Η μάχη των πλαταιών

Για τους Aθηναίους, οι πλατείες είναι μια άλλη «χώρα». Η A.V. κάνει το γύρo τους.

H Αθήνα πάντα «πάει πλατεία». Υπάρχει η δημοκρατική (Συντάγματος), η επαναστατική (Εξαρχείων), η πολύβουη (Γκάζι), η μυθική (Κολωνακίου), η αποκαρδιωτική (Ομονοίας), η τουριστική (Μοναστηρακίου). Eκεί γράφεται ολόκληρη η ιστορία της αθηναϊκής ζωής. Υπάρχουν όμως και οι συνοικιακές, οι “off Broadway”, που διατηρούν ακόμα την αίσθηση της βόλτας στη γειτονιά. Παππούδες στα καφενεία, φραπέδες σε παράταξη, μεζέδες και γεμάτα ποτήρια, μπαράκια με τζάκια αλλά και «τραπεζάκια έξω», και πάντα πιτσιρικάδες με κουτάκια μπίρας που κάνουν αποταμίευση από τις μπόμπες. Η A.V. διαλέγει δέκα αγαπημένα σημεία της αθηναϊκής πλατειογραφίας…

Πλατεία Μαβίλη

Η βασίλισσα. Κάποτε λεγόταν «Στέγη Πατρίδος» (λόγω γειτνίασης με τα «προσφυγικά»), μετά ο Ιθακήσιος ποιητής Λορέντζος Μαβίλης επικράτησε και το άγαλμα της Αλίκης είναι η τελευταία προσθήκη. Οι γειτονικές κλινικές είναι πάντα χρήσιμες, γιατί εδώ διασώζονται μερικά από τα τελευταία αυθεντικά ποτάδικα/ξενυχτάδικα της πόλης (Λώρας, Μπρίκι, Flower, MG). Παλιότερα, η πλατεία έμοιαζε με ροκ φεστιβάλ και τα περίπτερα έκαναν χρυσές δουλειές, τώρα όλοι κάθονται στις καρέκλες των μαγαζιών και όχι στα παγκάκια, αλλά η καντίνα συνεχίζει να τροφοδοτεί με το πιο διάσημο «βρόμικο» της πόλης…

Πλατεία Κουλούρη

Διαταράσσει την ησυχία της ενδοχώρας του Γκαζοχωριού. Για να τη βρεις, αν είσαι Πειραιώς στρίβεις στο ύψος του ΟΤΕ, αν περπατάς απλά σπόταρε τη συμβολή των οδών Ελασιδών, Δεκελέων και Ορφέως. Χωρίς τα φώτα και τον πανικό του μετρό, μπορείς να απολαύσεις αυθεντικά ιβηρικά αλλαντικά και τυριά στο Jamon, να αράξεις για μπίρες στο Beduin (και να κατέβεις στο υπόγειο Οινομαγειρείο για αυθεντικό ηπειρώτικο γλέντι τις Κυριακές τα μεσημέρια), να τσιμπήσεις μεζεδάκια με ρακές στο αυθεντικό καφενείο Υποβρύχιο. Τα πιτσιρίκια τρέχουν πάνω κάτω στην πλατεία και οι μυρωδιές από τις αυτοσχέδιες ψησταριές των Πομάκων σού σπάνε τη μύτη. Λίγο πιο πάνω το συνεπές μεζεδοπωλείο Χοντρό

Μπιζέλι και βέβαια η ιστορική αυλή.

