετς και βρίσκεται στον ομώνυμο πεζόδρομο Λογγίνου και στην οδό Κοσμά Μπαλάνου, σχηματίζοντας ένα Γ (γάμμα), συνορεύοντας και με την πολύ όμορφη οδό Μάρκου Μουσούρου, πολύ κοντά στον λόφο Αρδηττού και στο Καλλιμάρμαρο. Μία ευρύτερη περιοχή με ιδιαίτερο ιστορικό και αρχαιολογικό ενδιαφέρον και υπέροχες νεοκλασικές μονοκατοικίες.

Αν κάποιος επισκεφτεί το άλσος σήμερα, χωρίς να έχει διαβάσει όλες αυτές τις ιστορίες για ήχους κρουστών που ακούγονται το βράδυ και την παραφιλολογία που το «στοιχειώνει», δεν θα παρατηρήσει κάτι το ιδιαίτερο. Το άλσος είναι και σήμερα αρκετά απεριποίητο –δεν θα λέγαμε εντελώς παρατημένο- και αξίζει μίας νέας ευκαιρίας για να αναγεννηθεί και να δεχτεί περισσότερους κατοίκους. Κάτι που είχε γίνει την εποχή των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, αλλά, όπως και τα Ολυμπιακά ακίνητα που άρχισαν να σαπίζουν μετά τους αγώνες, το άλσος ξεχάστηκε ξανά, μαζί με τις διάφορες παρεμβάσεις και έργα που είχαν γίνει τότε. Ευτυχώς που κάποιοι εξωραϊστικοί και πολιτιστικοί σύλλογοι της περιοχής δεν το έχουν ξεχάσει με τις δικές τους καίριες παρεμβάσεις.

Σήμερα, είναι ένα άλσος-πέρασμα, με τους περισσότερους να το διασχίζουν γρήγορα για να πάνε κάπου αλλού, χωρίς να κάθονται –για πολύ ώρα- σε κάποιο από τα παγκάκια ή πεζούλια του. Ευτυχώς που υπάρχουν και τα υπαίθρια γήπεδα μπάσκετ και οι άνθρωποι που βγάζουν τους σκύλους τους βόλτα για να του δώσουν λίγη ζωή. Η παιδική χαρά, μεσοτοιχία με το Α’ Νεκροταφείο, είναι ακατάλληλη προς χρήση.

Αυτό που διακρίνει το άλσος είναι η απόλυτη ησυχία που επικρατεί στο χώρο του. Ίσως γιατί πρέπει να κατέβεις αρκετά σκαλοπάτια από το επίπεδο του δρόμου για να βρεθείς μέσα του. Οι ήχοι και οι θόρυβοι της πόλης χάνονται.