Τι φοβάται ο κορωνοϊός: Η πρόεδρος της Ένωσης Πνευμονολόγων Ελλάδας, Σταματούλα Τσικρικά, απαντά.
OSARS-CoV-2εισέβαλε αιφνιδιαστικά στη ζωή μας, αλλάζοντας τον τρόπο που σκεφτόμαστε, που ζούμε, που αναπνέουμε. Ποτέ άλλοτε δεν είχε προσαρμοστεί τόσο απότομα ο πλανήτης σε παρόμοιες καταστάσεις διαχείρισης υγειονομικής κρίσης, με τους λαούς να αισθάνονται τόσο μεγάλη ψυχολογική πίεση, αβεβαιότητα και αγωνία για το μέλλον.
Αυτό αναφέρει στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, η δρ. Σταματούλα Τσικρικά, πρόεδρος της Ένωσης Πνευμονολόγων Ελλάδας, πνευμονολόγος νοσοκομείου αναφοράς covid 19 «Σωτηρία».
Υπάρχει κάτι που φοβάται ο κορωνοϊός;
Η κ. Τσικρικά είναι αισιόδοξη για τον πόλεμο με τον κορωνοϊό. «Ναι, τον SARS-CoV-2 μπορούμε να τον νικήσουμε. Ενώ φαίνεται να είναι ανίκητος και άτρωτος μέσω των συνεχών μεταλλάξεών του, παρόλα αυτά υπάρχουν κάποιες καταστάσεις και παράμετροι που τον τρομάζουν στο έπακρο και επιδρούν δυσμενώς στην επιβίωσή του».
Στο ερώτημα εάν υπάρχει κάτι που να φοβάται ο κορωνοϊός, η κ. Τσικρικά είναι κατηγορηματική: Πρωτίστως, φοβάται την ορθή και πιστή τήρηση των υγειονομικών μέτρων όπως είναι η τήρηση της σωματικής απόστασης, η ορθή χρήση της μάσκας και η υγιεινή των χεριών. «Ένα τόσο απλό τρίπτυχο, που αν και φαίνεται εύκολο, η πιστή εφαρμογή του τελικά δεν είναι εύκολη, απότοκο της ανθρώπινης ανάγκης για σωματική επαφή, αλλά και οπτικής επαφής με το πρόσωπο και τα μάτια», αναφέρει.
«Φόβο και δέος τού προκαλεί η ορθή πληροφόρηση και η πιθανή διακοπή αναπαραγωγής ψευδών και αναληθών ειδήσεων που αναπαράγονται κυρίως μέσα από ιστοσελίδες κοινωνικών δικτύων, αναφερόμενων σε παρενέργειες φαρμακευτικών αγωγών και των εμβολίων, αριθμό νοσούντων και αριθμό θανάτων από τη λοίμωξη covid 19, τα οποία δεν ανταποκρίνονται σε πραγματικά επιδημιολογικά δεδομένα», προσθέτει.
«Ο κορωνοϊός αναζωογονείται μέσα από παραποιημένα ιατρικά γεγονότα»
Η πρόεδρος της Ένωσης Πνευμονολόγων Ελλάδας τονίζει με έμφαση ότι τους τελευταίους μήνες, ένα πολύ σύνηθες φαινόμενο είναι αυτό όπου «ο κορωνοϊός αναζωογονείται μέσα από παραποιημένα ιατρικά γεγονότα και εικόνες, fake news, καθώς και από ιατρικές υπηρεσίες και οδηγίες που πιθανά να παρέχονται από αυτοαποκαλούμενους "επαγγελματίες υγείας" μη κάτοχων συναφών πτυχίων και γνώσεων, αλλά στην πραγματικότητα "άριστων" συνομοσιολόγων με πολλαπλά γνωστικά αντικείμενα διαφόρων ειδικοτήτων και εξειδικεύσεων».
Η ίδια προσθέτει ότι «ο νέος ιός δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς τους νεοεμφανιζόμενους τηλεοπτικούς αστέρες, οι οποίοι αν και θα έπρεπε να αναγνωρίζουν ότι λόγω της συνεχής δυναμικής του ιού δεν υπάρχουν πάντα όλες οι απαιτούμενες γνώσεις και οι απαντήσεις, ενώ παράλληλα λόγω της έλλειψης παγκόσμιας εμπειρίας πιθανά να έχουν καταγραφεί αστοχίες στη διαχείριση της πρωτόγνωρης αυτής κρίσης, εξακολουθούν να παρουσιάζονται ως παντογνώστες, να ενημερώνουν το κοινό με μια ξύλινη και ιδιαίτερα δυσνόητη γλώσσα, που στην πραγματικότητα αντί να ηρεμεί και να προωθεί την ιατρική γνώση, προκαλεί περισσότερη αμφισβήτηση των λεγομένων, φόβο και σύγχυση στους πολίτες».
Εν κατακλείδι, «ο κορωνοϊός φοβάται περισσότερο την κοινή λογική και τις ψύχραιμες φωνές, οι οποίες είναι ικανές να διαφυλάξουν και να διασφαλίζουν τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών, καθώς και την αναθεώρηση του κοινωνικού αξιακού συστήματος όπου το "εμείς" θα μπει πάνω από το "εγώ" και η κοινωνική αλληλεγγύη και η εμπεριστατωμένη εμπειρογνωμοσύνη θα υπερισχύσει της άλογης επιχειρηματολογίας και επιστημονικού σκοταδισμού», τονίζει.
Σε αυτόν τον πόλεμο, από τη μια πλευρά είναι η επιστήμη με ό,τι έχει καταφέρει μέχρι σήμερα που είναι πολλά και θαυμαστά στην εξέλιξη της ανθρωπότητας, αλλά και τώρα με τη δημιουργία του ισχυρότερου όπλου, του εμβολίου, και από την άλλη ο SARS-CoV-2 έχοντας συμμάχους την άγνοια, τη σύγχυση και τον σκοταδισμό. Το ποιος θα είναι νικητής είναι προφανές, καταλήγει η κ. Τσικρικά.
Ένα επεισόδιο για τους φόβους που μας προστατεύουν, για εκείνους (τις φοβίες) που μας φυλακίζουν και για τη στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι «πώς θα σταματήσω να φοβάμαι», αλλά «τι είναι αυτό που φοβάται μέσα μου;».
Πώς οι επιπτώσεις της ακραίας ζέστης δεν περιορίζονται στην ατομική δυσφορία, αλλά επεκτείνονται στην εργασία, τη μάθηση και στην ευρύτερη λειτουργία της κοινωνίας.
17°