Πλατεία Νέας Σμύρνης

Η «μητέρα» των πλατειών των προαστίων. Έχει γίνει τραγούδι, οι παλιοί λένε ότι κάποτε έβλεπες από εκεί τη θάλασσα, όλοι συζητάνε για τον Πανιώνιο ανεβοκατεβάζοντας «κυανέρυθρες κυβερνήσεις». Παλιότερα τρώγοντας παγωτό καϊμάκι στο Γιώργο, τώρα πίνοντας καφέδες στο Avenue και συχνάζοντας στο ποπ περιβάλλον του Pop Up. Η Εστία δεσπόζει, το τραμ δημιουργεί προβλήματα κίνησης, τα πούλια κοπανάνε στο «πλακωτό», οι ντόπιοι γκρινιάζουν για το πάρκινγκ, οι 15άρηδες δίνουν ραντεβού στο σιντριβάνι και τα βράδιατελειώνουν με ροκιές στο Επιτόκιο…

Ηλιούπολη

Πλατεία Ανεξαρτησίας, Αεροπορίας, Αϊνστάιν, Εθνικής Αντίστασης, Καραϊσκάκη, Κανάρια, Φλέμινγκ (παλιά Ηρώων), 25ης Μαρτίου, Πλαστήρα, 28ης Οκτωβρίου, Άγγελου Σικελιανού, Φιλικής Εταιρείας, Παραθύρα, Θεσσαλονίκης, Παπαδιαμάντη, Παλαιών Πατρών Γερμανού, Θήρας, Ελευθερίας. Και σίγουρα ξεχνάμε κάποιες από τις 20 τόσες που αποτελούν αυτό το πολεοδομικό φεστιβάλ που στήνεται στο «μικρό Παρισάκι» στη σκιά του Υμηττού. Προσοχή, σε πλήρη αντιδιαστολή με τις οδηγίες του ΚΟΚ, προτεραιότητα έχουν όσοι κινούνται μέσα στην πλατεία και STOP αυτοί που ετοιμάζονται να μπουν. Να το έχεις στο νου σου, για να μη ζητάς άδικα τα ρέστα. Ξεχωρίζει η κεντρική με τις καφετέριες (ζήτα βάφλα με παγωτό μηχανής από το Posto – παλιό Zach’s), το πρώτο κατάστημα Πίττα του Παππού, παιδική χαρά και συντριβάνι, σε απόσταση περιπάτου από το θερινό σινεμά Μελίνα Μερκούρη…

Πλατεία Γλυφάδας

Το βαφτιστικό της είναι «πλατεία Βάσω Κατράκη». Σημείο αναφοράς των νοτίων προαστίων, χώρος αθλοπαιδιών (από τα 3on3 που στήνονταν κάποτε γύρω της μέχρι τους πρώτους σκεϊτάδες που σύχναζαν εκεί), πλέον χαρακτηρίζεται από την αφετηρία της γραμμής του τραμ (που δυσκολεύει κάπως τους κατοίκους προκαλώντας κυκλοφοριακό). H «μπιφτεκούπολη» της οδού Κωνσταντινουπόλεως με τα πρώιμα steak houses είναι (λιγότερο) από ένα burger δρόμος, το ίδιο και η μεγάλη αγορά της Ιωάννου Μεταξά με τα πρώτα εμπορικά κέντρα «όπως Αμερική» (π.χ. Galleria) πολύ πριν την εποχή του Mall. Σίγουρα θα δεις και χαμένους backpackers με χάρτες στα χέρια και απορίες στα χείλη…

Πλατεία Γκύζη

Στα ορεινά της λεωφόρου Αλεξάνδρας με μια υπέροχη ισορροπία βέρου αθηναϊκού vibe και λαϊκής γειτονιάς. Στα

καφενεία και τις ψησταριές όλοι μιλάνε για μπάλα, βλέπουν μπάλα, ζουν κι αναπνέουν για την μπάλα. Και βέβαια «πας μη βάζελος βάρβαρος». Στο Άρωμα πηγαίνουν οι νεαροί και πειράζουν κομψά τις σερβιτόρες, στην Κιβωτό ο ιδιοκτήτης είναι γαύρος και αναπολεί με τους πρεσβύτερους Παναθηναϊκούς θαμώνες τις αθώες εποχές «του Δομάζου» κτλ. Στον Κένταυρο και το Σούλι παίζει υγιής κόντρα χοληστερίνης με κρεμασμένα κασκόλ του ΠΑΣ να μαρτυρούν την ηπειρώτικη καταγωγή. Δεν μπορείς να βρεις κοντινότερο σε χωριό, όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους και υποστηρίζουν το μπακάλικο του Κρητικού…

