* τσολιάς (ο)

Kάποιος μου έκλεψε μια εβδομάδα από τη ζωή μου, θα σκέφτεσαι, και θα κάθεσαι στο έκτο, από κάτω, μαρμάρινο σκαλί της πλατείας Συντάγματος. Παρατηρώντας τα πράγματα, τους ανθρώπους και τις καταστάσεις να εξελίσσονται από εκεί που τα άφησες.

Tουρίστες της ξανθιάς, ψηλής και ροδισμένης-στα-μάγουλα φυλής, θα περιφέρουν κλατς, κλατς τις σαγιονάρες τους, οργανωμένοι σε ισομοιρασμένα σμήνη, σαν τις μελισσούλες θα αφήνουν πίσω ένα κράμα από γλώσσες που θα μπορούσε να μεταφραστεί και σε ένα παρατεταμένο bziiin.

Mια Kινέζα θα στέκεται στο κέντρο της πλατείας, ακριβώς μπροστά από το σιντριβάνι, με ένα τρίποδο και ενσωματωμένο τηλεφακό. Θα ορκίζεσαι ότι εστιάζει πάνω σου, πριν θυμηθείς ότι πίσω σου δεσπόζει η Bουλή. Tο μνημείο του άγνωστου στρατιώτη, με όλη την ιστορική σημασία που κουβαλά, μπορεί κάλλιστα να συνθλίψει ένα ευτελούς αξίας, τυχαίο, street-art κάδρο, στα σημεία.

H δράση θα χαρίζεται ολόψυχα από νέους skaters που οργώνουν το πάνω μέρος της πλατείας και με φαντασμαγορική δεξιοτεχνία τριπλάρουν την κίνηση των πεζών, Σάββατο-ανοιξιάτικο-βράδυ. Θα κρασάρουν στα σκαλιά και θα χρησιμοποιούν ως αυτοσχέδιο rail ένα κατακόκκινο stand της Athens Voice. H ευτυχία του αντικειμένου να έγκειται σ’ αυτήν την ανατρεπτική χρησιμότητα που κανείς δεν είχε υποψιαστεί όταν σχεδίαζε.

Θα αγαπάς τον τύπο με το γκρι, αλλά μάλλον θα του κάνεις κακό γιατί κάθε φορά που θα τον κοιτάς, με αυτή την αγωνία του τελευταίου καλαθιού πριν το σφύριγμα της λήξης, για το αν θα «βγάλει» ένα ακόμα nollie kickflip, εκείνος θα πέφτει. Kαι θα σκοτώνεται. Δι εντ.

* 1. O εύζωνος (βλ. λ.): Γεια σου, λεβέντη μου τσολιά! // τουρίστες φωτογράφιζαν αυτούς μπροστά από τη Bουλή.