Πλατεία Καρύτση

Περιμετρικά της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου στήθηκε μια πιάτσα με μπαρ που έχουν ξεπεράσει πλέον κατά πολύ το χαρακτηρισμό «δημοσιογραφικό στέκι» που τα συνόδευε στην αρχή (λόγω της παλιάς έδρας του ΔΟΛ). Μικρά μπαρ (Toy, Use, Πρίζα, Pairi Daeza, Blink και η τελευταία –κάπως αταίριαστη– είσοδος Beat), μεγάλες κουβέντες, νορμάλ τιμές, εδώ περνάει πια τις νύχτες του το ηλικιακό γκρουπ 25-35. Και τα μεσημέρια συκωτάκι τηγανητό και λοιπές τηγανιές στο Στέκι της Κατερίνας…

Πλατεία Μερκούρη

Στα Άνω Πετράλωνα. Είναι το νέο λήμμα που προστέθηκε στο αθηναϊκό λεξικό των πλατειών, κυρίως λόγω της Βραζιλιάνας. Χύμα ωραίο μπαρ (θα τσιμπήσεις και τίποτα), ανοιχτό σε events όπως βιβλιοπαρουσιάσεις κτλ., κατά κάποιον τρόπο μετέφερε αρκετό από τον κόσμο της Μαβίλη σε μια ούτως ή άλλως υπέροχη γειτονιά. Εκεί κοντά και οι εκδόσεις Αμόνι, στη μέση το σωτήριο περίπτερο και μερικά δευτερόλεπτα μακριά η οδός Τρώων με τα εξαιρετικά μεζεδοπωλεία και την καταπληκτική θέα μόλις φτάσεις στα σχολεία. Τελευταία άφιξη το κομψό El Camino, wine bar με

καλλιτεχνική ατμόσφαιρα.

Πλατεία Μεσολογγίου

Άγνωστη, υποτιμημένη, στο Παγκράτι εκεί που η Αστυδάμαντος προβάλλει πίσω από τη Φορμίωνος. Πολλά  μικρά ταβερνάκια που σε ξέρουν με το μικρό σου και σχεδόν δεν χρειάζεται να παραγγείλεις. Σε απόσταση αναπνοής και το περιλάλητο παγωτό μουστάρδα της Εκλεκ…Τούλας (στα όρια του αστικού μύθου, πατενταρισμένο από το 1967, μην ψαρώνεις… δεν έχει σιναπόσπορο). Μεσοαστική vintage καρτ ποστάλ των Αθηνών, εδώ θα μπορούσε να έχει ρετιρέ ο μπον βιβέρ που υποδυόταν ο Λάμπρος Κωνσταντάρας…

Πλατεία Ελευθερίας

Στον Κορυδαλλό, με το που τελειώνει ο μεγάλος εμπορικός δρόμος της Ταξιαρχών. Μεγάλες καφετέριες με τεράστιες οθόνες (Agora, Αίγλη, Aurora) – η καλύτερη προσομοίωση γηπεδικής ατμόσφαιρας αν δεν βρήκες εισιτήριο, το βράδυ μετατρέπονται σε clubs. Θα σε εξυπηρετήσουν 3-4 διαφορετικά εντυπωσιακά κορίτσια σε έναν πλεονασμό εστίασης στο σέρβις και γύρω σου πειραγμένα παπάκια και αυτοκίνητα που ακουμπούν στο έδαφος είτε θα μαρσάρουν είτε θα τσιτώνουν τα γούφερ ηχεία. Καλές κρέπες στο Εγκώμιο, καλή η Πίτα του Κοντού, για παγωτό στην Παγωτομανία κι αν θες το τρίπτυχο ροκ-ησυχία-μπίρα, αναζήτησε το Ελληνικόν…